opdracht#46 - Conflict - Herschrijf onder #51

Wat een wondermooi verhaal. Het ontroert me heel erg. Een klein foutje, de rebellen zaaiden.

Wat een wondermooi verhaal. Het ontroert me heel erg. Een klein foutje, de rebellen zaaiden.

Oeps,stom! :o Meteen aangepast! Dank je wel dat je zo secuur leest en voor je reactie. :nod: Begrijp je waar het over gaat?

Ja het doet me aan warchild denken. De beschadigde kindsoldaten. Er zitten heel poëtische zinnen in. Knap dat je zo'n heftig onderwerp zo mooi beschreven hebt.

Ja het doet me aan warchild denken. De beschadigde kindsoldaten. Er zitten heel poëtische zinnen in. Knap dat je zo'n heftig onderwerp zo mooi beschreven hebt.

Poehee! Ik ben blij dat het je duidelijk is! :nod: Dank je wel voor je compliment! :)

Marietje, ik vind dit echt prachtig geschreven. De tweede alinea vind ik wel op het randje van 'mooischrijverij'. Op het randje, betekent, het kan nog nét :) Is het een metafoor voor een bestaande vrijheidsstrijder?

Marietje, ik vind dit echt prachtig geschreven. De tweede alinea vind ik wel op het randje van 'mooischrijverij'. Op het randje, betekent, het kan nog nét :) Is het een metafoor voor een bestaande vrijheidsstrijder?

Geen idee! Ik kreeg een idee van een metamorfose van een zwarte (engel des doods) naar een witte engel( welkom in de hemel). Langzamerhand drong dit verhaal over een kindsoldaat zich op. De informatie verteld in de tweede alinea heb ik van Wikipedia en zo vertaald om het heftig over te laten komen. De korte zinnen zeggen heel veel ( als het goed is). [Gefolterd bleef hij zich elk litteken herinneren] dit is een vertaalde zin uit een songtekst die bij mij bleef hangen. Het koste even wat dagen zoeken maar ik ben blij met het resultaat. Bedankt voor je compliment! :D

Marietje, een knap stukje schrijfwerk uit jouw hand! Bij de 2e alinea een paar keer teruggelezen omdat het lastig leest. De zinnen zijn zeer bijzonder en mooi toegepast door jou.

Kort, maar krachtig. Voor mij zou er wel wat meer relevante vulling in mogen. Ik vind het te staccato. Geweld als oogst zien vind ik vreemd, ook al is die schraal. de dag des oordeelS (oude tweede naamval)

Marietje, een knap stukje schrijfwerk uit jouw hand! Bij de 2e alinea een paar keer teruggelezen omdat het lastig leest. De zinnen zijn zeer bijzonder en mooi toegepast door jou.

Dank je wel. :)

Kort, maar krachtig. Voor mij zou er wel wat meer relevante vulling in mogen. Ik vind het te staccato. Geweld als oogst zien vind ik vreemd, ook al is die schraal. de dag des oordeelS (oude tweede naamval)

Ik denk dat ik voor meer vulling teveel woorden nodig heb dan de limiet van 300. Bovendien is dit onderwerp eigenlijk te gruwelijk voor woorden, ik weet niet of ik wel dicht genoeg bij de werkelijkheid kan komen als ik in details treedt. Voor mij is het nu af met deze 3 fases: begin-midden en eind. Ik twijfelde al over de volgorde van angst zaaien en geweld oogsten. Deze klopt inderdaad niet. Beter: [De rebellen ploegden er met geweld. Angst was de schrale oogst] ? Mijn Word verbeterde de S van oordeelS- vreemd! :confused: Inmiddels aangepast. Bedankt voor je reactie! :thumbsup:

@Marietje, ten eerste, twijfel niet, ik begreep meteen dat het om een kindsoldaat gaat. Zoals @Dos vind ik dit een vreemde zin: [Toen zaaiden de rebellen angst met geweld als schrale oogst.] Ik begrijp wel dat je oogst als je zaait maar voor mij zijn het positieve begrippen die staan voor leven. De associatie met geweld en angst, zelfs schraal, klopt gevoelsmatig niet. Voor mij dan. [Jaren later vond hij zijn zusje, achtergelaten onder een boom. In zijn pezige armen haalde hij haar terug.] Sorry Marietje, ik ben wat kritisch, maar achtergelaten door wie? En had zij daar jaren alleen maar gezeten? En broer haalt haar terug naar waar? Dit is voor mij een prachtige zin: [Hij was een tint van de nacht.] En deze: [Die nacht kleurde zijn jonge hart zielloos zwart.] Nu zeg je heel open dat je bepaalde zinnen hebt vertaald. Ik weet niet zo goed te zeggen waarom maar dit wringt een beetje voor me. Het is iets van, ik wil dat het van jou komt. Eindelijk iemand die tegen boko haram opstaat. Het idee achter je opzet is hogelijk te waarderen.

@Marietje. Ik ben het eens met Dos #8. Het ritme, de cadans: het vloeit niet lekker. Het gegeven is fantasierijk en potentieel aangrijpend. Ik denk dat langere zinnen beter werken. Dan krijg je de schrijnende machteloosheid die samenhangt met het drama kindsoldaat in de leesbeleving. Nu blijf ik op afstand en het staccato waar Dos over spreekt geeft een gevoel van opsomming. Daardoor gaat ratio de boventoon voeren. Misschien ben ik overgevoelig op dit punt; het blijft een mening, een persoonlijke observatie.

Eens met de vorige reacties maar geraakt door het onderwerp, zeker bij deze opdracht. Dank je wel Marietje.

Goed dat je verhaaltje zoveel reacties oproept. Teken dat je mensen aan het denken zet. Goed gedaan!

Dag Marietje, voor mij is dit een vreemd droevig verhaal verteld in wonderlijk mooie zinnen, maar ik versta het niet goed :\\

Mij was het ook duidelijk dat het om een kindsoldaat ging. Ik let niet zo op elke zin bij deze korte stukjes. In ieder geval: de beelden die je oproept, komen goed over. Ik vind het goed.

Nu reageer ik voor de tweede keer omdat mijn reactie er van tussen was gegaan. Dus als ik nu twee keer heb gereageerd, weet je hoe het komt. Ik weet het niet zo goed met dit verhaal. Enerzijds vind ik het een goed (mooi geschreven) verhaal, nodig ook. Anderzijds herken ik het niet als een 'Marietje'. En ik ben altijd zo gek op die echte Marietjes.

@Marietje, ten eerste, twijfel niet, ik begreep meteen dat het om een kindsoldaat gaat. 1. Zoals @Dos vind ik dit een vreemde zin: [Toen zaaiden de rebellen angst met geweld als schrale oogst.] Ik begrijp wel dat je oogst als je zaait maar voor mij zijn het positieve begrippen die staan voor leven. De associatie met geweld en angst, zelfs schraal, klopt gevoelsmatig niet. Voor mij dan. 2. [Jaren later vond hij zijn zusje, achtergelaten onder een boom. In zijn pezige armen haalde hij haar terug.] Sorry Marietje, ik ben wat kritisch, maar achtergelaten door wie? En had zij daar jaren alleen maar gezeten? En broer haalt haar terug naar waar? 3. Dit is voor mij een prachtige zin: [Hij was een tint van de nacht.] En deze: [Die nacht kleurde zijn jonge hart zielloos zwart.] 4. Nu zeg je heel open dat je bepaalde zinnen hebt vertaald. Ik weet niet zo goed te zeggen waarom maar dit wringt een beetje voor me. Het is iets van, ik wil dat het van jou komt. 5. Eindelijk iemand die tegen boko haram opstaat. Het idee achter je opzet is hogelijk te waarderen.

Ten eerste hartelijk dank voor je uitgebreide en leerzame reactie! 1. het zaaien en oogsten is m.i. niet altijd positief. Angst zaaien is een gebruikelijke (negatieve) uitdrukking. Maar volgens mij klopt de volgorde niet zie mijn #10 2.Ook zijn zusje is als meegenomen door de rebellen als seksslavin. Men had haar gedumpt (achtergelaten) onder een boom. De HP gaf haar een thuis, een toekomst. 3. Dank voor het compliment. :thumbsup: 4. Ik bedoelde dat ik de gegevens van Wikipedia had 'vertaald' in mijn bewoordingen. Dus die gegevens gebruikt in mijn verhaal. De zin uit de songtekst gaat als volgt- It hurts that I remember every scarf- en dat heb ik gebruikt/ vertaald. 5. Nogmaals hartelijk dank! :)

@Marietje. Ik ben het eens met Dos #8. Het ritme, de cadans: het vloeit niet lekker. Het gegeven is fantasierijk en potentieel aangrijpend. Ik denk dat langere zinnen beter werken. Dan krijg je de schrijnende machteloosheid die samenhangt met het drama kindsoldaat in de leesbeleving. Nu blijf ik op afstand en het staccato waar Dos over spreekt geeft een gevoel van opsomming. Daardoor gaat ratio de boventoon voeren. Misschien ben ik overgevoelig op dit punt; het blijft een mening, een persoonlijke observatie.

Jouw reactie heeft me aan het denken gezet. Ik begrijp het en deels heb je gelijk. Aan de andere kant is het niet zozeer de bedoeling dat de lezer erbij betrokken raakt, tenzij het een reclame is voor Warchild. Het is wel mijn bedoeling dat de lezer voor zijn eigen veiligheid op afstand blijft en het rationeel beredeneert. Ik ga op zoek naar de gulden midden weg. De opsomming is namelijk niet de bedoeling. Dank voor het inzicht! :)

Marietje, wonderlijk die uiteenlopende reacties. Ik bleef een beetje hangen op: 'Met zijn vinger om de trekker, werd zijn broer slachtoffer.' Wie is wie? Ik vind juist de tweede alinea het mooist. Vooral: 'Hij was een tint van de nacht.' Is dat een vertaalde zin? Je hoeft hier ook eigenlijk niet op te antwoorden, maar ik hoop stiekem dat hij van jou is. En anders is het beeld erg mooi vertaald. Ik vroeg me wel af hoe lang het zusje daar onder die boom gezeten heeft. En net als Mili blijf ik maar denken, naar waar haalt haar broer haar terug? Is er nog een onderkomen? Het betekent dat je tekst sterke beelden oproept en diep raakt. Je verhaal is aangrijpend, intens triest en mooi geschreven. Ik blijf achter met een brok in mijn keel.

Eens met de vorige reacties maar geraakt door het onderwerp, zeker bij deze opdracht. Dank je wel Marietje.

Jij bedankt voor je altijd eerlijke en heldere reacties! :thumbsup:

Goed dat je verhaaltje zoveel reacties oproept. Teken dat je mensen aan het denken zet. Goed gedaan!

Dit zijn voor mij de meest leerzame momenten! Bedankt! :)

Dag Marietje, voor mij is dit een vreemd droevig verhaal verteld in wonderlijk mooie zinnen, maar ik versta het niet goed :\\

Misschien verklaard deze link e.e.a.? http://nl.wikipedia.org/wiki/Kindsoldaat Dank je wel voor het lezen!

Mij was het ook duidelijk dat het om een kindsoldaat ging. Ik let niet zo op elke zin bij deze korte stukjes. In ieder geval: de beelden die je oproept, komen goed over. Ik vind het goed.

Fijn dat jij mijn geschetste grote lijnen goed over vindt komen. In detail treden wordt hier m.i. te gruwelijk. Bedankt! :)

Ik weet het niet zo goed met dit verhaal. Enerzijds vind ik het een goed (mooi geschreven) verhaal, nodig ook. Anderzijds herken ik het niet als een 'Marietje'. En ik ben altijd zo gek op die echte Marietjes.

Nee, dit is waarschijnlijk geen echte 'Marietje'. Fijn dat je dat hier mist! De opdracht heeft me geleerd dat mijn fantasie vast zit aan realiteit, het moet echt gebeurd kunnen zijn. Een beperking die ik geaccepteerd heb en dit is het resultaat. Helaas, het zij zo! :( Volgende opdracht weer een 'Marietje'? :nod: Bedankt! ;)

Marietje, wonderlijk die uiteenlopende reacties. Ik bleef een beetje hangen op: 'Met zijn vinger om de trekker, werd zijn broer slachtoffer.' Wie is wie? Ik vind juist de tweede alinea het mooist. Vooral: 'Hij was een tint van de nacht.' Is dat een vertaalde zin? Je hoeft hier ook eigenlijk niet op te antwoorden, maar ik hoop stiekem dat hij van jou is. En anders is het beeld erg mooi vertaald. Ik vroeg me wel af hoe lang het zusje daar onder die boom gezeten heeft. En net als Mili blijf ik maar denken, naar waar haalt haar broer haar terug? Is er nog een onderkomen? Het betekent dat je tekst sterke beelden oproept en diep raakt. Je verhaal is aangrijpend, intens triest en mooi geschreven. Ik blijf achter met een brok in mijn keel.

Inderdaad wonderlijk maar heel leerzaam. Het is duidelijk dat iedere lezer een andere hoeveelheid informatie nodig heeft om te kunnen invullen. Ik ga opzoek naar de balans. [Hij was een tint van de nacht.] is helemaal van mezelf! Een 'vertaling' van ' zo zwart als de nacht ' :D Dank je wel voor jouw complimenteuze reactie! :thumbsup:

Jouw reactie heeft me aan het denken gezet. Ik begrijp het en deels heb je gelijk. Aan de andere kant is het niet zozeer de bedoeling dat de lezer erbij betrokken raakt, tenzij het een reclame is voor Warchild. Het is wel mijn bedoeling dat de lezer voor zijn eigen veiligheid op afstand blijft en het rationeel beredeneert. Ik ga op zoek naar de gulden midden weg. De opsomming is namelijk niet de bedoeling. Dank voor het inzicht! :)

Nee, Marietje, dat zie ik zo niet. De lezer moet altijd "voelen", d.w.z. in emotionele modus komen, niet in rationele modus. Dat wil niet zeggen dat zijn emoties positief moeten zijn. Bij non-fictie hoort ratio. Dan moet de lezer begrijpen, een les leren: zijn verstand moet aan het werk worden gezet. Bij fictie (wat per definitie nep is) hoort emotie, suspended disbelief (onderdrukken van het besef dat het verhaal nep is). Al die "schrijfregels" zijn in feite gestoeld op dit principe. Show, don't tell bijvoorbeeld impliceert dat je de lezer niets moet voorkauwen ("tell"=instrueren=appelleren aan ratio).

Jouw reactie heeft me aan het denken gezet. Ik begrijp het en deels heb je gelijk. Aan de andere kant is het niet zozeer de bedoeling dat de lezer erbij betrokken raakt, tenzij het een reclame is voor Warchild. Het is wel mijn bedoeling dat de lezer voor zijn eigen veiligheid op afstand blijft en het rationeel beredeneert. Ik ga op zoek naar de gulden midden weg. De opsomming is namelijk niet de bedoeling. Dank voor het inzicht! :)

Nee, Marietje, dat zie ik zo niet. De lezer moet altijd "voelen", d.w.z. in emotionele modus komen, niet in rationele modus. Dat wil niet zeggen dat zijn emoties positief moeten zijn. Bij non-fictie hoort ratio. Dan moet de lezer begrijpen, een les leren: zijn verstand moet aan het werk worden gezet. Bij fictie (wat per definitie nep is) hoort emotie, suspended disbelief (onderdrukken van het besef dat het verhaal nep is). Al die "schrijfregels" zijn in feite gestoeld op dit principe. Show, don't tell bijvoorbeeld impliceert dat je de lezer niets moet voorkauwen ("tell"=instrueren=appelleren aan ratio).

:confused: Mijn verhaal is fictie gebaseerd op non-fictie. Het is mijn bedoeling om de lezer te raken, te laten voelen en dat is me ( gezien de reacties) deels gelukt. Daarnaast wil ik dat de lezer zijn verstand aan het werk zet, zich realiseert dat zich dit op deze zelfde wereld afspeelt, nog steeds of steeds weer ( IS ) . Zoals ik al eerder reageerde maken alle wisselende reacties me weer eens duidelijk dat elke lezer een andere hoeveelheid informatie nodig heeft om een beeld te kunnen vormen van mijn geschreven woorden. Voor mij zijn alle reacties leerzaam maar dan moet ik ze wel begrijpen. Zitten we nu op een zelfde lijn?

Nee, maar ik snap wat je zegt. Natuurlijk is het niet OF ratio OF emotie, maar het gaat om het accent, de leidende factor. Mensen hebben de neiging wantoestanden weg te rationaliseren, in hun veilige cocon te blijven zitten. Alle grote revoluties uit de geschiedenis zijn gebaseerd op emotie. Dat is uiteindelijk een sterkere factor dan ratio. Het voorbeeld dat ik al eens eerder heb aangehaald is Harriet Beecher Stowe die met Uncle's Tom Cabin heeft bijgedragen aan het collectieve bewustzijn dat slavernij onmenselijk is. Ik denk niet dat een non-fictiewerk datzelfde had bereikt ... Goed dat je nadenkt hoe dingen beter kunnen worden beschreven, beter de snaren van de emotie kunnen tokkelen. Dat dat niet eenvoudig is, blijkt voortdurend. Dat wij als amateurschrijvers ernaar moeten streven om dat te verbeteren, is voor mij de drijfveer hier op SOL actief te zijn. Het gaat mij om het volgende verhaal. Jammer dat het bij de wekelijkse opdrachten om het huidige verhaal lijkt te gaan. Dan lijkt het meer een leesclub te zijn ...

Dat wij als amateurschrijvers ernaar moeten streven om dat te verbeteren, is voor mij de drijfveer hier op SOL actief te zijn. Het gaat mij om het volgende verhaal. Jammer dat het bij de wekelijkse opdrachten om het huidige verhaal lijkt te gaan. Dan lijkt het meer een leesclub te zijn ...

Sorry, misschien flauw. Maar amateurschrijvers zoeken doorgaans ook lezers. Zeker amateurschrijvers die verhalen in een openbaar forum plaatsen.