#88 - Veldleeuwerik
Als vanzelf draai ik mijn hoofd naar rechts en tuur naar de hemel. Vergeefs.
Toch maar de fiets aan de kant zetten – straks beland ik nog in de sloot – en dan systematisch de lucht afzoeken. Eindelijk zie ik hem, een klein donker bolletje met vleugels die driftig op en neer gaan. Zo duidelijk afgetekend tegen de lichtgrijze wolken achter hem, dat het een raadsel is waarom ik hem niet direct zag. Onvermoeibaar strooit het vogeltje zijn klanken uit over het land en verspreidt de lente. Ik verbeeld me dat hij nog wat extra zijn best doet omdat die sterveling met zijn fiets daar beneden zo van hem geniet. Maar dat is natuurlijk niet zo, hij volgt gewoon zijn driften. Geen diepe gedachten, geen verholen bedoelingen, gewoon de lucht in en zingen.
En ondertussen wordt hij mooi wel gehoord. En gezien.
Ik ga vlieglessen nemen. En zangles.
De volgende keer ga je in het
Lid sinds
9 jaar 11 maandenRol
Kort en intensief meebeleefd,
Lid sinds
9 jaar 5 maandenRol
@gs, mooi verstild verhaaltje
Lid sinds
11 jaar 1 maandRol
Dag gs, ik heb genoten van
Lid sinds
16 jaar 10 maandenRol
Mooi weergegeven.
Lid sinds
15 jaar 11 maandenRol
Dank jullie wel, @marlie: ik
Lid sinds
9 jaar 5 maandenRol
Ik vind het een mooi moment
Lid sinds
11 jaarRol
Ik had de laatste zin gezien
Lid sinds
9 jaar 5 maandenRol
Mij viel ook de veranderde
Lid sinds
18 jaar 7 maandenRol
Bedankt voor de
Lid sinds
9 jaar 5 maandenRol