Lid sinds

4 jaar 2 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

# 324 Voglio una casa

 

Met deze opdracht ben ik het deels oneens met de coach omdat ik mij bij de huidige bewoners van het Witte Huis geen ‘waardig’ afscheid kan voorstellen. Met de Barbiepop zal het nog wel lukken maar haar Clown zal straks mogelijk ‘manu militari’ moeten afgevoerd worden. Daarom neem ik de vrijheid een stukje in te zenden dat gaat over de nieuwe bewoners die er straks intrekken. Alvast bedankt voor het begrip.

Mijn naam is Jill. Ik ben al jaren gewend de rol te spelen van tweede Lady en ook al is het een beetje tegen mijn zin, straks zal ik als First Lady graag mijn Joe door dik en dun steunen. Het zal niet makkelijk worden als je ziet wat er momenteel in de wereld omgaat. Maar wij hebben samen al meer kastanjes uit het vuur moeten halen.

Tot op heden ben ik docent Engels. In onze lerarenkamer op het college, speelde onlangs op de radio het aanstekelijke lied ‘Voglio una casa’ van Lucia Galeazzi.  Aan mijn Italiaanse collega vroeg ik er een vertaling van te maken.

Vandaag weet ik precies wat ik in mijn nieuwe woonst van plan ben. Luister maar mee:

Mijn droomhuis

Ik wil een huis, niet voor mij alleen
Waar het licht straalt om je heen
Waar de zon en geluk  je toelacht
En de maan er danst in de nacht
Een huis vol liefde, soms ook een traan
In mijn dromen zal het bestaan

Diridindin,  diridindin, diridididerididin…..

Ik wil een huis niet voor mij alleen
Met vele mensen om mij heen
Waar niemand zich moet schamen
Waar muziek klinkt door de ramen
Een stevig huis waar ieder kan leven
Schande vergeten en warmte geven

Diridindin,  diridindin, diridididerididin…..

Ik wil een huis vrij van zorgen
Waar er weer hoop is voor morgen
Waar je nooit nog hoeft te praten
Over jouw zwerven door de straten
Ook al zijn er tijden geweest
Dat je niet meer was dan een beest

Diridindin,  diridindin, diridididerididin…..

Ik wil een huis waar kinderen spelen
Waar jong en oud lief en leed kunnen delen
Een huis om in te wonen
Met ruimte voor dochters en zonen
Waar bloemen bloeien en vogels fluiten
En men niemand nog uit zal sluiten

Diridindin,  diridindin, diridididerididin…..

De kilte die de afgelopen jaren is binnen geslopen in deze uitzonderlijke woonst, wil ik eruit. Dit moet weer een warm nest worden waar de ganse bevolking zich kan aan spiegelen. Het huis is enorm groot en het zal niet makkelijk zijn er weer leven in te brengen. Maar ik ga ervoor, ook als is het niet mijn eigen huis, ik ga er een ‘home away from home’ van maken, een thuis waar iedereen welkom is.

 

 

Lid sinds

1 jaar 7 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Hoi Gi, ik deel je emotie dat we de vorige inwoner van het Witte Huis geen waardig afscheid kunnen geven. Je hebt nu met je verhaal een mooi entree weergeven van de nieuwe First Lady. Laten we hopen dat het met hun komst weer wat gezelliger wordt.
Ik vind het wel jammer dat het grootste deel van je verhaal in beslag wordt genomen door een gekopieerde vertaling van het lied. Ik had het mooier gevonden als je in je eigen woorden had beschreven waar het lied over gaat. Dan was het ook meer een verhaal geworden.

Lid sinds

4 jaar 2 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Het is mijn eigen vrije vertaling, Fief en de woorden spreken voor zich, denk ik. Ik heb er op gezwoegd om het net als het origineel te doen rijmen. Misschien voelt er een collega met zangtalent zich wel geroepen om het te zingen, het origineel is voor wie het niet zou kennen, een aanrader.

Lid sinds

4 jaar 2 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Fief, sorry jij kan natuurlijk niet weten dat ik die tekst daar geplaatst heb, Gi is een verkorting van mijn naam die onderaan de tekst staat, maar aan het fotootje kan je mij herkennen. Tof dat je dat hier geplaatst hebt, dan kunnen andere lezers via de link ook het origineel beluisteren.  Ik was eerlijk gezegd al vergeten dat ik die tekst daar geplaatst had met de boodschap onderaan waarop  Lucia helaas nooit  heeft gereageerd.

 

Lid sinds

6 maanden 3 weken

Rol

  • Gewone gebruiker

haha, wat een grappige uitwisseling hierboven. 

Ik ben het met je eens dat de opdracht niet goed is. Onmogelijk om voor deze ex-Potus een waardig afscheid te bedenken, dat gaat er niet komen!

Dus jouw Jill droomt van een ideaal huis. Erger dan nu kan het niet worden.

 

Lid sinds

5 maanden 3 weken

Rol

  • Gewone gebruiker

Een stuivertje kan raar rollen...Ik schrijf naar anleiding van een schrijfopdracht een knipoogstukje (mijn eerste) over een potentaat die zijn huis uit moet en via een reactie daarop beland ik in een uitwisseling over een (prachtig) Italiaans liedje, dat een droomhuis als onderwerp heeft. En dat terwijl wij twintig jaar geleden een huisje in Italie vonden waar wij verliefd op raakten en waar wij halsoverkop in trokken. En waardoor ik hopeloos verliefd ben geworden en gebleven op Italie en het Italiaans.

Gi, alle complimenten voor je vertaling, maar je vergeeft me dat ik het origineel verkies? Tacitus schreef dat "Frisia non cantat" (wat in meer dan één zin niet waar is), maar een liedje als dat van Lucilla Galeazzi klinkt voor mijn gevoel als een belletje, terwijl ik de gezongen vertaling meer met kerkklokken associeer. Verliefd voorordeel, of zou ik jouw versie eerst eens gezongen moeten horen?

En bedankt voor je reactie, en voor het feit dat je mij op dit spoor hebt gezet. Als half-Friese Hollander kan ik natuurlijk niet zingen, anders zou ik het proberen. "Ho una casa, è tanta bella....."

 

 

 

 

Lid sinds

1 jaar 11 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Gi

Vlot geschreven en jij en de anderen mogen het best oneens zijn met de opdracht, maar het is een oefening. Er zijn schrijvers die over slechteriken schrijven, over dictators, mensen die denken met liegen en bedriegen groot te worden, maar zelfs met een rare opdracht aan de slag gaan, kan de schrijfvaardigheid ten goede komen. Een opdracht: die is er en daar valt niet over te discussiëren. 

Je hebt het vlot opgelost, maar inderdaad, een vertaling van een lied vult wel blad, maar is misschien niet het meest creatieve.

Johanna

 

Lid sinds

4 jaar 2 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Het creatieve ligt in dit geval in de eigen vertaling van het lied, Johanna. Toch bedankt voor de reactie.

Lid sinds

4 jaar 2 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

@Bobcom: dank voor jouw reacties. Natuurlijk is het met zulk een prachtig lied en tekst niet haalbaar om een 'hertaling' te maken die maar in de buurt komt van het origineel.  Ik ben wel stikjaloers op jouw stekje in Italië. De link die Fief gaf in haar reactie leidt naar een opmerkelijke uitvoering van Lucia: iedereen gaat spontaan meezingen. 

Lid sinds

4 jaar 1 maand

Rol

  • Gewone gebruiker

Ha Gi,

Erg leuk dat je eens een liedvertaling hebt gedaan als reactie op een opdracht. Vertalen is natuurlijk wat ik doe en echt waar, je moet er soms zelfs creatiever voor zijn dan voor schrijven, juist omdat je niet zomaar iets kunt doen. Bij een lied moet je daarbij ook nog eens rekening houden met metrum en rijm en vaak ook beeldspraak. Met andere woorden: schier onmogelijk, maar we moeten het blijven proberen.

Wat me bij de eerste lezing aansprak was het enorme verschil tussen de huidige potus en het heerlijke gevoel van het liedje. Qua metrum heb ik niet gecheckt of het goed loopt op de melodie, maar ik zag dat bv. 'toelacht' qua metrum niet rijmt op 'nacht.' Maar dat weet je zelf ook wel. Je tweede knieval voor de dwingende liedstructuur lijkt de onnatuurlijke zinsbouw her en der, bv. 'waar het licht straalt om je heen' en 'waar muziek klinkt door de ramen.' En tenslotte zie ik de maan nog niet zo snel dansen, qua beeldspraak.

Ik ben benieuwd naar de melodie en ga hem nu luisteren in de versie van de geweldige Christina Pluhar.

Groet!

Lid sinds

4 jaar 2 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Ja, Kruidnagel, ik ben het wat betreft rijmschema en dansende manen wel met je eens. Nochtans heeft men het soms over Janneke Maan en waarom zou dat manneke niet kunnen dansen? Ik twijfelde even of potus niet met een hoofdletter moest maar in het geval van de huidige (of mag ik al vorige schrijven?) komt dit beslist niet ter sprake.
Lucilla (of Lucia) Galeazzi was ooit het jongste lid van de groep rond Giovanni Marini, die vermaard werd met de vertolking van Italiaanse 'folk'. Uit haar latere samenwerking met L'Arpeggiata van Christina Pluhar ontstond 'Voglio una casa' dat inmiddels een kaskraker is geworden op de meeste klassieke radiozenders.
Saluti.

Lid sinds

4 jaar 1 maand

Rol

  • Gewone gebruiker

Als je de maan personifieert, kan hij ook dansen, maar als de maan danst, dan zie ik een hupsende schijf of bal of sikkel voor me en geen manneken of Janneke met benen. Dan klopt de beeldspraak niet meer.

Amerikanen schrijven van alles met hoofdletters, dat hebben ze een keer van de Duitsers gejat, lang geleden. Ik moet om de haverklap kapitalen demoveren naar banale onderkast in mijn vertalingen van Amerikaanse fictie. Dus als zij POTUS schrijven, mogen wij daar gewoon potus van maken, om de spellingsregel dat afko's die ook altijd als afko worden afgesproken, en niet voluit, allemaal kleine letters krijgen. Zoals dna en hdmi. Die regel geldt alleen niet voor merkachtige namen, want die mogen lekker hun goddelijke gang gaan, zoals het KNMI, de ANWB en voorheen de Katholieke Universiteit Tilburg. Of als je ervoor kiest om het Amerikaanse element in je tekst te benadrukken en de term, inclusief hoofdletters, in te bedden in de Nederlandse setting: dan mag het ook.

Bedankt voor je verhaal over het lied. Ik ontdekte L'Arpeggiata ooit via een oud-huisgenoot op Spotify en zag haar op 13 december 2018 hier in Utrecht live in TivoliVredenburg met muziek van Purcell en Dowland. Klassiek was nog nooit zo grappig, ondanks Lachrimae.

Italia per sempre.

Lid sinds

9 jaar 9 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Hoi Gi, een groter verschil tussen het huis in je lied en het Witte Huis had je niet kunnen aanstippen! Als alleen maar een kwart hiervan door Jill bewerkstelligt kan worden, is er een wereld gewonnen.