Lid sinds

1 jaar 8 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

# 229 nooit vergeten

 Langzaam werd de geur van dennennaalden verdrongen door een geur die ik nooit meer zou vergeten en nog dagenlang op mijn huig zou blijven liggen. Ik verliet het wandelpad en liep een stukje verder het bos in. Plotseling zag ik haar hangen. Een naakte vrouw was aan polsen en enkels vastgebonden aan twee bomen. Haar witte lichaam leek wel van marmer en stak scherp af tegen de grijze lucht. Haar armen en benen waren wijd gespreid en het touw zat zo strak dat het diepe wonden achterliet in het vlees. Rijp had zich afgezet op haar lange haar. De stank van uitwerpselen en een lichaam in ontbinding kwamen als een mokerslag binnen. Gebiologeerd staarde ik naar het tafereel, niet bij machte me te verroeren terwijl mijn overlevingsmechanisme me toeschreeuwde te maken dat ik wegkwam. Wie had dit in Godsnaam op zijn geweten... Rechercheur Abel Laarman had al een hoop meegemaakt tijdens zijn politie carrière maar dit deed hem de koude rillingen over zijn rug lopen. Op zijn gezicht streden afschuw en woede om voorrang. Hij parkeerde achter twee politie auto's. Drie agenten stonden op het bospad. Twee ervan zochten steun bij een boom, de derde kwam overeind uit zijn gebogen houding en veegde met de bovenkant van zijn hand over zijn mond. Abel zag dat hij zijn maaginhoud aan het bos had toevertrouwd. Met een wit gezicht keek hij op en herkende Laarman. 'Wie heeft haar gevonden. Is er al een ambulance onderweg?' De agent wees naar een donkere verschijning achter in de auto.'Een wandelaar heeft haar zo aangetroffen, hij zit achterin. We hebben een ambulance gebeld, maar...' Hij keek Laarman veelbetekenend aan.'Die kunnen niets meer voor haar doen.' Vanuit de verte klonk het geloei van een sirene dat snel sterker werd. Tussen de takken door zag hij een ambulance bus aankomen, gevolgd door een lijkwagen. Abel liep onder de vrouw door en keek omhoog. Lang blond haar viel voor haar gezicht langs. Onder haar lagen uitwerpselen op het pad. Hij sloot zijn ogen en slikte de misselijkheid weg die omhoog kwam. De ambulance naderde stapvoets en stopte bij Laarman. Een broeder stapte uit en keek hoofdschuddend omhoog. De afschuw was te lezen op zijn gezicht. 'Rijd even onder haar door. Dan klim ik op het dak en snijd haar los,'zei Laarman.

Lid sinds

5 jaar 2 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
John wat een gruwelijk tafereel.beschrijf je. Wel heel goed gedaan. (je hebt meer woorden gebruikt dan het max van 300 bij deze opdracht, maar je verhaal blijft staan en zit goed in elkaar vind ik. fijne avond.

Lid sinds

2 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Hoi John, wat heftig! Spannend verhaal, beeldend beschreven. Een ding valt mij wel op; in het begin schrijf je in de ik-vorm, in de tweede alinea gaat het over een 'hij' als HP.

Lid sinds

1 jaar 8 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Dat is inherent de opdracht, Ton. Langzaam werd de geur van dennennaalden verdrongen door een geur die ik nooit meer zou vergeten en nog dagenlang op mijn huig zou blijven liggen. Ik verliet het wandelpad en liep een stukje verder het bos in. Plotseling zag ik … In de tweede alinea doet de 'ik 'persoon er niet meer toe en verschuift het perspectief naar Abel Laarman. Thea, bedankt voor je reactie.

Lid sinds

2 jaar 3 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Een gruwelijk tafereel beeldend beschreven. Die uitwerpselen erbij maken het nog erger dan het al is.

Lid sinds

3 jaar 9 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Brr John, iets minder mag wel van mij. Met SanVis helemaal eens. Het klinkt niet als een zelfmoord hier, daar hoef je geen rechercheur voor te zijn. Goed geschreven en mag ik het zeggen, niet graag gelezen. Fijne dag.

Lid sinds

6 jaar 7 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Hallo John, … een prachtige Krimi, wie o wie is de dader. Ik liep met je mee. Ik kijk graag naar misdaadfilms en dikwijls vraag ik mij af: hoe kunnen ze dit zo schrijven. Ook schrijvers van thrillers kunnen er wat van. Nu vraag ik me wel eens af: hoe leer je dat crimineel denken. Je moet ook wel weten waar je het over hebt, er komt dus veel research aan te pas. Het moet toch body hebben. Dank voor je verhaal, John.