Lid sinds

10 jaar

Rol

  • Gewone gebruiker

#214 Hemelse sprong

4 oktober 2018 - 0:25
De hemel is groter dan de aarde. De aarde is ver beneden. De lucht suist zo hard door mijn helm dat ik mijzelf niet kan verstaan: “Hij gaat niet open!” Blijf kalm, blijf kalm. Door mijn koptelefoon klinkt de stem van de instructeur: “Trek aan het koord van de reserveparachute, trek aan het gele koord.” De luchtstroom giert zo hard door mijn helm dat mijn ogen tranen. Op de tast trek ik aan iets dat de lus van de reserveparachute zou kunnen zijn. Ik probeer mij de instructieplaat in het leslokaal voor de geest te halen. Een blauwe en een gele lus. Bij het oefenen op de grond kon ik ze al niet uit elkaar houden. Links op de plaat moet mijn rechterhand zijn. Ik vergis me altijd weer in links en rechts. Gaat dat gebrek mij nu de das omdoen? Mijn vingers verstijven. Ik weet niet zeker of ik aan het gele koord heb getrokken. Onder mij lijkt de aarde een grijsgroene vlek. “Peter, luister: trek aan het gele koord met je linkerhand. Ik herhaal: je linkerhand.” Mijn linkerhand plukt aan mijn pak. Ergens moet er een lus zitten, waar ik aan moet trekken. Aan moet trekken… Mijn moeder wenkt. Ik ga naar haar toe. Ik had niet gedacht dat ik haar zo gauw terug zou zien. Ze zweeft in een wit waas. Haar lippen bewegen, maar ik hoor haar niet. Ik zou het koud moeten krijgen, maar ik voel geen koude. Mijn vader verschijnt op de achtergrond, hij lijkt bij een ziek kind te zijn, het kind is ook overgegaan. Nog even, maar wat is even, ik voel geen tijd meer, de tijd is opgehouden. “Peter…” Nu hoor ik mijn moeder. Ze wenkt dat ik moet opschieten. Ik moet bij haar zijn voor de klap.

Lid sinds

8 jaar 2 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
4 oktober 2018 - 11:21
Leuk PeterFD. Je verhaal heeft gelijkenis met mijn stukje, alleen bij jou eindigt het iin de hemel met je vader en moeder, vertederend. Fijne dag

Lid sinds

6 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
4 oktober 2018 - 16:34
De tijd is opgehouden en toch moet je opschieten. Daar zit meer in. De val heb je mooi spannend geschreven. Na de wenk van moeder wordt het rustig en dan toch nog dat opschieten. Misschien hoeft dat niet?

Lid sinds

10 jaar

Rol

  • Gewone gebruiker
4 oktober 2018 - 19:43
Marie: ik heb meteen gelezen, inderdaad Bianca: ik moest even zoeken wat je bedoelde, maar ik denk dat je die kortere alinea als versnelling ziet, zo voelt het wel aan, in het voorafgaande lange stuk is er nog tijd om na te denken, ik had dat volgens mijn gevoel zo geschreven, leuk die analyse Tilma: ik weet niet of je de laatste zin begrijpt: opschieten om bij moeder te komen omdat anders de klap op de grond volgt, met de impliciete suggestie dat het dan geen binnendoor naar de hemel meer is

Lid sinds

9 jaar 2 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
4 oktober 2018 - 20:57
Mooi, dat hij al overgaat en herenigd wordt met zijn ouders voordat de doodsklap komt. Zijn ziel vliegt maar vast terug naar boven en heeft geen zin om eerst helemaal naar beneden te gaan. Zo snel mogelijk terug in de liefdevolle armen van zijn moeder.

Lid sinds

7 jaar 1 maand

Rol

  • Gewone gebruiker
5 oktober 2018 - 13:08
Ontroerend vooral met je uitleg over het 'opschieten'. Humor vind ik er niet echt in terug hoewel de links-rechts verwarring in de buurt komt. Knap is de snelheid in je verhaal. Graag gelezen.

Lid sinds

13 jaar 3 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
5 oktober 2018 - 16:08
Mooi Peter, de verwarring en de feitelijke handelingen in het eerste gedeelte en dan (letterlijk) overgaan naar je ouders waarbij links of rechts er uiteraard niet meer toe doet. Wat me nieuwsgierig maakt, is je vader. Waarom plaats je hem bij een ziek kind? Was hij misschien arts? Oh ja, die eerste zin pakte me gelijk in!

Lid sinds

10 jaar

Rol

  • Gewone gebruiker
5 oktober 2018 - 18:58
Chantal: dankjewel de eerste zin moet goed zijn, zeggen ze toch mijn vader was kinderarts, die conclusie is juist bedankt voor het lezen

Lid sinds

6 jaar 8 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
6 oktober 2018 - 20:56
Mooie eerste alinea. Ik heb nog nooit een parachutesprong gemaakt, en zal het ook nooit gaan doen, maar ik kan me heel goed voorstellen dat het zo voelt. Tranende ogen, lawaai in de helm. Wat vreselijk. Het vergissen in links en rechts, zeker op zo'n moment, is herkenbaar. Goed verhaal, met inderdaad een erg mooie eerste zin. Een waarheid als een koe en toch ook heel filosofisch.

Tja

Lid sinds

15 jaar

Rol

  • Gewone gebruiker
  • Pluslid
7 oktober 2018 - 2:30
Ik heb geen cursus op de grond gehad voor het openen van een parachute. Kennelijk vond men dat niet belangrijk voor mij. Ik zou me wel redden, hadden ze gezegd. De laatste alinea komt erg triest op me over. Sorry.

Lid sinds

10 jaar

Rol

  • Gewone gebruiker
7 oktober 2018 - 14:28
San en Tja: ik heb ook nooit gesprongen, maar ik moest wel door de opdracht met de laatste zin nam ik wel een risico en dat pakt ook zo uit, een voordeel van de vele reacties bedankt voor het lezen en reageren