Lid sinds

4 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Schrijfopdracht #214 - De sprong van je leven

De sprong van mijn leven Bij de eerste ruk, val ik sneller. Bij de tweede ruk, inclusief lichtte paniek, ga ik nog sneller. Wanneer ik mij realiseer dat ik de beroemde laatste poging nog heb. Ik denk terwijl ik nog een keer trek, het zal wel mee vallen landen in het zeewater… En dit alles nadat ik mijn moed had verzameld, achter in de tuin bij mijn hout voorraad. Ik zag het niet zitten( ik niet) mijn moed zat achter het hout in elkaar. Ik ben iemand die van een uitdaging houdt, meestal. Een vanzelf sprekende uitdaging, boven een glaasje wijn ( een teveel dat is nu duidelijk). Of ik de sprong zou wagen, in het luchtruim…. Paar kilometer hoog, en in de buurt zodat men mij kon volgen. In gedachte nog even terug naar huis, toen had ik alle moed verzameld. En rust nu op mijn schouders. Afijn, de weg naar de sprong blijkt zo snel als de val, zo snel voelt dat nu aan. Nou moet ik nog wel vertellen, ik hou van uitzichten, verzichten, en dat wisten ze. De avond dat ik werd uitgedaagd. Dus een beroemde blik op het oneindige, is voor mij een uitdagend moment. Terwijl ik werd vastgesjord in het valtuig, droomde ik al over de wind langs mijn wangen. De bril voor boven was op gezet, een luchtbril laten we zeggen. Nou, dat geeft ook een vissenkom uitzicht, met een ronde aarde als het horizon. Een vliegtuig in, zoals ik al zo vaak voorbij had zien komen. Gezamenlijk lacht een ieder zijn luchtzakje in de buik weg. Bij de eerste die het vliegtuig verliet, een luchtzak moment in de buik. Bij de tweede die gaat, een baksteen dat landen in de buik. En terwijl ik zelf val, wapperen mijn wangen de zee tegemoet…

Lid sinds

4 jaar 8 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Ook een wijntje teveel bij het schrijven? De tekst is soms zo rommelig en schokkerig. Bewust gedaan of niet; ik kan het amper lezen. Ik moet er echt mijn best voor doen. Maar dan geef je toch een pareltje als 'Gezamenlijk lacht een ieder zijn luchtzakje in de buik weg' weg. De zinnen daarna verpesten dat helaas een beetje.

Lid sinds

3 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Mee eens. Er zitten echt goede ideeën en originele beelden in, maar er zou wat gesnoeid en opgebonden moeten worden om ze tot hun recht te laten komen in de tuin van jouw verhaal. Neem bijvoorbeeld de flashback die afgerond wordt beschreven en dan in de volgende alinea toch weer wordt aangehaald. Laat dat gewoon weg en het is al een stuk duidelijker. Schrap wat overbodig is en werk wat over blijft zorgvuldig. Laat die parel te voorschijn komen. Ik zie hem al tussen de zinnen door blinken!

Lid sinds

6 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Al veel nuttige adviezen gekregen, daar heb ik niets aan toe te voegen. Mijn oog valt op lichtte paniek: lichte paniek en vanzelf sprekend: vanzelfsprekend, typo'tjes. Prachtig beeld: wapperen mijn wangen de zee tegemoet… Veel schrijfplezier Andrea1. Fijne avond.

Lid sinds

5 jaar 3 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Ik begrijp er niets van maar ben het wel eens met die ene briljante zin: Gezamenlijk lacht een ieder zijn luchtzakje in de buik weg. Schrijven blijven dus :D

Lid sinds

14 jaar 2 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Dag Andrea, Tja, het is eens wat anders, hè?! Moeilijke opdracht vraagt om moeilijke inzendingen... Toch wel graag gelezen door de absurditeit van het geheel. :o