UKV's van de week: Colombia en Bevrijding?

Iedere week zetten wij vijf ultrakorte verhalen in de schijnwerpers. Wil jij ook een ultrakort verhaal schrijven? Doe mee in onze Facebookgroep.

Tja Huizing - Bruin of blauw

27 april

Op een gegeven moment kreeg ik vat op mijn leven. Toch bleef ik twijfelen.

Moest ik dit pakken of kon ik beter voor iets anders gaan?

Het heeft lang geduurd voordat ik ermee naar buiten kwam. Dat ging overigens niet zonder slag of stoot.

Een vrouw had zich over de kinderwagen gebogen en zei: ‘Hemel, ze heeft een bruin en een blauw oog.’

‘Een kind heeft nu eenmaal van beide ouders iets,’ reageerde mijn moeder bits, terwijl ze de kinderwagen snel verder duwde. Kennelijk schaamde ze zich voor mij.

Ik kon gewoon niet kiezen tussen bruin en blauw.

Milly Lanser - Colombia

28 april

Ik zie haar binnenkomen.

Ze wacht in stilte op stilte.

Espresso, cappuccino, havermelk vindt zijn weg naar onbekende kantoren.

Dan … zij, ik en de barista.

Haar pumps tikken, ik staar.

Haar hele verschijning betovert me.

De barista negeert haar opengeslagen koffertje.

Als ze terug naar de deur danst, trek ik mijn eigen stoute schoenen aan.

Ze kijkt met prachtig bruin, overweegt, neemt plaats.

‘Ik ben Lilian,’ zeg ik. ‘Ik studeer antropologie en woon hier op kamers.’

‘Ik ben Ana Lucia. Ik ben makelaar in koffie en woon op de Lauriergracht No. 37.’

Elsbeth Boom – Het was de zomer

28 april

Ze was prachtig met haar als het stralendste goud.
Anita heette ze. Zweeds en twee jaar ouder dan ik. Haar ouders stonden aan de andere kant van camping L’Avonture.
Op dag drie durfde ik haar eindelijk te vragen of ze een ijsje wilde. Ze zei ‘ja’ en hand in hand op de bedjes bij het zwembad, verklaarden we elkaar eeuwige liefde in krakkemikkig Engels.
Haar zoen op mijn wang bij ons afscheid was nat van haar tranen. Ik vergat haar adres te vragen.
Het was de zomer waarin de mens zijn eerste stap op de maan zette.

Luc Vos – Hierna

29 april

Vaak droom ik over wat hierna komt. Er zijn er die altijd zullen worden herinnerd, met veel volk op hun begrafenis, maar ook zij zijn dan dood. Er zijn er die in stilte dienstbaar zijn, met niemand die afscheid van hen neemt, maar ook hun leven kent een einde.

En er zijn zij die denken dat ze eeuwig zullen leven. Maar gaat ook hun leven niet terug naar hoe het ooit begon? Naar niets. Naar hoe het was voor …

Of wil ik ook geloven in iets na het niets? In 'In het begin schiep God de Hemel en Aarde.'

Nancy Bastiaans - Bevrijding?

30 april

Er is niets meer te zien dan het stralende lege blauw.

Toch blijven de bommen in haar lijf. In deze straat, haar straat, had ze levens zien wegvloeien nog voordat het Rode Kruis ter plekke was én nadien. Vuur en vlam en stof en bloed. En lakens, asgrauw zoals de huid om de uitpuilende ogen. Ze frunnikt de wollen haren van haar pop in de knoop. Het kootje van haar wijsvinger zit klem in een lus; trekt van rood naar wit naar blauw. Zoals papa’s gezicht had gedaan. De fanfare zet het Wilhelmus in.