UKV's van de week: Snor en De Alcoholist

Iedere week zetten wij vijf ultrakorte verhalen in de schijnwerpers. Wil jij ook een ultrakort verhaal schrijven? Doe mee in onze Facebookgroep.

Gea van der Helm - Snor

17 juni

Mijn vader had een snor.

Niet zomaar wat haar boven zijn lip, maar een project.

Een levenshouding.

Een harige handtekening.

‘s Ochtends stond hij voor de spiegel.

Kammetje.

Schaartje.

Volledige concentratie.

Wassen.

Trimmen.

Olie.

Wax.

De haren werden gekamd.

De randen bijgewerkt.

De vorm gecontroleerd.

Van links.

Van rechts.

Nog eens van links.

De snor zat perfect.

De rest niet.

Zijn overhemd kreukte.

Zijn buik vocht met zijn riem.

Maar die snor …

Daar kon ik op vertrouwen.

Jan Poldervaart - #23 – ZUID

17 juni

Thuis ligt een vergeelde ansichtkaart

waarop de oliestoker in mijn straat,

de kroeg, een diender op zijn fiets,

het zegt je hoogstwaarschijnlijk niets,

het is waar ik geboren ben.

Lagere school, ik weet nog hoe het was,

die stomme juffrouw uit mijn klas.

De kromme zandweg met witte molen,

bloemenkraam met gele gladiolen.

In het gangpad van m'n vader

zag ik mijn afgetrapte sloffen staan.

We leefden klein, eenvoudig toen

in arbeiders huisjes zonder poen.

Ergens ging het in Rotterdam verkeerd,

Zuid werd omhoog gemoderniseerd.

Ik was kind en wist wel beter

dat mijn jeugd snel voorbij zou gaan.

(Parodie: Het dorp van Wim Sonneveld)

Ria Streng - De alcoholist

16 juni

De man zit in een hoekje. ‘Nee, nee, nee,’ hoor ik hem mompelen.

‘Nee, niet de eerste.’

Het werd drukker en drukker.

‘Biertje?’ vraagt een nieuwkomer aan hem.

‘Nee, nee, niet de eerste.’

Ik kijk nieuwsgierig toe.

Even later staat er een groot glas bier voor zijn neus. Later nog een en weer een.

Hij wankelt de deur uit roepend: ‘Ik zei toch: Niet de eerste!’

Schouderophalend zegt de nieuwkomer: ‘Hij heeft geen rem, het is als het gezegde: Als er een schaap over de dam gaat.’

Hij grinnikt: ‘ Alleen zijn het geen schapen, maar biertjes.’

Milly Lanser – Haar

18 juni

Afscheren was de boodschap. Hij aarzelde. Hij hield hem altijd zo keurig bij. Wassen met shampoo, trimmen met een speciaal schaartje. Beetje baardolie, snorrenwax en tenslotte kammen met een wimperkammetje.

Maar nu had zijn partner geklaagd over gekriebel als hij haar lippen beroerde.

Hij stond voor de spiegel zijn opties te overwegen. Blotebillengezicht of trotse snor.

Hij pakte zijn scheermes en keek ernaar. Zolang kende hij haar niet. Hij pakte zijn toilettas en wat spulletjes die van hem waren.

Zachtjes deed hij de voordeur achter zich dicht

Asko De Vries Robles - LIEFHEBBEN ZONDER VOORWAARDEN

18 juni

Op mijn tiende besloot ik niet meer van mijn moeder te houden.Mijn moeder zelf heeft er nooit wat van gemerkt, of ze deed alsof.Haar nieuwe vriend eiste al haar aandacht op. Elke avond leunde hij behaaglijk naar achteren. De leren fauteuil piepte en kraakte.

Wijdbeens zetelde hij op zijn troon.

Zijn zware stem galmde door de kamer.

‘Els, kom je nog?’

Als een schoothondje trippelde mijn moeder vanaf het fornuis naar hem toe.

Het eten brandde aan. Mijn zus en ik zaten weggedoken op de bank

De brandmelder begon te loeien.

Toen wist ik het zeker