Lid sinds

3 jaar 9 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

#387 De eerste pannenkoek mislukt altijd

3 februari 2022 - 2:02

“Is dit de eerste keer?” vraagt ze terwijl ze op de rand van het bed komt zitten. Ik ben één brok zenuwen. Ik heb een knoop in mijn maag en een brok in mijn keel en mijn tong weigert dienst, dus ik knik maar.
Ze glimlacht. “Vertrouw maar op mij. Alles komt goed.”
Ik ruik lelies en frambozen als ze zich over mij heen buigt. Haar lange blonde lokken vallen als een waterval over haar schouders.
Ze licht mijn hemd op en strijkt met haar vinger over mijn huid. “Ik maak hier een sneetje en ...”
Ik grijp haar bij de pols. “Laat maar, ik hoef het niet te weten.”
Ze knikt begrijpend. “Je hoeft je in elk geval geen zorgen te maken. Het is maar een kleine ingreep.”
Ik sluit mijn ogen en probeer aan iets anders te denken.
“Zo mooi wordt het toch nooit meer als die allereerste keer”, zing ik zachtjes. Het slaat in deze situatie nergens op, maar sinds haar vraag, gonst in mijn hoofd dit lied van …
“Harrie Jekkers!”
Verbaasd kijk ik op. “Je kent je klassiekers.”
Ze haalt haar schouders op. “Mooi lied, hoor, maar nogal overgeromantiseerd.”
Ik richt me half op en kijk haar vragend aan.
“Het gaat onder andere over de eerste kus. Nou weet ik niet hoe het bij jou ging, maar bij mij ging het gepaard met tanden die tegen elkaar kletteren en een neus in mijn oog.”
Ze brandt het lied verder af.
“Ik denk dat popbandjes met gekromde tenen naar hun eerste optredens zullen luisteren en dat kunstenaars met schaamte naar hun eerste werk kijken. De eerste keer is lang niet zo goed en leuk als mensen zich later herinneren. De eerste keer lopen en fietsen eindigt ook meestal in een valpartij. Mijn moeder zegt vaak: 'De eerste pannenkoek mislukt altijd.' Weinig flatteus als je bedenkt dat ik haar eerste kind ben.”
Ik schiet in de lach.
“Al met al”, besluit ze haar betoog, “is de eerste keer helemaal niet zo bijzonder. Bijzonderder is het moment waarop je beseft dat je de kunst of het vak tot in de finesses beheerst, maar dat zal wel weer te ingewikkeld zijn voor een lied.”

Ik voel de noodzaak Harrie Jekkers te verdedigen, maar net als ik mijn pleidooi wil afsteken, komt een man in een wit uniform binnen. Hij is gewapend met een spuit die mij onder zeil moet brengen. De knoop en de brok keren terug als hij de naald in mijn arm steekt. Terwijl ik langzaam wegdoezel, knijpt de chirurg mij nog even bemoedigend in mijn schouder en ze fluistert: “Maak je maar geen zorgen. Samen slaan we ons er wel doorheen. Het is ook mijn eerste keer, weet je?”

Lid sinds

3 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
3 februari 2022 - 8:23

Leuk verhaal, vooral de laatste zin maakte me aan het lachen! Ben benieuwd welke ingreep het was.

Klein zeurtje: je mist een hoofdletter bij 'Je hoeft je in elk geval geen zorgen te maken.
En hempje? Ik zie liever hemd, maar dat is persoonlijk...

Lid sinds

2 jaar 6 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
3 februari 2022 - 8:50

Ik moest hem een tweede keer lezen om hem echt te begrijpen. Mooi abrupt einde.

Harrie Jekkers een persoonlijke favoriet dus leuk om te lezen. En grappig te bemerken dat ik lezende haar goede pleidooi probeerde te ontkrachten. 

A.

Lid sinds

3 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
3 februari 2022 - 9:38

Erg leuk verhaal, Musonius, en sterk uitgewerkt. Niets te klagen, simpelweg vlot weggelezen zonder ergens te struikelen halverwege en ook ik moest erom lachen. 

Lid sinds

2 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
3 februari 2022 - 10:33

Dag Musionius, 

Wat een leuke interactie tussen die twee. Ik vind haar meteen een leuke vrouw! 

Mooi hoe je dat hele pleidooi tegenover die slotzin zet. Gelukkig valt hij snel in slaap, denk ik dan.

Ik moet toegeven dat ik in het begin dacht dat het in een soort dialect geschreven zou zijn met 'heur' en 'hempje'. Blijkbaar is het niet fout, al is hempje spreektaal (ik vermoed dan in Nederland).

 

Lid sinds

5 jaar 3 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
3 februari 2022 - 11:53

Een hele goeie, Musonius. Je zette me in het begin op het verkeerde been, top. Het eind is hilarisch. Ik zou acuut de narcose uit mijn lijf geperst hebben. 

Ik ruik lelies en frambozen als ze zich over mij heenbuigt en heur lange blonde haar dat als een waterval over haar schouders valt, geurt naar rozemarijn.  ---> ik vond dit een lastige zin. Misschien dat het beter leest als je het opsplits. Bijvoorbeeld:
Ik ruik lelies en frambozen als ze zich over mij heen buigt. Heur lange blonde haar valt als een waterval over haar schouders en geurt naar rozemarijn.

heenbuigt = heen buigt.
Ik snap waarom je heur schrijft, maar het leest niet mooi.

volgens mij is het hemdje ipv hempje

Gi

Lid sinds

7 jaar 9 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
3 februari 2022 - 12:30

Musonius, Annabe maakt van jou bijna een missionaris met dat extra 'i'-tje.:-) Voor mij ben je dat nu wel een beetje, want ik kom tot het besef dat, niettegenstaande mijn vermeende grote kennis van Nederlandse cabaretiers en kleinkunstenaars, ik tot mijn scha en schande (Vlaamse uitdrukking) moet bekennen dat ik Harrie Jekkers niet kende, ook al vulde hij in 2019 blijkbaar nog Carré.
Een fijn verhaal alweer, waar iedereen zijn 'première' heeft. Ik was al meteen mee toen ik het prachtige woord 'heur' las en het hempje vind ik ook de max. Bedankt.

Lid sinds

2 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
3 februari 2022 - 12:37

Hahaha, Gi, het is dat zijn naam me als muziek in de oren klinkt! En zijn verhalen eerlijk gezegd ook. Ik laat het zo maar staan deze keer. 

Lid sinds

3 jaar 1 maand

Rol

  • Gewone gebruiker
3 februari 2022 - 15:56

Het begin is lekker dubbelzinnig en de slotzin maakt het helemaal af. Alles daartussen is ook leuk. Klein pijntje: 'witte uniform'. Maar wat maakt dat nog uit als je een beeldschoon ruikende chirurg opvoert met een klinische blik op romantiek?

Lid sinds

3 jaar 9 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
3 februari 2022 - 17:30

Hartelijk dank allemaal voor jullie op- en aanmerkingen en loftuitingen. Aan de hand hiervan heb ik hier en daar wat verbeterd of herschreven. Hierbij sneuvelden ook hempje en heur. Sorry, Gi, ook het thuisfront was niet enthousiast.
Harrie Jekkers zal wel te Nederlands of zelfs te Haags zijn voor Vlaanderen.

Lid sinds

3 jaar 6 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
5 februari 2022 - 15:50

Ha Musonius, het hilarische einde komt een beetje uit de lucht vallen, maar dat stoort me niet. En ik dacht even, dat de vrouw de chirurg was, omdat zij zegt dat ze een klein sneetje gaat maken. De man zal dan toch de narcotiseur zijn? Vervolgens bedenk ik dat het lange blonde haar van de vrouw wel onder een of andere steriele hoofdbedekking zal hebben gezeten. Ik zal wel te ver door redeneren sorry. Ik heb met plezier je verhaal gelezen.

Lid sinds

12 jaar 7 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
5 februari 2022 - 18:07

Een vermakelijk verhaal. In het begin dacht ik aan een vrijpartij van een verlegen jongeman en een ervaren blondine. Het pakte heel anders uit. Verrassend. 
De keren dat ik geopereerd werd, heb ik schriftelijk laten vastleggen dat de operatie niet werd uitgevoerd door een aio, immers deze moeten van hun fouten leren en dat is niet in het voordeel van de patiënt.

Lid sinds

3 jaar 9 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
7 februari 2022 - 23:33

Dank voor jullie respons.

Maria, natuurlijk is de dame in kwestie chirurg, dat hen je goed gedacht. De man is een broeder.
De chirurg zal steriele kleding wel in de operatiekamer dragen. In de ziekenzaal is dat niet nodig.

Lid sinds

7 jaar 8 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
8 februari 2022 - 11:28

hoi Musonius

Een intrigerend verhaal. Een ook een beetje droevig, maar dat is vast ook je bedoeling. Ik vind de dialoog heel fijn geschreven. Een rustig tempo, erg vermakelijk en ik moest 1x hardop lachen. In het begin wordt de lezer op het verkeerde been gezet. Dat is niet nodig in dit verhaal, denk ik: er is al genoeg aan de hand. Ik ben nieuwsgierig wat de ingreep gaat zijn. Maar wat het is, maakt voor het verhaal helemaal niet uit en dat is heel knap gedaan, vind ik. Ik maak me wel een beetje zorgen om de laatste zin ;) Maar dat is een mooi open einde. 

Bedankt voor jouw bijdrage!
Yvette 

Lid sinds

14 jaar 4 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
8 februari 2022 - 11:44

 Lekker geruststellende woorden vlak voor je onder zeil gebracht wordt, ha, ha!  Heerlijk verhaal. Ik struikelde alleen even over het tandengekletter...

tanden die tegen elkaar kletterende   zal moeten zijn tanden die tegen elkaar kletterden

 

Lid sinds

3 jaar 9 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
8 februari 2022 - 18:33

Vincent, Dank. Ja, die scène ken ik. Erg geestig. Zat overigens niet in mijn hoofd bij het schrijven.

Yvette, Dank voor je opdracht en je respons. Ik hoop dat je mooie herinneringen aan je eerste keer overhoudt. :-)
Het verkeerde been in het begin laat ik toch maar staan.
Wat de ingreep betreft: tja, dat laat ik aan de fantasie van de leze over.

Linde, scherp gezien. Snel aangepast. Dank..