UKV's van de week: Papadag en Eieren zoeken

Iedere week zetten wij vijf ultrakorte verhalen in de schijnwerpers. Wil jij ook een ultrakort verhaal schrijven? Doe mee in onze Facebookgroep.

Op papadag – Erik Uniken

7 april

'Ehm... dan wil ik....twee... twee van die scheppen yoghurtijs met chocola, een bolletje pistache,' haar ogen polsen vanuit de hoeken even stiekem mijn blik, 'citroen...'

'Nog meer?!' Speel ik verbaasd. Haar lach klinkt betrapt.

'Smurfijs, powerninja, bob de bouwer sprinkles.'

Mijn mond valt open. Het woord slagroom kan ze niet uitspreken zonder ingehouden te giechelen.

'Fragglesiroop, my little ponydip en teletubbiebuikjes.'

Bij dat laatste houden we het beide niet meer droog.

'Met zoveel bolletjes hebben we een bouwvergunning nodig.'

Ze snapt me niet maar we huppelen naar het kleurrijke wagentje. Onze verstrengelde handen zwaaien tussen ons in.

Eieren zoeken – Trudy pas

7 april

Vlak voor Pasen waren in alle winkels bij ons de chocolade paaseitjes uitverkocht, wat een geluk voor de portemonnee was, want 'jongens wat is chocola duur geworden'.

‘Na de Pasen zijn ze afgeprijsd,’ tipte mijn man.

‘Bij uitverkocht geen optie.’ Ik zocht voor de kleinzonen iets om te kunnen zoeken, op tijd en paashaas- en zoetwaren-waardig.

Ik kwam met schuimbanaantjes, ‘kunnen doorgaan voor kromgetrokken eieren,’ zei ik.

‘Ja, ja en daar trappen ze in.’

‘Nee, dat niet, ik hang ze hoog in de boom. Vorig jaar nam kleinzoon Hugo ‘overal’ zoeken heel serieus, tot in de kruin.

Overpeinzing – Lieve Frederix

7 april

We staan naast het ziekenhuisbed. Vaders laatste minuut is geslagen. Na onze eerste tranen en de medische handelingen moeten we in actie komen, en moeder stuurt me naar huis. ‘Haal vaders blauwe kostuum om hem te kleden, een wit hemd en een passende das.’ Gedwee doe ik wat me opgedragen is.

Later bij de begrafenisondernemer zie ik vaders geel-grijze gelaat, zijn opeengeperste lippen, zijn gevouwen handen op het witte laken. Ik bedenk dat ik noch ondergoed noch sokken of schoenen moest halen. Vanaf dan heb ik nog maar één gedachte. Zouden ze hem de kostuumbroek wel aangetrokken hebben?

Oorlogskind – Roy Ramakers

7 april

Een kind zou geen oorlog mogen meemaken

Er zou geen vervolg zin hoeven bestaan.

Helaas staan er boeken vol met dat wat wij geschiedenis noemen.

Herinneringen aan een verleden vol met kinderen aan wie gruwelijkheden werden aangedaan.

Er zou geen vervolg zin mogen bestaan, en toch blijven we maar schrijven en schrijven.

Wie is nog met onze kinderen begaan? Want achter mijn eerste zin had een punt moeten staan.

Opgebrand – Mette-Indra Lofthus

8 april

Terwijl de zon uitbundig schijnt en mij bij wijze van spreken in zijn warme armen sluit, voel ik me uitgeput en leeg. Het liefst blijf ik in bed liggen, diep onder het dekbed weggedoken, niet bereikbaar voor anderen.

‘Hoe kan dit dan,’ vraagt mijn man. ‘Normaal gesproken heeft een dag voor jou altijd te weinig uren.’

‘Ik weet het ook niet,’ zucht ik. Wel weet ik dat dit gevoel me bang maakt, want dit is helemaal niets voor mij! Toch geef ik er niet aan toe en ga ik puur op wilskracht door.