Lid sinds

4 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

#345 Vijfenzeventig-drie, vijfenzeventig-vier

Voor de supermarkt staat een man in smoezelige kleren het Straatnieuws te verkopen.
Deze verkopers staan hier vaker, ik koop weleens een krantje bij ze. Ik heb met hen te doen; anders dan de meeste mensen hebben ze het kennelijk niet getroffen in het leven of waren ze niet in staat hun sores te overwinnen. Vorige week betaalde ik nog het dubbele voor zo'n krantje.
‘Goedemorgen, doe mij er maar een.’
‘Dank u beleefd, meneer,’ zegt hij en hij pakt het geld aan.
Bij het aanreiken van mijn Straatnieuws kijkt hij me een moment peinzend aan en wenst me nog een fijne dag. 
Ik groet hem en ga naar binnen.

Bij het verlaten van de supermarkt knik ik naar de man. Hij knikt terug en als ik doorloop, hoor ik achter mij roepen: ‘Ouwe poep, hoor!’
Ik houd in en blijf even staan. Heb ik dat goed gehoord?
Ik draai me naar hem om en zie een grote grijns op zijn gezicht.
‘’t Harde, 1976. Weet je nog?’
Het kwartje valt niet meteen. Ja, in 1976 zat ik in ’t Harde. Militaire dienst.
‘Zat jij daar toen ook in dienst?’
‘Jazeker. 113 TD Herstelcompagnie. Zat jij niet bij de BeVo?’
‘Eh … ja.’
‘Enne, jij heet toch Badhemd?’
‘Dat klopt ook. Maar … , wie ben jij dan?’
Terwijl ik het vraag, schiet het me opeens te binnen.
‘Mollema,’ roepen we tegelijk.

Mollema was van Wielvoertuigen, ik zat bij het Bevoorradingspeloton. De BeVo had een magazijn met talloze onderdelen, ondergebracht in rijen vrachtwagens en opleggers met honderden laatjes. Ook was er een ruilbalie, waar dynamo’s, startmotoren en dat soort componenten werden ingeleverd en opgehaald.
Beelden van een ver verleden komen weer boven. Het uitgestrekte kazerneterrein naast het spoor en de snelweg aan de ene kant, de bossen van de Veluwe aan de andere kant. De werkplaats, het legeringsgebouw met de compagniesbar in de kelder.
’s Avonds in de compagniesbar had Mollema altijd het hoogste woord. Hij was daar grootverbruiker van leverworst en vooral van bier.
Als er iemand de bar binnenkwam, riep Mollema steevast: ‘Hoe lang nog?’
Meestal duurde het voor de ander nog langer dat hij kon afzwaaien dan voor Mollema, die dan ook prompt schreeuwde ‘Ouwe poep, hoor!’, gevolgd door een lachsalvo.

‘Potverdorie, Mollema, ik had je niet herkend, jongen.’
‘Ja, Badhemd, schoonheid komt met de jaren. Jij bent trouwens ook mooi opgedroogd. Maarre, wat is dat nou?’ Hij wijst naar mijn buik. ‘Welvaartsbuikje?’
‘Dat zie je goed, ouwe. Zullen we er een paar nemen op de goeie ouwe tijd? Ik trakteer.’
Terwijl we naar het café lopen, vraag ik hem wanneer hij ook alweer was afgezwaaid.
‘Augustus 1976, op vrijdag de zevenentwintigste. Die dag vergeet ik nooit!’
‘Dus jij bent van vijfenzeventig-drie? Ik van vier, ik ging twee maanden later weer naar moeders pappot.’
‘Ouwe poep, hoor!’
Lachend gaan we aan een tafeltje zitten en ik wenk de ober.
‘Twee bier voor deze ouwe stompen. Ach, maak er maar meteen vier van.’

 

Lid sinds

3 jaar 11 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Dus als ik het goed heb, ben je hem al een aantal keer gepasseerd zonder elkaar te herkennen. Ik ben benieuwd wat hem deze keer de klik deed maken.

Lid sinds

1 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Lekker verhaal, Ton. Uit het leven gegrepen. Jammer genoeg zijn de fillers op - je moet het rooien als ouwe stompen onder mekaar.

Lid sinds

2 jaar 7 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Hoi Ton, mooi verhaal. 
Ik sluit me aan bij de opmerking van Tilma over de ontmoeting. Misschien is het logischer dat je ziet dat de vertrouwde krantenverkoper weg is en er ineens een andere krantenverkoper staat die jou herkent. Maar verder originele invulling van de opdracht en met plezier gelezen.

Lid sinds

10 maanden 1 week

Rol

  • Gewone gebruiker

Dit is een verhaal uit de tijd dat er 'zogezegd' nog gewoon een café kon binnengegaan worden! Erg ongeloofwaardig! :)

smoezelige kleren... moest ik even googelen. Dat is dus geen kostuum!

Erg Badhemd verhaal. En toch blijft het speuren naar een café waar je badhemdachtig vier bier kan bestellen!

Lid sinds

4 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Hoi Tilma, dankjewel voor je reactie.
Je legt de vinger op een plek, waar ik bij het schrijven enige aarzeling had. Uiteindelijk kwam ik tot deze tekst, op basis van de redenering dat er minimaal 20 à 25 jaren voorbij zijn gegaan (mensen veranderen; ze zien er beiden heel anders uit) en het feit dat het contact met een Straatnieuwsverkoper doorgaans zeer aan de oppervlakte blijft. Daarbij was het Mollema die, nadat hij HP enkele keren heeft zien langskomen, deze keer een vaag gevoel van déja vu krijgt en HP daarom peinzend aankijkt bij het overhandigen van het krantje. Terwijl HP in de supermarkt is, gaat bij Mollema een lampje branden.

Lid sinds

4 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Hoi Tony, dankjewel voor je reactie. Bij fictieve vertellingen is de geloofwaardigheid wel vaker een dingetje. Als we na de lockdown samen naar de kroeg gaan, drinken we er samen vier op je gezondheid. 😜🍻

Lid sinds

1 jaar 2 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Goed geschreven verhaal. Met plezier gelezen.

Ik vind de late herkenning zeker niet ongeloofwaardig. Elkaar niet herkennen, zeker na zo'n lange tijd, is sowieso heel goed mogelijk. Toch kan iets (een woord, een stemgeluid, een bepaalde blik) maken dat er ineens iets gaat dagen.
Wellicht is het een idee om deze trigger (om maar eens een mooi Nederlands woord te gebruiken) te beschrijven, maar voor mij is het niet echt nodig.

Lid sinds

5 jaar 1 maand

Rol

  • Gewone gebruiker

Ha Ton! 

Ik ben opgegroeid in het decennium van de eeuwige vrede, vlak voor het einde van de geschiedenis, tussen de val van de Muur en de aanslagen op Twin Towers, met als stoorzenders de Balkanoorlog en operatie Desert Storm, die ik nog wel cool vond, dus aan de dienstplicht ben ik nog ternauwernood ontsnapt. Maar ik ken natuurlijk de verhalen, via via, want mijn vader ging ook al niet, ik denk iets met broederdinges, hij was de zoveelste in een megagezin, en wat mijn opa in de oorlog heeft gedaan, geen idee, hij was boer. Qua dienst: ik kan me ook echt niet voorstellen hoe dat daar ging met rijp en rauw door elkaar. Een soort basisschool voor halfvolwassen jongens zonder vriendin ter plekke, voortgeblaft door een soort badmeester op het droge?

Maar ik vind het een mooi verhaal.

Lid sinds

10 jaar 9 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Mooi geschreven verhaal Ton! Je maakt me nieuwgierig naar de geschiedenis van Mollema. Het doet toch wel iets met je als je een oude vriend in zo'n hoedanigheid terugvindt. Misschien is dat sentiment het enige dat ik in je verhaal mis?

'Ik heb met hem te doen': ik denk dat dit de zin is, die het lastiger maakt om te geloven dat je de verkoper nooit eerder hebt herkend. As je het algemener zou trekken? Dus bv : "Ik heb altijd te doen met dit soort types". Hierdoor krijgt Mollema geen eigen gezicht, maar wordt hij onderdeel van een groep en dus als individu onzichtbaarder.

 

Lid sinds

4 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Hoi Chantal, dankjewel voor je complimenten.
De geschiedenis van Mollema ken ik niet, hij en de HP kwamen elkaar eerder tegen in militaire dienst, in het verre verleden. Ze hadden niet het type vriendschap dat da afloop van de diensttijd een bloeiende voortzetting beleefde. Dat HP hem nu uitnodigt voor een biertje, komt voort uit de behoefte om met een lotgenoot nog eens herinneringen op te halen aan 'die goeie ouwe tijd.' Waarbij ik niet uitsluit, dat enige compassie met de Straatnieuws-verkoper ook een duit in het zakje deed. 
Jouw suggestie 'het algemener te trekken' bracht mij ertoe nog eens stil te staan bij de (niet-)herkenning die bij meer lezers een rol speelt. En daardoor heb ik in het begin 'de man' veranderd in een meer onpersoonlijke groep verkopers. Dankjewel, Chantal.   

Lid sinds

4 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Hoi Kruidnagel, op je eigen wijze beschrijf je het tijdsgewricht waarin je bent opgegroeid. Een interessante analyse. Je hebt daardoor het concept 'dienstplicht' gemist, met alle pro's en contra's die dat voor generaties jongelingen impliceerde. Nu ik jouw typering van de militaire dienst lees, krijg ik een brede grijns op mijn gezicht. Misschien komt dat wel door een stukje herkenning ...😉

Wellicht is een kleine toelichting op de titel op zijn plaats. Destijds werd men opgeroepen voor een bepaalde lichting, die werd genoemd naar het jaartal en een volgnummer. Zo was 75-3 de derde lichting in 1975 en 75-4 de vierde lichting in dat jaar. De lichtingen kwamen op in de oneven maanden van dat jaar en je zwaaide af na (toen) zestien maanden. Zo kon Mollema afzwaaien in augustus 1976 (i.c. 16 maanden na zijn opkomst in mei 1975) en HP twee maanden later.

Lid sinds

6 jaar 11 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Hoi Ton, goed geschreven. Je hebt de opdracht op een originele manier aangepakt. 

Kleine aanmerkingen: Ouwe poep gaat over militairen, maar moest ik opzoeken, het zei mij niets. En wanneer je "straatnieuws" met "het" ervoor zegt, wordt dit geschreven zonder hoofdletter. 

De titel vind ik leuk, goed dat je hem nog even toelicht.

Lid sinds

9 jaar 1 maand

Rol

  • Gewone gebruiker

Ja, de band die oude maten blijven voelen hoezeer ze ook uit elkaar gegroeid zijn en daardoor ook alleen maar op dat verleden kunnen leunen. Een echt Ton verhaal, dat is een compliment. 😀

Lid sinds

7 maanden 2 weken

Rol

  • Gewone gebruiker

Ton,

Erg mooi verhaal, weer een creatieve invulling van de opdracht. Ik vind het - zoals hierboven al besproken is - niet ongeloofwaardig dat de verteller de man eerder is gepasseerd, zonder hem te herkennen. Wel zou het inderdaad interessant zijn om een trigger te noemen, een moment of waarneming, die ervoor zorgt dat deze herkenning nu wel plaatsvindt. 

Verder complimenten voor de levendige dialoog en de omschrijvingen van het leven in dienst. Deze ontmoeting zou een heel interessant uitgangspunt zijn voor een langer verhaal, denk ik!

Bedankt voor je inzending, ik heb het verhaal met plezier gelezen! 

Lid sinds

5 jaar 4 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Hoi Ton, ik vind dat je de jovialiteit tussen de twee kameraden leuk weergeeft. Militairen schijnen altijd een band te houden als ze samen gediend hebben en dat haal ik hier goed uit.

Leuk!

Lid sinds

4 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Hoi Ninavs, dankjewel voor je complimenten. Het idioom en de kretologie van eender welke groep zal vaker bij mensen uit andere leeftijds- of andere categorieën vraagtekens kunnen oproepen, het lijkt me onvermijdelijk bij het typeren van zo'n groep.
Wat de hoofdletter bij Straatnieuws betreft: volgens mij is het een eigennaam, net zoals Volkskrant, Algemeen Dagblad etc. 

 

 

Lid sinds

4 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Hoi Lotte, dankjewel voor je complimenten.
Wat betreft de trigger: eerder gaf ik aan dat ik bij het schrijven ervan uitging dat Mollema kennelijk een déja vu had toen hij HP zag langslopen. In de tekst heb ik de trigger niet verder uitgewerkt, anders dan dat Mollema hem 'een moment peinzend aankijkt.' Immers, het hele verhaal is vanuit de ik-figuur geschreven, die niet in het hoofd van Mollema kan kijken.

Lid sinds

4 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Hoi Karinska, dankjewel voor je complimenten.
Wat je zegt over de band na de diensttijd herken ik wel, zij het uit verhalen van anderen. Zelf heb ik er zelf geen actieve herinnering aan: degenen met wie ik ooit diende (en ja, ik was van 75-4 en gelegerd in 't Harde) heb ik later nooit meer ontmoet, zelfs niet toen ik twee keer 'op herhaling' moest.

Lid sinds

1 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Ha Ton, die laatste zin, om helemaal bij weg te dromen. Met een maatje op 't terras en dan alvast vier bier in plaats van twee bestellen. Wat ik heel sterk vind aan je verhaal is dat je een heel normale dagelijkse situatie hebt geschreven, en het verhaal heel geloofwaardig overkomt.

Lid sinds

4 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Hoi Vincent, dankjewel voor je complimenten, je laat me zowat blozen. Ik kan je verklappen dat er een kleine autobiografische kern in zit, zie mijn beantwoording aan Karinska. Die ervaring maakt het makkelijker om het verhaal geloofwaardig neer te zetten.

Lid sinds

5 jaar 1 maand

Rol

  • Gewone gebruiker

Ha Ton, 

Bedankt voor je uitleg! Zestien maanden in dienst. Alleen een oorlog rechtvaardigt zoveel bemoeizucht van vadertje Staat. En de actieve herinnering daaraan.

Mooie typering zet je neer. Mogelijk herken ik ze nu in het wild.