#155 - Onweer

Ah...laten we onweer dan maar opheffen...ik leef met je mee, heel sneu voor die kleine

@Gijs, voor mij spreekt hier jouw grote liefde voor je gezin uit waar ik vaak over heb kunnen lezen. :nod:

Mooi, dat beeld van de beschermende vader! Jouw kleintje mag zich gelukkig prijzen met zo'n vader. En wij SOL-lersdat wij jou hier mogen lezen.

Eh... op gevaar af dat dit te kritisch is...Niet inleveren waar jij ooit van genoot, maar de newborn uitnodigen zijn angst onder ogen te komen. Er zit niks anders op en jij hebt goud in handen met je onweerangstloosheid 8)

@Pindarots: dank voor je reactie. Geen newborn maar een 12-jarige jongen met een autistische stoornis; angst onder ogen laten komen gaat niet werken, vrees ik. Onweerangstlooshied heb ik niet echt. Als je in mijn stukje 'onweer' vervangt door 'vuurwerk' (voor mijn zoon is dat ongeveer hetzelfde) kom je heel dicht bij non-fictie. @marceline, @i-Kat, dank voor jullie reactie. Wat betreft 'kleine'/'kleintje': zie boven. @Mili, dank voor je reactie

En weet je, als dit kind groter is kan het zelf genieten van het natuurgeweld, maar ook op de grandioze bescherming van een liefdevolle vader. De tijd dat je erbij in bed moet liggen ter bescherming gaat ooit over. Fijn weekend, Connie

Het onweer afschaffen: als ouder wil jet het onmogelijke voor je kind. Mooi. :thumbsup:

Wat heftig is dat, ik moet wel denken aan de zin, voor mij blijf je altijd klein. Misschien is een noice cancelling koptelefoon een idee om hem te kalmeren tijdens onweer? Bedankt voor je openhartigheid en veel sterkte.

gs, 'ontroostbaar' dat is moeilijk, die onmacht goed weergegeven in dit fragment.

Dag Gijs, Vaderliefde zou de titel van je onweer-verhaal moeten zijn. Na het lezen van dit stukje en het commentaar achteraf, begrijp ik de weemoed die ik in je inzendingen bespeurde. :nod:

Gijs, ... goed beschreven, dat was dus dubbelnatuurgeweld. Dank voor je openheid.

@ gs, ik begrijp dat ik teveel heb ingevuld, dank je voor je openhartige reactie! Daar leer ik van. En wat zal je 12-jarige blij zijn met deze vader die hem zó graag goed doet!

GS, ik begrijp de tegenstelling tussen jou en je zoon. Maar het onweer of het weer afschaffen, betekent weer zoveel ontslagen mensen. Liefdevol stukje.

@Connie, dankjewel. @Marietje: Ik heb geaarzeld of ik deze week zou meedoen aan de opdracht. Dat ‘onmogelijke willen doen’ in dit verhaal maakte het voor mezelf interessant genoeg om me over de streep te trekken. @i-Kat: dank voor je meeleven. Die heftigheid kan ik wat nuanceren: zo vaak onweert het nu ook weer niet, en de eerste tien jaarwisselingen van zijn leven is mijn zoon door het vuurwerk heen geslapen (de elfde was wel heftig ja, dat was die nacht dat ik tot een uur of vier naast een jammerend jongetje lag) @janp, dankjewel

@Blavatski, @Riny, dank jullie wel. @Pindarots, je had het in ieder geval goed dat het geen fictie was (ongeveer 95% van wat is schrijf is volledig uit de lucht gegrepen; ik ben wel eens compleet verrast doordat iemand mij sterkte toewenste) Dankjewel. @Tja. Je hebt een punt. Waar zou het journal mee moeten eindigen als er geen weer meer is. Ik moet er niet aan denken.