Lid sinds

1 jaar

Rol

  • Gewone gebruiker

#272 - Waar het verstand niet bij kan

Alle plaatsjes uit zijn jeugd lijken kleiner wanneer hij ze veertig jaar later terugziet. Hij heeft ondertussen bredere lanen gezien, hogere torens, indrukwekkendere bruggen. Hij weet niet wat hem deed beslissen zo’n lange omweg te maken om zo'n godvergeten stadje te bezoeken. Hij had al een pak dichter bij huis kunnen zijn. ‘Wat heb ik hier verloren?’ vraagt hij zich hardop af. ‘Niets,’ antwoordt zijn verstand. ‘Een stukje van mij,’ antwoordt zijn hart. ‘Nostalgie is aan ons niet besteed,’ zegt zijn verstand, ‘Geef het maar toe: je bent je geboortestad al lang geleden ontgroeid.’ Er loopt een koude rilling over zijn rug wanneer zijn verstand die open deur intrapt. ‘Laten we een wandeling maken,’ zegt hij in een zeldzame bui van toegeeflijkheid, ‘Misschien vinden we dat verloren stukje hart alsnog terug.’ Zijn hart springt op en pompt opgewekt bloed door zijn aderen. Hij krijgt er een kleurtje van. ‘OK dan,’ zegt zijn verstand, ‘maar verwacht er niet te veel van.’ Samen stappen ze langs de ene weg naar het kleine stadscentrum en langs de andere weg terug. Een dik half uur later staat al hij terug bij zijn wagen, op een parking die ooit een parkje was. Alleen een oude beuk en eik herinneren nog aan wat ooit was. ‘Ik voel me als een toerist,’ zegt hij, ‘Er is flink wat veranderd in veertig jaar tijd. Ik weet niet of ik me hier nog thuis zou voelen. De gebouwen die bleven herken ik als kende ik ze uit een oud prentenboek.’ ‘Zie je wel,’ zegt zijn verstand, ‘Je had hier niets meer te zoeken.’ ‘En toch, als we nog even …’ zegt zijn hart, maar het krijgt niet de kans de zin af te maken. 'Het zal nu gauw donker worden,' zegt zijn verstand, 'Het is nog een eind rijden naar huis.' Voor hij in zijn wagen stapt, luistert hij nog even naar het ruisen van de beuk en de eik die vanuit hun kruin op hem neerkijken. ‘Heb je hem herkend?’ fluistert Beuk. ‘Hoe zou ik hem kunnen vergeten?’ zegt Eik, ‘Zijn initialen staan in mijn huid gekerfd.’ ‘Hij is kleiner dan ik me hem herinner,’ zegt Beuk. ‘Dat lijkt alleen maar zo,’ zegt Eik, ‘Wij zijn allemaal gegroeid, maar wij meer dan hij.’ ‘Ik herinner me zijn liefje nog. Het was een mooi meisje.’ ‘En nu is het een mooie vrouw,’ zegt Eik, ‘Ze woont hier net om de hoek.’ ‘Waarom zou hij haar geen bezoekje gebracht hebben?’ vraagt Beuk. ‘Hij is haar vast vergeten,’ antwoordt Eik. ‘Maar zij hem niet,’ fluistert Beuk. ‘Zij hem niet,’ zegt Eik, ‘Ze komt nog af en toe kijken naar hun initialen op mijn stam, mijmerend over wat had kunnen zijn.’ ‘Draagt ze nog altijd een stukje van zijn hart in dat van haar?’ vraagt Beuk. ‘Ja,’ antwoordt Eik, ‘maar daar kan hij met zijn verstand niet bij.’

Lid sinds

1 jaar

Rol

  • Gewone gebruiker
Mooi Bruno, ik ben er stil van.
Ja, gewoonweg prachtig.
Bedankt voor de mooie woorden. Ik heb ondertussen hier en daar nog een paar dingetjes aangepast. "Hij krijgt het er warm van" was bijvoorbeeld overbodig. Als zijn hart zijn bloed opgewekt door de aderen pompt en hij krijgt er een kleurtje van, dan is het niet nodig ook nog eens te zeggen dat hij het er warm van krijgt.

Lid sinds

2 jaar

Rol

  • Gewone gebruiker
Mooi geschreven Bruno! Het verstand en het gevoel, dat zijn vaak twee uitersten. Knap gedaan hoe je die twee duidelijk hebt weergegeven :thumbsup:

Lid sinds

5 jaar 8 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Ik heb ondertussen hier en daar nog een paar dingetjes aangepast. "Hij krijgt het er warm van" was bijvoorbeeld overbodig. Als zijn hart zijn bloed opgewekt door de aderen pompt en hij krijgt er een kleurtje van, dan is het niet nodig ook nog eens te zeggen dat hij het er warm van krijgt.
je hebt per ongeluk wel een 'het' teveel laten staan - ik snap nu waar die vandaan kwam ;) Mooi verhaal, inderdaad Zelfs dat verstand, dat zo gruwelijk in de weg zit, heeft iets sympathieks, het is te begrijpen. Dat versterkt het tragische, tikkeltje melancholische, en het herkenbare.

Lid sinds

1 jaar

Rol

  • Gewone gebruiker
je hebt per ongeluk wel een 'het' teveel laten staan - ik snap nu waar die vandaan kwam ;)
Bedankt om dat op te merken. Een extra paar ogen is altijd handig.
Mooi verhaal, inderdaad Zelfs dat verstand, dat zo gruwelijk in de weg zit, heeft iets sympathieks, het is te begrijpen. Dat versterkt het tragische, tikkeltje melancholische, en het herkenbare.
Ik heb eens geteld en ik merkte dat ik net geen jaar op schrijvenonline.org zit. Dit was mijn 51ste opeenvolgende inzending voor de Wekelijkse Schrijfopdracht. Mensen die mij hier ondertussen wat hebben leren kennen, herkennen mij vast in het hoofdpersonage. Ik ben dus heel blij met je opmerking.

Lid sinds

3 jaar 2 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Lekker gepast weemoedig. En origineel, die bomen ineens gepersonifieerd na de klassieke ratio en emotie. Ik waardeer het spreektoontje van je personages.

Lid sinds

3 jaar 9 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Bruno, jij als geen ander weet de ratio van het 'hart' te scheiden, mooie tekst. Hp was op zoek, maar door de ratio weer op tijd thuis gebracht. Zoals al elders beschreven in de tekst van Riny, het verleden moet je niet zoeken, het is er niet meer. Ieders gevoel verandert door de jaren heen, ook van de geliefde van destijds :D Fijne zondagavond

Lid sinds

5 jaar 8 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Mensen die mij hier ondertussen wat hebben leren kennen, herkennen mij vast in het hoofdpersonage. Ik ben dus heel blij met je opmerking.
ja, maar niet alleen jou