Lid sinds

6 maanden 1 week

Rol

  • Gewone gebruiker

#298 - Birk

Heb ik het gas wel uitgedaan? Dat is het laatste wat ik denk voordat ik verdrink.

                                                                          *

Ik pak Mikael onder water bij zijn armen en draai hem op zijn rug. Met een rots als richtpunt trek ik hem al zwemmende met me mee. Hij stribbelt tegen. 'Maar papa, mijn bal drijft weg.' 

Ik trek nog ruwer aan zijn arm. Het water zuigt, mijn armen verzuren. 'Trappelen Mikael, doe de rugslag!'

Met een uiterste krachtsinspanning lukt het me om hem veilig op de rots te zetten. Ik hijg te hard om hem een uitbrander te geven, maar hij lijkt al genoeg gestraft. 'Mijn bal, mijn bal' is alles wat Mikael zegt. Hij weet net als ik dat er op dit eiland geen speelgoedwinkel is. Er is überhaupt geen winkel hier. Voor een nieuwe bal moeten we naar het vaste land met het veer dat maar eens in de week aanmeert.

Ik kijk achterom. Heel langzaam drijft Mikaels bal verder de zee in. Hoe langer ik twijfel, besef ik, des te onmogelijker de opgave. 

Terwijl Mikael nog met zijn handen voor zijn hoofd zit uit te puffen, draai ik me om en zwem borstcrawlend naar de bal toe. Het duurt niet lang voordat ik hem waarneem: de onderstroom. De verzuring van mijn vorige reddingsactie keert terug.

De zee heeft nu twee speelballen. Zonder dat ik er iets voor hoef te doen word ik meegesleurd naar het speelgoed. Steeds vaker ga ik kopje-onder. Gelaten besef ik dat ik nooit meer terugkom.

De zee trekt me naar binnen als een langverwachte gast. Tot overmaat van ramp blijkt het cliché waar te zijn: mijn leven flitst voorbij. Er is weinig gebeurd dat een herinnering waard is. Als laatste zie ik Mikael en mij aan tafel zitten. We drinken van de filterkoffie met zelf opgewarmde melk, zodat we er weer tegenaan kunnen. Klaar voor een nieuwe dag. Mijn laatste dag.

 

Heb ik het gas wel uitgedaan?

 

Lid sinds

1 jaar 6 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Hoi Martijn, wat een verhaal! Het is natuurlijk wel vreemd dat de hp het verhaal vertelt als hij verdronken is. Ik hoop dat het slechts een stukje van een groter verhaal is en de hp nog net op tijd gered wordt. 
Ik vind het wel mooi dat je het verhaal begint en eindigt met dezelfde vraag. 
Ook mooi gevonden: de zee heeft nu twee speelballen.

Dat is het laatste wat in denk --- wat ik denk

.. lukt het me op hem veilig op een rots te zetten. --- lukt het me om hem

drijft Mikaels bal de verder de zee in. --- de eerste "de" mag weg.

puffen. draai --- de punt moet een komma zijn, denk ik.

Lid sinds

4 jaar

Rol

  • Gewone gebruiker

Leuk om me door deze alternatieve opening weer eens te verdiepen in dit boek! Ik las het in 2015 maar veel verdwijnt weer. Wel had ik onthouden dat de verhoudingen behoorlijk verziekt waren.

Interessant om een personage te laten spreken als hij nog nét in leven is. Je neemt als lezer aan dat een verteller in de 1e persoon terugblikt, maar met deze keuze doorbreek je dat 'uitgestelde ongeloof'. Mooie inleiding op zijn laatste, op het eerste gezicht absurd banale gedachte (bijna even banaal als die doodsoorzaak - de bal).

Een verbetering kan bv. zijn: '[...] trekt het water me mee naar de bal. Steeds vaker ga ik kopje-onder. De zee heeft nu twee speelballen.' Als die twee zinnen nog net iets minder op elkaar lijken, denk ik dat ze er mooier van worden. Synoniemen alleen klaren de klus denk ik niet.

Graag gelezen!

Lid sinds

6 jaar 7 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Hallo Martijn,

Alle feedback die gegeven kan worden op jouw verhaal, heb je al wel.

Ik vond het genieten. Het is al even geleden dat ik Birk heb gelezen. Maar ik werd er meteen weer ingetrokken. Mooi gedaan.
 

Groet,

Johanna

Lid sinds

2 jaar 9 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

 Hi Martijn, sterk verhaal! Ik gok dat het geen toeval is dat je dit boek hebt gekozen ;)

Je hebt een mooi verhaal geschreven van dé ontbrekende scène in Birk, het is gelukkig zoals ik het me ongeveer had voorgesteld. Nu kan ik rustig slapen. Ik heb hieronder een paar dingetjes die me zijn opgevallen uitgelicht. 

 Heb ik het gas wel uitgedaan? Dat is het laatste wat ik denk voordat ik verdrink.

Het is een interessante keuze om het verhaal zo te beginnen, maar voelt wat raar aan, doordat je meteen daarna teruggaat in de tijd. Voor mijn gevoel voegt het niet veel toe, buiten dat je het verhaal op dezelfde manier afsluit als dat je het begint. Dat kun je nog steeds bereiken, alleen zou ik dan persoonlijk de tweede zin aanpassen, naar iets over een situatie die zich vóór de verdrinking afspeelt. Misschien iets als "Heb ik het gas wel uitgedaan? Dat is wat ik me afvraag wanneer ik met mijn zoontje richting de rotsen loop. Hij knijpt in mijn hand en klemt zijn bal onder zijn oksel, alsof hij ze allebei nooit meer los zal laten." Zo geef je iets meer informatie en legt de lezer vervolgens vanzelf de link dat er iets mis is gegaan bij deze rotsen.

Ik pak Mikael onder water bij zijn armen en draai hem op zijn rug.

Ik zou de structuur van deze zin wat aanpassen, om de "Ik's" aan het begin van de eerste zinnen iets af te wisselen. Je kunt er "Onder water pak ik Mikael bij zijn armen en draai hem op zijn rug." van maken. Tenzij het niet Birk is die onder water is, maar de armen van Mikael.

 

... maar hij kent de blik die ik nu trek.

 

Deze zin komt apart op me over. Ik snap dat je met 'de blik' een boze blik bedoelt, die Mikael vaker heeft gezien. Ik kan dat alleen niet echt rijmen met het feit dat hij te hard hijgt voor een uitbrander. Hoe kan hij alsnog boos kijken als hij zo heftig hijgt?

 Ik zie mijn leven voorbijflitsen, er is...

Ik zou dit cliché vermijden. Daarnaast voelt het beeld van 'flitsen' (heftig) krom met zijn innerlijke kalmte. Je kunt van het cliché afwijken door een ander beeld te kiezen, iets als "Tegen mijn verwachtingen in zie ik mijn leven niet voorbijflitsen. Het is eerder een soort film, die in zijn geheel in slow-motion wordt afgespeeld."

Ik hoop dat je wat aan de feedback hebt :)

Graag gelezen!

Lid sinds

6 maanden 1 week

Rol

  • Gewone gebruiker

@Kruidnagel, @Johanna B. en schrijfcoach Mike, bedankt voor jullie complimenten en kanttekeningen. Het zijn erg nuttige tips (zoals het vaak gebruiken van 'ik' en de realiteit van een boze blik trekken als je buiten adem bent) die me weer vooruit helpen. Ik zal mijn verhaal binnenkort aan de hand van jullie tips waar nodig aanpassen!