#265 telefoontje
Ik houd mijn telefoon vast en staar er stom naar. Plat en zwart ligt hij in mijn handpalm. Hij had 'mama' gezegd. Hij had dat woord echt gebruikt. Ik kijk naar het lege scherm alsof dat een verklaring zal geven. Een uitleg hoe Jonas dat mens 'mama' kan noemen.
Arme Jonas.
“Wat is er, schat?”
Ik kijk op van het zwarte scherm, in het gezicht van mijn man.
“Wat is er?” vraagt hij nogmaals.
“Jonas belde,” zeg ik.
“Jonas? Dat is lang geleden.”
“Onze moeder is dood.” Ik leg de telefoon op tafel. Eindelijk.
Kort, maar hevig. En
Lid sinds
5 jaar 11 maandenRol
ha, ik zat terwijl jij hier
Lid sinds
11 jaarRol
Kort en krachtig,
Lid sinds
9 jaarRol
schrijvenmaar schreef: Ik
Lid sinds
7 jaar 3 maandenRol
Tilma schreef: schrijvenmaar
Lid sinds
11 jaarRol
schrijvenmaar schreef: Ik
Lid sinds
5 jaar 11 maandenRol
@schrijvenmaar: kort en
Lid sinds
11 jaar 2 maandenRol
Hallo Schrijvenmaar, Een
Lid sinds
11 jaar 11 maandenRol
Hoi Schrijvenmaar, Op deze
Lid sinds
7 jaar 4 maandenRol
Interessante tekst! In het
Lid sinds
7 jaar 2 maandenRol