Lid sinds

2 jaar 3 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

#246 - Strijdtoneel

Ze stuurden me naar jouw huis aan de gracht. Ik moest een trap op om bij je voordeur te komen. Hij sprong onverwachts open. Via de intercom liet je me weten dat ik in de tweede kamer links moest zijn. Boven de speaker zat een camera. Jij kon mij zien. Ik jou niet. De vloer in de hal was oud. Er liepen scheuren door het marmer. Tegen de wanden lagen stapels kranten en vergeelde tijdschriften. Op een dekenkist stond een monitor met een wit toetsenbord. Waar het marmer van de vloer doorliep in de muur ontdekte ik een fonteintje. Ik draaide aan de koperen kraan. Er stroomde geen water uit. Aan een kapstok van rendiergeweien hing je beroemde hoed. Alleen die hoed imponeerde al. Misschien had ik beter moeten weten toen ik de baan aannam. Persoonlijk assistent van de gevierde toneelschrijver Adrianus J. Veld. Wat ik van je gezien had, liet niets aan de verbeelding over. Maar ik voelde me gevleid, mijn ego gestreeld. Uit 125 brieven met pasfoto koos je mij. Natuurlijk nam ik de verkeerde deur. Gevoel voor het verschil tussen links en rechts is me niet aangeboren. De kamer was donker. Het rook er muf. In het midden stond een fors bureau. Een dik blad op logge poten. Een beetje jouw evenbeeld. Hier had je waarschijnlijk je succesvolle en tot in IJsland gespeelde stukken geschreven. Jij stond in de opening van de tweede deur links, de krullen van een achttiende-eeuwse deurlijst boven je hoofd. Misschien vroeg je je af waar ik bleef. Je vroeg me binnen te komen in wat je ‘de bescheiden bibliotheek’ noemde. Wanden gevuld met boeken. Drie, vier meter hoog. Sommige achter glas, andere was het toegestaan vrij te ademen. Tussen de boeken donkere sculpturen. Verwrongen tronies, gepijnigde lijven. Een verschuifbare ladder verschafte toegang tot de hoogste literatuur. Midden in de kamer stonden drie fauteuils rondom een lage tafel. Een besloten sociëteit. Je had jezelf een whisky ingeschonken. Het licht fonkelde in het geslepen glas. Je vertelde me over je werk, de autobiografie die je schreef, de hulp die je van mij verwachtte. Ik was onder de inruk. Je bood me een stoel en ging tegenover me zitten, wijdbeens, beide handen breed op de armleuning. Je keek me recht aan. Het was nodig nader tot elkaar te komen, zei je. Je maakte de bovenste knoop van je gulp los.

Lid sinds

3 jaar 9 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
SanVis leuk je weer te lezen. Goed verhaal, ik zie het grachtenhuis zo voor me, ruik het bijna. Schets je het beeld van een paranoïde schrijver: de stapels vergeelde kranten, de oude monitor etc. als paranoïde elementen? Deze zin zet me aan het denken: Een verschuifbare ladder verschafte toegang tot de hoogste literatuur. Is dit niet een verrijdbare ladder, zoals ze in oude bibliotheken hebben. En zoals in Harry Potter voorkomt :D Of anders: uitschuifbare ladder? Graag gelezen en fijn weekend.

Lid sinds

8 jaar 9 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Hoi Sandra, je schetst het grachtenpand met sfeervolle beelden en je verteltoon vind ik intrigerend; mooi! Dat je voor de schrijver bent gegaan is duidelijk, maar ik denk dat hij zijn glorietijd heeft gehad en net als het pand al in verval raakt. In die vergeelde tijdschriften staan vast artikelen over zijn vroegere successen. Er is nu niet veel meer van deze (nare) man over, alleen zijn hoed en zijn ego. Misschien zit ik er helemaal naast, maar daar neemt mijn fantasie me mee naar toe :)

Lid sinds

6 jaar 7 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Ach Sanvis, … wat een anti climax . Ik had de whisky over z'n gulp gegoten, is ie nou helemaal? "Een dik blad op logge poten. Een beetje jouw evenbeeld." - die zin had me moeten waarschuwen. Hij bleef even hangen, verdween door je beschrijving van de boekenkasten. :nod: :thumbsup: Het was fijn om te lezen.

Lid sinds

2 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Wat een sneu figuur en wat een goede opbouw. Ook goed dat je voor een niet gangbaar perspectief hebt gekozen. Tweede persoon is best moeilijk, maar op deze manier loop je er zelf en spreek je uiteindelijk de meneer aan. Je schets een mooi beeld. Heel goed gedaan!

Lid sinds

2 jaar 3 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
SanVis leuk je weer te lezen. Goed verhaal, ik zie het grachtenhuis zo voor me, ruik het bijna. Schets je het beeld van een paranoïde schrijver: de stapels vergeelde kranten, de oude monitor etc. als paranoïde elementen? Deze zin zet me aan het denken: Een verschuifbare ladder verschafte toegang tot de hoogste literatuur. Is dit niet een verrijdbare ladder, zoals ze in oude bibliotheken hebben. En zoals in Harry Potter voorkomt :D Of anders: uitschuifbare ladder? Graag gelezen en fijn weekend.
Dag mw. Marie, Het is vergane glorie bij deze schrijver. En misschien is hij ook wel paranoïde. In ieder geval een naar, zelfingenomen mens. De ladder is verschuifbaar. Dat soort dingen zoek ik altijd op. Je hebt verrijdbare en verschuifbare bibliotheekladders. Wist ik ook niet. Ja, en waarom is ie nou verschuifbaar? Ik denk dat ik dat voor het verhaal een mooier woord vond. Fijn dat het grachtenhuis tot leven kwam. Fijne avond!

Lid sinds

2 jaar 3 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Hoi Sandra, je schetst het grachtenpand met sfeervolle beelden en je verteltoon vind ik intrigerend; mooi! Dat je voor de schrijver bent gegaan is duidelijk, maar ik denk dat hij zijn glorietijd heeft gehad en net als het pand al in verval raakt. In die vergeelde tijdschriften staan vast artikelen over zijn vroegere successen. Er is nu niet veel meer van deze (nare) man over, alleen zijn hoed en zijn ego. Misschien zit ik er helemaal naast, maar daar neemt mijn fantasie me mee naar toe :)
Dag Chantal, Je hebt het helemaal goed hoor. Het is een nare man, maar zelf denkt hij daar heel anders over. Dank voor je mooie woorden en een fijne avond!

Lid sinds

2 jaar 3 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Ach Sanvis, … wat een anti climax . Ik had de whisky over z'n gulp gegoten, is ie nou helemaal? "Een dik blad op logge poten. Een beetje jouw evenbeeld." - die zin had me moeten waarschuwen. Hij bleef even hangen, verdween door je beschrijving van de boekenkasten. :nod: :thumbsup: Het was fijn om te lezen.
Whisky over de gulp, dat lijkt me een prima idee! Misschien zal dat 'm leren, hoewel ik vrees dat het ego van deze man te groot is. Dank voor het lezen en een fijne avond!

Lid sinds

2 jaar 3 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Wat een sneu figuur en wat een goede opbouw. Ook goed dat je voor een niet gangbaar perspectief hebt gekozen. Tweede persoon is best moeilijk, maar op deze manier loop je er zelf en spreek je uiteindelijk de meneer aan. Je schets een mooi beeld. Heel goed gedaan!
Dank je wel, Annette. Die tweede persoon ging eigenlijk vanzelf. Ik denk dat ik daardoor de toon kon vinden die ik in mijn hoofd had. Fijne avond!