UKV's van de week: Paashaas en Droomhuisje

Jacqueline Van Meerten - De vierde plek

1 april

Pasen 2025, aan de keukentafel. Drie maanden eerder stierf mijn partner, de vader van mijn twee zonen, en ik probeer het goed te doen, of iets wat daarop lijkt.

Dus zet ik vier borden neer. Het vierde gaat vanzelf, alsof mijn handen het gemis nog niet voelen en nog niet hebben geleerd dat het anders is. Op dat bord zet ik zijn rouwkaart, als een stille gast die toch blijft.

Mijn jongste zoon ziet het meteen. Zonder een woord zet hij het bord terug in de kast.
‘Hij is er niet meer.’

De tafel leert ons tellen tot drie.

Jan Poldervaart - Paashaas

1 april

Op een zonnige paasochtend huppelde de paashaas vrolijk over de Veluwe met zijn mand vol gekleurde eieren. Plots hoorde hij gehuil tussen de bomen en stond oog in oog met een roedel wolven. Eerst was hij bang, maar de wolvenleider knikte vriendelijk. Ze hadden trek en nieuwsgierig naar het paasfeest. De paashaas deelde de eieren uit en vertelde over Pasen, hoop en nieuw begin. De wolven gromden vrolijk en vierden mee onder de stralende zon, waar angst veranderde in vriendschap en warmte. Sindsdien keert de paashaas jaarlijks terug om samen te vieren en verhalen te vertellen bij het paasvuur.

Ria Streng – Droomhuisje

2 april

Ik loop in het dorp waar mijn vader is geboren. Ik herken het kerkje, de kruidenierswinkel is veranderd in een galerietje. Ik ga naar de rand van het dorp, het watertje stroomt nu zonder vis. Ik zie het silhouet van mijn droomhuisje, heb visioenen van klaprozen, boterbloemen, madeliefjes, pinksterbloemen en mariaoogjes. Herinneringen: De zomervakanties. Logeren bij oma.

Als ik het huisje nader, komt de desilusie. Geen rieten dak, geen houten regenton, waar immer de kat op zat. Geen fleurige weidebloemen maar een betegeld stuk tuin met daarop een betonnen casco met glazen ramen een grote satelietschotel op het dak.

Robert Beernink - Knipoog

2 april

Op mijn verjaardag wordt een enorme, bijna gewichtloze doos bezorgd.

Ik maak die voorzichtig open en, voor ik er erg in heb, stijgt een grote ronde ballon met daarop de prachtige afbeelding van onze kleindochter, richting het plafond.

Ze zweeft nu alweer een paar weken naast de klok in de kamer. Telkens als ik er langsloop knipoog ik naar haar en zij glimlacht altijd lief terug. Helaas loopt de ballon inmiddels langzaam leeg, vallen er plooien, vouwen en rimpels in. De strijd tegen het onverbiddelijke verval is aangebroken. Binnenkort knipoog ik naar mezelf!

Gelukkig blijft haar ontwapenende lach onverwoestbaar.

Luc Vos – Oud

2 april

‘Ik voel dat ik ouder word,’ zegt ze tegen haar broer tegenover zich. ‘Als ik twintig kilometer fiets, moet ik even rusten.’

Hij fronst, schudt langzaam zijn hoofd. ‘Je wil het niet zien hè.’

Ze nipt van haar glas wijn, kijkt hem vragend aan. ‘Wat wil ik niet zien?’

‘Dat je ook echt ouder aan het worden bent.’

‘Maar dat wil ik niet.’

Hij neemt een grote slok van zijn bier. ‘Hoe denk je dat onze jongere broer daarover denkt?’

‘Hij …’ Ze knikt. ‘Hij zou ook graag oud en trager zijn geworden.’

Hij tikt zijn glas tegen het hare.