Lid sinds

1 jaar 1 maand

Rol

  • Gewone gebruiker

#437 - De aardappelfluisteraar

Nu was ik van origine een boer die in juni zijn velden vol in bloei had staan maar mijn inmiddels krakkemikkige lichaam trok dit niet meer. Vandaar dat ik mij heb omgewoeld tot aardappelfluisteraar. Tenminste, zo noemen ze me nu. Ik ben als het ware de bourgondiër die jou in alle geuren en kleuren kan vertellen wat voor jou de perfecte aardappel is. Mijn diepe wortels kregen mij niet weg. Nu, dankzij mijn eindeloze kennis, kan ik mijn verborgen liefde voor deze gouden rakkers met de wereld delen. Van een simpel huishouden tot en met een chef-kok weten ze mij te vinden. En ik? Ik snoep uiteraard overal een lekker aardappeltje mee. Het was een droom die uitkwam. Ik zeg nadrukkelijk "was", omdat bij mij, net als een aardappel die te lang vergeten is, nu ook een wilde uitgroei is geconstateerd.

Ik vroeg de dokter of hij de uitgroei er niet, net zoals bij een aardappel, gewoonweg af kon snijden. Zo’n aardappel was dan ook nog prima te eten. Deze onverwachte anekdote verraste de dokter. Hij heeft mij meegegeven dat het er bij de mens wat gecompliceerder aan toe ging en de kans op succes van zo’n ingreep nihil is. Het gekke was dat deze constatering van mijn ziekte of de kleine kans van genezing mij niks deed. Dit besef kwam pas door de vraag die er zorgeloos achteraan kwam: “Heeft u familie om het leed mee te delen?” Een ongekende leegte borrelde bij mij op en Ik schudde mijn hoofd.

Na mijn operatie werd ik onverwachts verrast. Niet doordat de operatie succesvol was maar door de vele kaartjes en bedankjes die zijn achtergelaten. Het was blijkbaar niet alleen de aardappel die de harten van eters heeft veroverd.

Lid sinds

1 jaar 4 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Ontroerend en lief verhaal. Graag gelezen. Misschien een optie om het eind iets anders te doen. Zodat de lezer zelf kan opmaken dat hij wel degelijk 'familie' heeft, maar door dat iets minder te benoemen en meer aan de verbeelding van de lezer over te laten, zou het nog meer hartverwarmend zijn dan het nu al is. 

M

Lid sinds

6 jaar 4 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Valentijn, toen ik een jaar geleden zei dat ik graag nog iets van je wilde lezen, had ik niet verwacht dat ik  precies een jaar moest wachten. Ik hoop voor jou dat de reden  niets te maken heeft met wat je in deze pakkende bijdrage beschrijft.

Lid sinds

2 jaar 7 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Hoi Valentijn, 

Wat een mooi verhaal! Je hebt erg mooie symboliek gevonden. Niet alleen als het gaat om het wegsnijden: je laat ook erg mooi terugkomen dat deze aardappelfluisteraar al langere tijd vergeten lijkt te zijn (en toch uiteindelijk niet). Dat sluit daar dan weer erg goed op aan. Spelen met symboliek is één ding, het zover schoppen dat die ook het hele verhaal kan dragen, is het volgende. 

Heel knap gedaan! 

Groet, 

Nadine

Lid sinds

1 jaar 1 maand

Rol

  • Gewone gebruiker

Wat ontzettend fijn om jullie reacties te lezen! En wees gerust, dit stuk was geen autobiografie. Ik ben gewoon wat langzaam en onzeker met schrijven.