Lid sinds

5 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

# 102 Kleine meisjes worden groot

Leonid en zijn dochter lagen stil in de bosjes. ‘Ik denk niet dat ik het kan, vader.’ ‘Natuurlijk wel lieve schat, ik heb alle vertrouwen in je.’ Ze legde de SVD op haar schouder, kneep haar rechteroog dicht en loerde door het vizier. ‘Het belangrijkste is dat je je ademhaling onder controle houdt. Dat is negentig procent van al het werk.’ Medina ademde diep in, op dezelfde manier als ze weer eens misselijk was, via haar mond blies ze lucht rustig naar buiten. ‘Heb je je doelwit in het vizier?’ Ze stak haar duim omhoog. ‘Goed zo. Blijf rustig doorademen en doe zoals we geoefend hebben. Eén, twee, drie.’ ‘Eén, twee, drie.’ herhaalde ze. Medina voelde haar bloed door haar aderen pompen. Haar hartslag bonkte, angst of adrenaline, ze was zich nog niet bewust van welke emotie de overhand had. Haar vinger over de trekker, het doelwit in het vizier. Geen missers. Nog een keer diep ademhalen en… Eén, twee, drie. Boven hen hoorden ze een zwerm vogels wegfladderen. Enkele herten renden angstig voorbij. Medina bleef stil liggen, met het wapen strak in haar handen geklemd. Leonid pakte haar hand vast. ‘Ik ben trots op je.’ Ze kon het nog steeds niet bevatten. ‘Kom,’ hij hielp haar rechtop, ‘we moeten zeker zijn.’ Ze renden door het donkere bosgebied, langs oude bomen, het kraken van honderden takken onder hun voeten. Medina zag de zwarte Mercedes dichterbij komen. Leonid hield haar tegen. ‘Voorzichtig.’ fluisterde hij en liep rustig naar de verharde weg. Hij knikte en wenkte naar zijn dochter. Voor het eerst zag ze wat ze teweeg had gebracht. Eén lag met het hoofd op het stuur. Twee ineengezakt tegen de motorkap. Drie kroop als een slak over de weg, een spoor van bloed achter hem. Ze liepen naar hem toe en Leonid gebruikte zijn voet om hem op zijn rug te leggen. Hij was geraakt in de schouder en spuwde een reeks van scheldwoorden richting de vader en dochter. Leonid overhandigde Medina een handpistool. ‘Altijd je werk afmaken.’

Lid sinds

5 jaar 11 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Heftig stukje. :thumbsup: De namen toonden mij al een terroristisch beeld maar de zwerm vogels en de herten gaven me hoop op een onschuldige jachttafereeltje. Maar helaas... :\\

Lid sinds

4 jaar 6 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Zit ik hier braaf onze kindervriendelijke vakantie met bijna geen 4G te vieren, dan vergezeld 4G me even, en lees ik dit. Nu moet ik vrijwel zeker huilen dadelijk. Walgelijk verhaal, Otten! Gelukkig spelen onze kinderen hier enkel met zand.

Lid sinds

3 jaar 9 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Vreselijk, echter wel erg beeldend geschreven, zat vol in het verhaal. Hoopte ook nog op een konijntje in het vizier, dat is ook al niet leuk, maar ja. Ieder zo zijn genre.

Lid sinds

6 jaar

Rol

  • Gewone gebruiker
dat vind ik zo leuk aan jou verhalen, dat ze altijd een verrassende wending hebben. Heel graag gelezen ik zie er de humor wel van in ;)

Lid sinds

3 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Je brengt me op een heel verkeerd spoor en ik maar denken dat er achter die bosjes een liefelijk hert staat zo eentje van eenoverpopulatie, voor het goede doel schieten. En ineens verandert het verhaal in een boze bloederige ,droom. Het greep me aan, het zou me moeite kosten het zo op papier te krijgen. Ik vond het mooi ik wilde het uitlezen.

Lid sinds

5 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
@marietje, hoeven niet perse terroristen te zijn. @JP, Ze wordt inderdaad al op jonge leeftijd blootgesteld aan dit geweld @Annemieke, niet huilen :( @Marie, konijntjes zijn onschuldig, de mannen waarschijnlijk niet @Meta, soms heb je geen keuze @Han, ik doe mijn best :) @mirabella, er zit een achterliggende gedachte bij het hoe en waarom

Lid sinds

4 jaar 1 maand

Rol

  • Gewone gebruiker
Hard verhaal Richard. De spanning klom langs mijn strot omhoog! Eén puntje: ze telt twee maal tot drie, haalt één keer de trekker over, en er vallen drie slachtoffers?

Lid sinds

5 jaar 9 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
@Richard, en dan had ze nog wel haar vinger over de trekker en er niet aan? ;) Spannend verhaal, met een juiste dosering aan bloed en ellende en wat dies meer zij. :)

Lid sinds

5 jaar 8 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
een leuk vader-dochter-uitje en dat jij voorlopig maar geen kinderen moge krijgen of een puik verhaal, waarmee je mij liet lachen

Lid sinds

13 jaar 3 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Ik zie een Yazidimeisje schieten, al weet ik niet of daar nog herten lopen. Mooi ingetogen emoties. Goede vervlechting van handeling en dialoog. De vader komt rustig en taakgericht over. Het ongeloof van de dochter is er subtiel.

Lid sinds

5 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
@schrijvenmaar, denk wel dat het lieve kinderen worden... @Odile, dank je voor je reactie. Er is een achterliggende gedachte met wraak als leidraad, hoe en wat mag de lezer zelf invullen.