# 344 – Het droeve lot van de orde

Lid sinds

4 jaar 11 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

# 344 – Het droeve lot van de orde

 

 

 

 

Het droeve lot van de orde

 

Argeloos wandelde ik die dag door de tuin die inmiddels een grote puinhoop is. De god kwam mij achterop.
'Hé hovenier,' zei de god.
Ik probeerde hem te negeren. Tuinieren is al geen sinecure en hij haalde me bovendien uit mijn concentratie. Maar hij tikte me op mijn schouder. Blijkbaar een type dat niet snel opgaf. Om van het gezeur af te zijn, vroeg ik wat hij wilde.
'Gewoon, spelen.' Atypisch.
Ik had al tijden niet met een god gespeeld. In een goeie bui schiepen ze van alles, als je won. Deze hopelijk ook, want ik zat zonder ideeën.
Hij kwispelde veelbelovend. 'Zullen we doen dat ik dood was en dat jij me dan wekte?'
Ik stemde toe. De kunst is om een god niet pissig te maken. Hij ging er meteen al overdreven dood bij liggen, alsof hij te graag wilde. 'Zal ik je maar laten rotten?' vroeg ik dus, half ondeugend, half geniepig.

De meeste kunnen slecht tegen hun verlies, zo ook deze. 'Hé,' zei ik. Geen veertje bewoog, geen wrat op zijn lijf waar nog pus uit kwam. Het werd stil. De aarde zweeg. Zat hij me nou te manipuleren? Ik gaf een schopje tegen zijn staart.
'Helemaal dood,' zei iemand. Ik draaide me om en zag zijn vrouw. 'De orde is voorgoed dood. Nu moet je kiezen, Lucifer,' zei ze. 'Toeval of chaos.'
Ik dacht er niet te lang over na en koos het toeval. Chaos kende ik: daar streden we dagelijks tegen. Alles leek me beter dan chaos.

Zonder bemoeizucht van de god liep alles erop los. Niet meer chaotisch, zoals vroeger, maar stomtoevallig goed, of meestal mis. Je zou nooit denken dat de god van de orde erachter zat – alleen ik wist dat die god het had opgegeven.

Zijn weduwe was nog steeds sip. Nu hij voorgoed weg bleek, romantiseerde ze zelfs zijn wanordelijke rafelrandjes. Elke dag wandelden we samen langs de perken. Ze nam me zijn dood niet kwalijk, zo sportief was ze wel. Samen dachten we na over de lente, als de mensen tevoorschijn zouden komen en de tuin weer presentabel moest zijn. Dat hielp haar, dat wroeten in de aarde. Dat zouden meer goden moeten doen.

Het werd lente. De mensen kropen uit hun holen. En elke dag vierden ze de dood van de orde en omarmden ze bevrijd die onverwachte speling van het lot, rampzalig onvoorbereid op de naderende anarchie.

JS|2021

 

Lid sinds

1 jaar 3 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Ha kruidnagel, mooi surrealistisch verhaal; fraai gespeeld met orde, chaos en toeval. maar zou je als je Lucifer heet niet eerder eeuwig mèt de chaos strijden dan ertegen?
Eindelijk weten we ook dat orde gewoon een als geverderd wrattenzwijn vermomde godheid is. Misschien een beetje gespeeld met Vishnoe - hoewel die meestal de stukmaker is?
Twee kleine geitjes: Hovenist: Hovenier? En die betiteling droefsnoet vind ik redelijk out of character voor een hoofdpersoon die alles met onverschillige afstand beziet. 1 darling to kill, imo.

 

Lid sinds

4 jaar 11 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Ha Bob, dank je! Dit verhaal speelt zich af in de tijd dat Lucy nog niet gevallen was. Nee, wacht eens even: misschien ís dit verhaaltje wel de val van Lucifer.

Om eerlijk te zijn komen al die kenmerken van de god gewoon uit mijn fantasie, zo maf mogelijk, want die god van orde was vast een proto-Duitser. Zo'n Teutoon met veren op zijn helm, als ik me de stripverhalen correct herinner. (Nu schmier en koketteer ik half.) Over een inhoudelijk verband tussen de dinovoorouder van Pumbaa en orde moet ik nog nadenken. 

Hovenist is idiolect van de god. Over de dood van droefsnoet, ik vond het zo sweet, beloof ik na te denken. Ik vind Loes niet zo onverschillig jegens de god: die ergert hem al meteen.

Edit 210331: Met een beetje Googlen na afloop kom ik in dit hoekje wel wezens tegen als Nietzsche, Apollo en Dionysos/Bacchus. Interessant is ook die vergelijking met de hindoeïstische drie-eenheid die je suggereert, ook qua godin. Qua dieren: bij het gevederde wrattenzwijn dacht ik eerst vooral aan een hond, en nou lees ik dat Sarama in de Shiva's de goddelijke hond is (en Apollo de herdersgod). Of ze iets te maken heeft met orde? Tja, ze speurt gestolen koeien op. Ik hou het toch meer op een particulier universum. Mijn flauwiteiten heb ik uiteindelijk gewist. En de interne logica nog wat strakker getrokken.

Lid sinds

2 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Hoi Kruidnagel, ik heb wat moeite om de goden voor me te zien, maar dat ligt aan mijn atheïstische inslag wellicht. Maar zoals altijd onder de indruk van je manier van schrijven. 

Lid sinds

4 jaar 11 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Je vertaling loopt als een trein! Jammer dat we hier niet vaker hits uit Italia horen. Eros, Laura, Andrea, verder kom ik er even niet op. Ja, suffe vertalingen. Doordat ze daar geen Engels spreken, begreep ik laatst, en dus geen US invloed (🐔 ei).

Lid sinds

10 jaar

Rol

  • Gewone gebruiker
  • Pluslid
  • Stagiair
  • Redacteur
  • Uitgever

Ha Kruidnagel, inderdaad aanstekelijk surrealistisch verhaal waar het schrijfplezier vanaf spat. Als tip: probeer te doseren, dan geef je de lezer wat meer lucht. Eén voorbeeld. 'En elke dag vierden ze de dood van de orde en omarmden ze bevrijd die onverwachte speling van het lot, rampzalig onvoorbereid op de naderende anarchie.' Elke dag vierden ze de dood van de orde, dat is prachtig. Misschien had je het daarbij kunnen laten. Maar dat doe je niet en dan vlieg je wat mij betreft uit de bocht. 'Omarmden ze bevrijd. Onverwachte speling. Rampzalig onvoorbereid.' Je bent hier voor mijn gevoel formuleringen aan het stapelen. Ik zou zeggen: schrijf zoals je altijd doet, en kijk daarna ook naar de balans.

Lid sinds

3 jaar 9 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Nou, dat dus. Het is een drukke boel. Maar toch ook chapeau voor de lente van de evolutie uit een bestorven god.

Lid sinds

4 jaar 11 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Als antwoord op door Frank Noe

Ha Frank, bedankt voor je snelle, mooie en lange antwoord! Een goeie tip, voor mij een uitdaging, ik wil denk ik niet dat het saai wordt of zo. Maar wat je dan krijgt is inderdaad een rijtje associaties die uitwerking verdienen. Ik wilde nog wel terugverwijzen naar de beginzin, maar dat hoeft misschien niet eens.

Lid sinds

4 jaar 11 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Als antwoord op door Tilma

Tilma! Het is lente, je bent terug – misschien zelfs met wat werk, durf ik te hopen. Bedankt voor je chapeau voor mijn ode aan de wanorde. Weet je, voor mij hangt het allemaal samen, maar ik moet denk ik meer kijken naar de zinnen en minder naar het verhaal. Ik lees nu Het naakte schrijven voor wat groei.

Lid sinds

10 jaar 7 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Ik dartel, struikel en dwaal door je verhaal. Ik lach, frons en hier en daar raak ik de weg kwijt. Dat ligt vast aan mij, maar niettemin heb ik genoten van deze chaotische godenbende.

Lid sinds

4 jaar 11 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Het komt wel weer goed, Chantal, zelfs als je aan de goden bent overgeleverd. Het is allemaal redelijk ongefilterd Freudiaans onbewust opgeschreven door mijn ich en überich, zoals dat hoort bij een tekst die kennelijk surrealistisch is. Wel heel gezellig dat je even kwam dartelen, struikelen en dwalen. Doet me aan A.J. Kwak denken. En sowieso goed dat je hebt genoten, dank! Want tja, aan surrealisme moet je je gewoon overleveren, het liefst stoned of zat.

Lid sinds

8 maanden 2 weken

Rol

  • Gewone gebruiker

"Hé God wat zit je in je zelf te praten?"

Mooi om te zien dat de goden in je verhaal niet echt goden zijn, want ze willen ook spelen en ze sterven blijkbaar ook. Hp moet uiteindelijk tussen toeval en chaos, maar is het niet zo dat chaos het gevolg is van toeval?

Leuk om te lezen, en goed geschreven!

Lid sinds

4 jaar 11 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Dank je, LGB!

  • Toeval kan niet tot orde leiden, want die is dood.
  • Eerst was er chaos, toen orde en daarna toeval.
  • Hoe ouder ik word, hoe minder orde op toeval lijkt.
  • Toeval leidt, getuige de meeste verhalen hier, kennelijk vrijwel altijd tot iets moois.
  • Dat doet me denken: had ik maar een verhaal geschreven over noodlottig toeval.
  • Toeval heeft filosofische en wellicht ook natuurwetenschappelijke dimensies die ik niet overzie.
  • O ja, bij statistiek. Een kans groter dan toeval is pas een verband.
  • Chaos lijkt me erger dan toeval/God, afhankelijk van je godsbeeld.
  • Alle natuurschoon op aarde lijkt door toeval ontstaan uit chaos. Maar in mijn huis, hoofd en tuin werkt het andersom.

Lid sinds

8 maanden 1 week

Rol

  • Gewone gebruiker

Wat is ie goed! Genoten wederom. Even dacht ik dat de weduwe zou gaan fietsen als een wielergod.

Of was dit een deja vu? Of toch toevallig?

Lid sinds

4 jaar 11 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Wat een toeval! Of is het coïncidentie? Waarom vinden Engelsen gelijktijdigheid letterlijk per definitie identiek aan toeval? Of is het Romaans?

 

Lid sinds

8 jaar 11 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Een lekker buitel-over-elkaar-verhaal. Je haalt er van alles bij- en doorelkaar. Daardoor zet je me met Lucifer wel op het verkeerde been, omdat je die anders neerzet dan ik van Lucifer gewend ben. Mijn hoofd gaat dan naar verbanden zoeken die er niet zijn. Maar een beetje verwarring, ach ook dat past Lucifer.

Lid sinds

5 jaar

Rol

  • Gewone gebruiker

Kruidnagel, duivels goed geschreven, wanordelijk ook en 'quelle coïncidence' dat 'madame' ook van de partij was. Met de wratten en de pus is dit geen lectuur voor net na, laat staan tijdens de maaltijd.

Lid sinds

9 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Prachtig verhaal, met fijne vleugjes humor. Fan van orde maar ook van chaos. Een van mijn favoriete schrijfsels van jou, tot nu toe. Groetjes, V.

Lid sinds

4 jaar 11 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Dank je, Gi! Ja, die dame is denk ik zelden ver weg, ondanks de goorheid van monsieur. Huwelijk was denk ik gearrangeerd of dronken gesloten.

Lid sinds

4 jaar 11 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Dank je, Hadeke! De klassieke Lucifer is inderdaad anders dan de satan van voor zijn val uit de hemel, zoals hij in dit verhaal boertig figureert.