Lid sinds

1 jaar 6 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

#320 X + Y = ??

Mijn ogen branden en ik kan ze met moeite openhouden. De monotone stem van de leerkracht is niet bevorderlijk. De wiskundige symbolen op het bord beginnen een eigen leven te leiden. Ik probeer tegen de vermoeidheid te vechten, maar de zwaartekracht wint.

‘Fief, kom maar naar voren.’
Geschokt kijk ik op.
‘Ik neem aan dat je het antwoord weet op deze opgave?’
Verbaasd zie ik dat ik mijn rechterhand hoog in de lucht heb gestoken.
Ik schuif mijn stoel naar achter en loop aarzelend naar het bord waarop diverse formules staan geschreven. Achter me hoor ik het zacht gegrinnik en gesnuif van mijn klasgenoten. Het zweet breekt me uit.

Ik tuur naar de tekens, maar ik heb geen flauw idee wat ik ermee moet. Dan schuiven de X en de Y op het bord naar me toe. Ik pak een krijtje en gehypnotiseerd beweeg ik het over het schoolbord. Eerst langzaam en beheerst, maar dan steeds sneller en sneller. De ene formule na de andere verschijnt en als ik klaar ben, leg ik met gloeiende wangen van inspanning het krijtje neer. Ik draai me om en zie dat mijn klasgenoten met open mond zitten te kijken. Ook de leerkracht is met stomheid geslagen. Met een opgeluchte glimlach loop ik terug naar mijn plaats.

‘Fief!’
Ik voel een por in mijn zij en schrik wakker. Mijn vriendin wijst naar voren. Gegeneerd kijk ik naar de leerkracht en ik hoor verschillende klasgenoten lachen. Wijzend naar het bord, sommeert hij mij naar voren te komen.
‘Nu je uitgeslapen bent, kun je de volgende som vast en zeker voor ons uitrekenen.’
Met een rood hoofd pak ik het krijtje aan dat hij me geeft en loop naar het bord. Ik kijk hoopvol naar de X en de Y, maar die blijven netjes op hun plek staan. Mijn droom is zojuist in een nachtmerrie veranderd.

 

Lid sinds

7 jaar 6 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Ach Fief,

wat jammer dat de derde alinea maar een droom was! Het was vast een heerlijk gevoel; weet je dat nog?

De X en de Y schelen maar een klein 'stokje', maar ja, voor de deur is ook buiten. 
Het is een leuk verhaal.
(ik ben nog steeds met mijn gedachten bij de Middeleeuwen, maar de tijd is helaas alweer verstreken)

 

 

 

Lid sinds

1 jaar 6 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

@Ton, bedankt voor het lezen en je compliment.

@Riny, fijn dat je langskwam. Wiskunde en ik zijn als water en vuur, toch is dit een fictief verhaal.

Lid sinds

8 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Weer een leuk verhaal, Vief. Jij grossiert erin.

Wel geloof ik niet dat in deze droom je het zweet uitbreekt en ook niet dat je met gloeiende wangen van opwinding het krijtje neerlegt. Deze droom is doorspekt van zelfverzekerdheid, inherent de verbazing daarover. Het zweet en de gloeiende wangen zijn van even latere zorg.

Lid sinds

1 jaar 6 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Hoi Dos, bedankt voor het lezen. Ik begrijp je commentaar niet helemaal. Wat bedoel je met dat het doorspekt is van zelfverzekerdheid? De gloeiende wangen zijn niet van opwinding, maar van inspanning. Misschien moet ik er dat duidelijker bijzetten. Ook de glimlach is er een van opluchting.

Lid sinds

2 jaar 9 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Weer een leuk verhaal, Fief! Misschien dat Dos bedoelde dat de tekst goed en zelfverzekerd is geschreven en daarom moeilijk kan geloven dat de Fief in het verhaal zo onzeker is? 

Ik las in je reactie op een ander verhaal dat je het een mindere opdracht vond en ik ben het met je eens. Excuses! Ik moest hem in de vluchtigheid van de ochtend, net nadat ik wakker was, plotseling doormailen, dus ik was een beetje in paniek. Ik heb wel eens betere momenten gehad!

In dit verhaal merk ik dat je best wat bijvoeglijke naamwoorden gebruikt: 'Verbaasd zie', 'loop aarzelend', 'gehypnotiseerd beweeg', 'Eerst langzaam en beheerst, dan steeds sneller', enz. Vergeet niet ook te laten zien, in plaats van te beschrijven! Ik weet niet waarom, maar in dit verhaal viel het me op.

Graag gelezen!

Lid sinds

1 jaar 6 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Hoi Mabel, dank je wel voor het lezen en je feedback. Ja, dat show, don't tell blijft lastig. Ooit gaat het goedkomen, hoop ik.