Lid sinds

8 jaar 2 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

#174 Een onrustige bodem

Ik heb al een aantal seriële posts voorbij zien komen en vind dat erg tof. Ik ga dat ook proberen. Ik heb het ideaal een korte roman te schrijven, en de opdrachten hier werken inspirerend. Dus met dit verhaal knoop ik mijn twee voorgaande posts aan elkaar. 171: https://schrijvenonline.org/forum/themaforums/wek… 172: https://schrijvenonline.org/forum/themaforums/wek… Het verhaal is hierdoor te lang, dus hier is een verkorte versie, voor wie het leuk vindt post ik de hele tekst in de comments. Er valt een stilte. Ik frunnik aan mijn schoenen, wissel een paar keer van houding en trek gezichten waarbij ik mijn lippen probeer op te eten. “Ik begrijp het wel. Denk ik.” Zeg ik terwijl ik mijn halfvolle baco in een slok achteroversla. “Ik ben hetzelfde en ben hier niet zomaar. Ik heb gedroomd vannacht. Ik weet er niet veel meer van, het was wazig.” Ik pak het glas water en sla door zacht te schudden golven in het glas. “Ik stond met een poes te praten, op een brug van kiezelstenen, tussen twee eilanden boven de jungle. Ze zag dat ik geen keuzes maak, en zei: “Elk pad dat lijkt fragiel, maar kijk naar deze brug. Pas op de brug merk je dat je kunt springen, en hij brengt je ergens heen. Nu pluk je vruchten van beide plekken, maar je moet hem wel belopen. Het is een jungle van systemen, organisaties en belopen wegen, je bent een rebel, daarbij tegen de structuur. Maar nu ben je verdwaald, en bewandel je hetzelfde pad als dat van je pa.”

Lid sinds

8 jaar 2 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Er valt een stilte. Ik frunnik aan mijn schoenen, wissel een paar keer van houding en trek gezichten waarbij ik mijn lippen probeer op te eten. “Ik begrijp het wel. Denk ik.” Zeg ik terwijl ik mijn halfvolle glas in een slok achteroversla. “Het is een ziekte, geschreven in ons DNA. Een fout in code. Wij zijn niet jij of ik, maar onderdeel van de mens als ras. Een energie, nieuwsgierig in de kern en gemotiveerd door de natuurlijke selectie. We willen eten, liefde en controle. Vooral controle, dus de systemen moeten stuk. Dit moet op mijn manier, zo denken we allen en een strateeg volgt het succes. Zo maken we nieuwe systemen. Organisaties, buiten de natuurlijke selectie om. Onder het motto: ‘de shortcut naar geluk’ smeden we paden. Die kun je belopen en dan komt alles goed. Zeggen ze. Geluk zit niet in lopen. Wij zijn nieuwsgierig, volgen dood de geest. De snelweg naar geluk is zo genomen. Een week werk, gepaard met mazzel, betaalt zich in een weekend met al het eten en de liefde in de volgorde die jij wilt. Je raakt comfortabel en sterft af. Dat wil je niet, dus zoek je meer. Verzadigd zijn, dat wordt het doel. Ben je daar, dan is er meer. Dit systeem leidt tot ongeluk. We zijn verkenners in een woestijn. Tegelijkertijd horen we verhalen van mensen die het wel doen. Want elk aspect van mens zijn, wordt geleid door een grote geest. Iets dat al generaties weet waarvoor het leeft. Iemand die een vader heeft en DNA dat smeekt om hem te volgen. Want hij schuift zijn kennis in kinderschoenen, wijst naar zijn mislukte broer en zegt: “Hier liggen je zwaktes”. Zijn reputatie spreekt: “overtref je mij, dan ben ik trots op jou. Dan ga ik tevreden dood en ben jij het hoofd, van een naam waar wij allemaal aan bouwen.” Zij, lopen met een vaandel in de hand en strekken het mens zijn uit. En ik, geloof in gelijke kansen. Ik vergelijk mezelf met het winnende team dat misschien al een eeuw strijdt. Maar zo zie ik het niet. Ik ken enkel het kopstuk, en ik had hem kunnen zijn. Maar ik heb niet zo een vader. Zo heb jij die evenmin. Ook al was jouw pa er wel, hij kwam van een andere klasse, verhuisde en verwachte dat jij het ging maken in deze wereld van welvaart. Hij in de kroeg en jij op zoek, naar een weg om het te maken en raakte zo verdwaalt in al dat verzadigt. Je wilde alles en er was te veel. Ik begrijp het wel, want ik ben hetzelfde. Ik ben hier niet zomaar, ik heb gedroomd vannacht. Ik weet er niet veel meer van, het was wazig. Ik stond met een poes te praten, op een brug van kiezelstenen, tussen twee eilanden boven de jungle. Ze zag dat ik geen keuzes maak, en zei: “Elk pad dat lijkt fragiel, maar kijk naar deze brug. Pas op de brug merk je dat je kunt springen, en hij brengt je ergens heen. Nu pluk je vruchten van beide plekken, maar je moet hem wel belopen. Het is een jungle van systemen, organisaties en belopen wegen, je bent een rebel, daarbij tegen de structuur. Maar nu ben je verdwaald, en bewandel je hetzelfde pad als dat van je pa.”

Lid sinds

10 jaar

Rol

  • Gewone gebruiker
@mjjbogert, wat ga ik zeggen? Dat ik je las, ook de andere inzendingen. Ik heb eerder laten blijken je een interessante schrijver te vinden die anders met taal omgaat dan het geijkte en daar houd ik van. Je hebt me vast in de eerste zin door het 'lippen opeten'. Dan stort je een overvloed aan beelden over de lezer uit die bij de les moet blijven en zich op zijn of haar manier een pad moet banen. Je schrijven intrigeert. Ik zou wel wat meer op juiste vervoegingen van werkwoorden letten. (leidt tot ongeluk of verdwaald in) [terwijl ik mijn half volle glas met een slok achteroversla] halfvolle glas in een slok achterover sla? Tot de volgende keer.

Lid sinds

17 jaar 6 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Intrigerend en tot herlezen en diep nadenken stemmend. Het is een mix van helderheid en droom / waan. Een uitgever zal zeggen dat het te experimenteel is, maar ik houd persoonlijk van teksten die niet hetzelfde zijn en die mij uitdagen. Ik vind dit meer een leesuitdaging dan de meeste verhalen. Iedere zin roept vragen op die ik probeer te beantwoorden. Dit is een mysterie, een dwaaltocht, een zoekplaatje. Misschien in deze vorm nog een ruwe diamant met een te losse structuur, ik weet het niet eens. Mooi. Tip: lees eens Bizarro.

Lid sinds

12 jaar 2 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Ik wilde ook het woord intrigerend gebruiken, net zoals in de andere reacties. Het lijkt of het verhaal is verborgen onder je taalgebruik, waardoor ik er niet bij kan. Het is nagenoeg een film, zoveel beelden geef je. Het is anders en daardoor ook boeiend.

Lid sinds

8 jaar 2 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
@mili dankje voor je verwarmde woorden, het is fijn om te weten dat ik gelezen en gewaardeerd wordt, dat motiveert extra. Bedankt voor de vervoegingen, ik pas het meteen aan. Tot de volgende. @schrijfcoach odile, bedankt voor de feedback! Het is de bedoeling dat mijn teksten aanzetten tot denken, maar dit verhaal zou niet al te moeilijk moeten zijn. Ik moet een beetje broeden op een tussenweg denk ik. Uiteindelijk moet het wel geaccepteerd worden door een uitgever. Bedoel je het stripverhaal? @maddbrug haha zoals je het zegt klinkt het wel vet, een verhaal verborgen onder taalgebruik. Maar dat moet niet de bedoeling zijn, ik zal het volgende keer proberen rustiger aan te doen.

Lid sinds

17 jaar 6 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Nee, ik bedoel het genre Bizarro. Helaas zijn er zeer weinig Nederlandse Bizarro verhalen. Ik hoop dat je het Engels machtig bent en een Bizarro starters kit (zo heten de verzamelingen Bizarro verhalen in het Engels) kunt bemachtigen bijvoorbeeld bij Amazon Duitsland. De verhalen zijn zoals de naam doet vermoeden bizar en breken met allerlei verhaaltechnische wetten of logicawetten. Ze zijn vooral in trek bij zeer slimme mensen, vermoedelijk omdat het minder voorspelbare verhalen zijn die meer tot nadenken zetten dan gewone SciFi of literaire verhalen. Ik tip dit omdat het je kan inspireren om zelf een vorm door te ontwikkelen.