Lid sinds

1 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

#419 - Gêne

Het is een klote gevoel, het zit van nature in ons en is bedoeld om te voorkomen dat we uit de groep verbannen worden. Het zorgt ervoor dat ik mijn best blijf doen om onderdeel te blijven van de sociale groepen waartoe ik behoor. Of denk te behoren. Het is waarom ik ineengedoken achter mijn computerscherm me verschuil alsof mijn collega’s geweren op mij richten en de 32 inch Dell het enige object is dat hun kogels kan stoppen.

‘Tony, lig je te slapen?’ roept John, de bullebak van Sales. ‘Haal mijn presentatie van de printer en knijp je aars dicht.’ Suzy lacht. Arianne ook. Marcel fluit en klapt zijn handen. Is het mijn fout dat ik naar mijn Corona reikte tijdens de kerstdinerspeech van de baas en dat mijn billen besloten trompet te spelen? Ik kan er toch niets aan doen dat mijn moeder traditioneel bruine bonen klaarmaakt als lunch? Een soortgelijk incident overkwam me in de kerk op kerstmisavond. Kindje Jezus was net geboren in de stal en een groene wolk ontsnapte uit mijn twaalfjarige derrière met zoveel grandeur dat zelfs de koster zijn orgelspel het niet kon overtreffen. En tot overmaat van ramp zat de koster met diarree op het toilet en was het aldus muisstil in het kerkgebouw. Jarenlang verschool ik me achter de rechtersteunpilaar en haalde ik de hostie met een overrijpe tomatenkop.

Ik steek mijn overrijpe tomatenkop boven mijn beeldscherm. John staart naar mij alsof ik een capibara ben die net een zevenling uit zijn anus perste.

Dat gevoel blijft bestaan als je het voor jezelf houdt. Ze verliezen hun kracht als je ze uitspreekt. De baas en al mijn collega’s gaapten als doven die voor het eerst een wind hoorden.

‘John,’ zeg ik, ‘ik wil er graag over praten.’

 

Lid sinds

3 jaar 8 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Tony, niets zo ongemakkelijk als een stinkende scheet laten. Een welriekend verhaal, met ingehouden adem gelezen.

De baas en al mijn collega’s gaapten als capibara’s   ---> een zin eerder noem je ook al een capibara. Misschien leuker om hier een ander dier als voorbeeld te nemen?

Lid sinds

6 jaar 1 maand

Rol

  • Gewone gebruiker

Hi Tony, wat een knap verhaal. De lezer leeft zich makkelijk in, je ziet het voor je, voelt de schaamte maar óók de machteloosheid en enigszins boosheid naar de collega. En die laatste zin is het krachtigst.

Yvette 

Lid sinds

1 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

@Fief: dankje: wou wat spelen met herhaling, maar vervangen!

@Iev99: Dankje Yvette!

@Schmettering: dankje: foutje gecorrigeerd.

@Elrie: Dankje

 

Lid sinds

9 jaar 4 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Tony,

Jezus wat een verhaal. Mijn medeleven met Tony uit het verhaal, ocharme. Zeer beeldend geschreven.

Eén zeurtje zoals men dat hier noemt : de overrijpe tomatenkop komt wel te kort na mekaar. Misschien iets gelijkaardigs in de plaats zetten.