#333 - Roeswaar

Lid sinds

5 jaar 4 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

#333 - Roeswaar

 

“Ik blijf voor altijd bij je.”

Na al die jaren slingerden de zes woorden als een catastrofale boemerang door zijn hoofd. Toen hij de naïeve doch oprechte woorden sprak, leek ‘altijd’ niets meer dan een vluchtige kus, een aai over haar bol. Inmiddels sloot het woord als een gitzwarte kooi om zijn hart, waar alleen nog vage sporen te zien waren van de man die hij ooit was.

“Lucas, ik wil de sleutel.”

Hij wist niet precies waar het was misgegaan. Vroeger was ze vrolijk, levenslustig. Tot in de late uurtjes dansten ze samen onder de sterren. Wat was het toch een vreselijk contrast met nu. Opeens moest hij denken aan de lievelingsfoto van Anne, die vorige week van de muur viel: pats, stuk. Misschien gaat dat ook zo met mensen: plotseling, zonder waarschuwing, kapot.

“Lucas, nu.”

Het was Rob die beweerde dat het achter slot en grendel leggen van de drugs zou werken. Eerst had hij zijn twijfels gehad, maar uiteindelijk was hij zo radeloos geworden dat hij geen andere optie zag. Toch vroeg hij zich na drie volle dagen ruzie en slapeloze nachten af of hij er goed aan had gedaan. Ze gebruikte niet, maar daar was ook alles mee gezegd. Hij was moe, op. Toch kon hij haar niet verlaten: de gevolgen zouden te groot zijn.

“Ik haat je.”

Er verscheen een vermoeide glimlach om zijn mond. Het was zo voorspelbaar. Gisteren vond ze hem een slechte echtgenoot, morgen vermoedelijk een vreselijke man. Ergens kon hij niet anders dan het met haar eens zijn: hij haatte zichzelf inmiddels ook.

“Dat zal best, Anne.”

Hij keek recht in het getekende gezicht van zijn vrouw, die huilend haar handen om zijn pols klemde. Niemand had hem ooit verteld dat het leven zo zwaar kon zijn.

Lid sinds

4 maanden 3 weken

Rol

  • Gewone gebruiker

Dag Myrthe, ik heb je verhaal graag gelezen. Leuk dat je me even op het verkeerde been zette met de sleutel die niet die van de voordeur bleek te zijn. Ik voelde echt de wanhoop en strijd van de hp om zijn belofte maar niet te breken. Groetjes, V.

Lid sinds

10 maanden 4 weken

Rol

  • Gewone gebruiker

Hallo Myrthe, 

Je hebt een goed verhaal geschreven, met een mooie schrijfstijl. Ik vond
 de citaten niet altijd even duidelijk: ze staan (visueel) zo op zichzelf dat het even zoeken was naar de manier waarop ze in het verhaal pasten. Een aanzetje als: ik kan bijna horen hoe ze me commandeert: "...."  had dit net iets makkelijker gemaakt. 
Verder is het een mooie invulling van de oefening met een belofte die inderdaad om meerdere redenen niet zomaar te breken is. 

Groet,

Nadine
 

Lid sinds

3 maanden 3 weken

Rol

  • Gewone gebruiker

Erg mooi verhaal, pakkend.

opmerking zonder enig recht van spreken:
Ik moest het wel 2x lezen om het volledig te begrijpen. Ikzelf zou het contrast iets meer beschrijven. Misschien is ook de vermelding naar Rob (ik was wat verward) niet nodig. Alleszins is die ene hij  de andere niet :)