UKV's van de week: Opa Hans en Liefde in spiegelbeeld

Iedere week zetten wij vijf ultrakorte verhalen in de schijnwerpers. Wil jij ook een ultrakort verhaal schrijven? Doe mee in onze Facebookgroep.

Ferry Segers - Opa Hans

25 mei

Opa Hans heeft een lange baard van zeker twee meter. Telkens als hij gaat wandelen legt hij er een losse knoop in, zodat hij er niet over struikelt.
In het park gaat hij altijd de eendjes voeren, maar regelmatig duwt hij een stukje brood in zijn baard. De man naast hem op het bankje, staart hem aan.
Net voordat hij kan vragen wat hij met dat brood doet, beweegt de baard uit zichzelf.
‘Wat is dat nu met uw baard?’
Opa Hans lacht en friemelt tussen zijn haren. Dan komt er een muisje uitgekropen.
‘Hij moet ook eten, hoor.’

Jacqueline van Meerten – Liefde in spiegelbeeld

26 mei

Zijn zoon was achttien, lang en slank, met donkere krullen waarin Colombia zichtbaar was. Hij liep naar zijn vader, keek hem bijna verlegen aan en zei:
‘Papa, ik vind jou mooi. Je ogen en blonde haar. Dat had ik ook gewild.’

Hij keek hem aan met die diepe blik van ouders die hun kind nog steeds als wonder zien.
‘Jongen, ik zou juist alles van jou willen hebben. Zo prachtig ben je.’

Ik voelde een traan langs mijn wang lopen. Toen dacht ik aan mijn knappe moeder. En hoe ik vroeger stellig bad, nooit op haar te gaan lijken.

Asko De Vries Robles - ECHTE SCHOONHEID ZIT VANBINNEN

26 mei

In de pauze zit Lydia altijd alleen in de kantine.

Ze draagt geen make up. Het liefst draagt ze Baggy jeans en vale mouwloze t-shirts.

Onder haar oksels heeft zij een flinke bos haar.

Niemand die haar toch een blik waardig keurt.

Haar zus is precies het tegenovergestelde. Zij is het mooiste meisje van de klas.

Hun moeder was vroeger ook een echte schoonheid.

Lydia zet haar tanden gretig in een chocoladereep van Tony’s Chocolonely.

Om haar heen hoort ze gelach, onderdrukt gemompel.

Ze laat het zich smaken.

Luc Vos - Schrijfoefening #21-2026 flashback

27 mei

Uit een open raam rolt een bekende beat. Mijn benen kriebelen. Ik heb geen tijd, toch vertragen mijn voeten. Ik blijf staan, luister naar Man without hats.

Zonder te kijken wie belt, druk ik de oproep weg en sluit mijn ogen. Sigarettenrook dringt in mijn longen, de te verwachten hoofdpijn van het biertje te veel is voor morgen. Maar die schone dame trek ik vanavond nog dicht tegen me aan. En als ze wil, kus ik haar.

Opnieuw doe ik de Safety dance. Zoals ik talloze keren deed op duistere en bezwete dansvloeren.

Die meeting kan wachten. Eerst dansen.

Robert van der Meulen – Van zulks

28 mei

Vóór ik mijn zaterdagstukjes ter plaatsing in de krant aanbied lees ik ze altijd aandachtig voor aan haar. Zij gaat er dan goed voor zitten en luistert aandachtig. Dat vind ik mooi.

Maar dit keer kíjkt ze mij ook aandachtig aan. Dat vind ik verdacht.

Na de alles rondmakende slotzin blijft het stil. Uit ervaring weet ik dat zulks duidt op slechts twee uitkomstmogelijkheden: Top of Flop, meer smaken zijn er niet. Dan volgt de verlossing: ´Mooi hoor,’ zegt zij, 'maar je moet straks je oren even ontharen.'

Kijk mensen, van zulks. Aandacht is de sleutel tot wederkerig geluk.