Lid sinds

3 maanden 2 weken

Rol

  • Gewone gebruiker

#291 - Aanraking

 

LOCKDOWN – een samenstelling van twee Engelse woorden die op verschillende manieren kunnen worden geïnterpreteerd. LOCK, a lock (een slot) to lock (af/sluiten) DOWN (beneden of een neerwaartse beweging uitvoerend) TO FEEL DOWN (zich slecht voelen).

De laatste weken ervaar ikzelf een combinatie van alle deze betekenissen. Wie ik ben? Een gehospitaliseerde patiënt, 36, met de Ziekte van Parkinson. Waarom ik oorspronkelijk werd opgenomen? Een infectie tgv een andere operatie. Hoe ik me nu voel? Terwijl het ziekenhuis op slot gaat, de buitenwereld van ons wordt afgesloten  en we niet meer naar beneden mogen gaan?

Op sommige dagen zie ik het niet meer zitten – voel ik me DOWN en alleen. Fysiek gezien volledig afgesloten zijn van alles en iedereen valt me zwaar. Vooral een knuffelmens als ik – dat dagelijks kon genieten van knuffels – vroeger. Vroeger, voor dit alles begon en lijfelijk contact nog niet gezien werd als iets abnormaal. “Anderhalve meter afstand houden” wordt er gezegd. Enkel de verpleging mag dichterbij komen voor de verzofging – soms doen ze zelfs dat beetje méér : een voorzichtig “aaitje” met de siliconen handschoen of een kort schouderklopje. Ondertussen hoor je de buitenwereld zeggen: “Wat gaan we straks eens doen met het gezin? Wat doe je als je je kot niet uit mag? Het zijn vervelende tijden… Je mag niet eens een pintje gaan drinken!”

Het enige waar ik op zo’n momenten aan denk: “Wanneer zou ik mijn echtgenoot en mijn pluskinderen nog eens mogen zien? Wanneer houdt deze waanzin eindelijk op?” Maar vooral… “Waarom worden de kleine dingen in het leven niet meer gewaardeerd, door zovelen? Een kinderhand in de jouwe, een likje van de hond die op je schoot ligt, het gezellige gespin van de kat - dààr draait het voor mij allemaal om. Samen zijn, niet samen komen.

 

Lid sinds

3 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Hoi Caroline, welkom op dit forum! Ik hoop dat dit niet autobiografisch is. Is dat wel het geval, kan ik niet veel anders dan je veel beterschap en sterkte wensen.
Je stukje maakt indruk; een goede indeling in alinea's, en je verwoordt je gevoelens van frustratie en verlangen heel mooi, eindigend met het verlangen naar de eenvoudige maar o zo belangrijke dingen die een mensenleven kleuren. Chapeau!
Wel een paar kleine zeurtjes;
- 'tgv' zou ik voluit schrijven
- iets abnormaals
- typo: 'verzofging'
- 'zo'n moment'  of 'zulke momenten'

Mvg Ton Badhemd

Lid sinds

1 jaar 3 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Hoi Caroline, als verpleegkundige sta ik aan de andere kant van het verhaal. Jouw visie laat me nog meer beseffen hoe het voor degenen moet zijn die in het bed liggen. Bedankt dat je jouw kant van het verhaal hebt willen delen. 

Ik wens je heel veel sterkte en beterschap. Blijf wel schrijven, hè?

Lid sinds

3 jaar 4 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Hoi Caroline,

Je verhaal raakt me. Je hebt het ongelofelijk goed geschreven. Het komt echt binnen. Bedankt dat je jouw ervaring in deze rare tijd hebt willen delen.

Ik wens je heel veel beterschap en hoop meer teksten van je te lezen.

Lid sinds

13 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Hoi Caroline, wat fijn dat je ons forum hebt weten te vinden en jouw verhaal hier opschrijft. Je schrijft met een vlotte pen en zeer helder. Je geeft ons het inzicht dat we geluk hebben wanneer we elkaar nog binnen een gezin kunnen aanraken. Niet voor niets koos ik voor dit thema voor deze opdracht. Lief van de verplegers dat ze even hun schouderklopje geven of aai, al is dat met handschoen. Ik wens je beterschap en ik hoop dat je morgen ook meedoet met de volgende schrijfopdracht, als je kunt en wilt.

Lid sinds

3 maanden 2 weken

Rol

  • Gewone gebruiker
  • Pluslid

Hi Caroline! Mooi verhaal en wat leuk om het woord 'lockdown' nader onder de loep te nemen. Heel veel sterkte gewenst!