Lid sinds

6 jaar 8 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Opdracht #286 - Verloren

21 februari 2020 - 12:00

Het was midden december en ik liep mijn partner naar zijn motor. Het was koud, nat en winderig, dus een sjaal was geen overbodige luxe. 
"Ik moet echt een nieuwe tas." zei ik tegen mijn hem. "Nu moet ik hem iedere keer vasthouden."
"Dan moeten we daar een keer voor kijken." antwoordde mijn partner.
"Dat zeggen we al dagen. Maar we komen er nooit aan toe." 
Ik deed mijn heuptasje om. De sluiting werkte niet meer goed, dus kon het tasje op de gekste momenten op de grond vallen. Maar het tasje moest mee, ik moest mijn belangrijke spullen toch ergens in bewaren?

Eenmaal buiten waaide het als een malle. Het was ook nog regenachtig.
"Getverdemme!" riep ik geirriteerd. "Het is december, dit is weer voor oktober, man!"
Mijn vriend stapte op de motor. Ik volgde zijn voorbeeld. Dan gingen we op weg. Het is dat we een verplichting hadden, anders waren we niet gegaan.

Het hele ritje lang hield ik mijn heuptasje goed vast. Ik wilde niet dat het op de weg viel zodat ik al mijn belangrijke spullen kwijt zou raken. Dat lukte tot nu toe prima. Het enige dat ik te laat in de gaten kreeg was dat mijn sjaal ineens als een slang om mijn nek leek te kruipen en spontaan verdween. De kou bekroop mijn nek. Ik vloekte. Mijn sjaal, mijn lievelingssjaal lag midden op de snelweg. Intussen zag ik mijn partner ook een weg banen in de drukte, dus ik durfde hem ook niet aan te tikken. Ik kon mezelf inwendig wel een klap verkopen. Zo'n mooie sjaal, die kreeg ik nergens meer, aangezien deze al meer dan tien jaar oud was. Ik vervloekte de wind. Als die nou niet zonodig moest waaien, had ik mijn sjaal nu nog gehad. 

Tot op heden bedenk ik me nog steeds wat ik had moeten doen. Voor mijn gevoel had ik mijn sjaal goed genoeg om gedaan. Ik had hem wel vast kunnen houden, maar dan was mijn tasje misschien wel op de grond gevallen. Me bedenken dat ik toch wel goed gehandeld had, door mijn tasje te redden, lukt niet. 
Ik kan alleen maar hopen dat ik er ooit een keer overheen kom.  
 

 

Lid sinds

5 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
22 februari 2020 - 9:55

Dag Kerstvrouw

Het verhaal op zich vind ik fijn, maar je zou toch nog even naar zinnen en zinsconstructies moeten kijken wat er mangelt hier en daar wat aan en dat is jammer.

Zoals: Het was midden december en ik liep mijn partner naar zijn motor. Eerst dacht ik dat je bedoelde dat je hem begeleidde, maar daarna snapte ik dat je mee zou rijden.

Dit vind ik ook raar: Eenmaal buiten waaide het als een malle. Het was ook nog regenachtig.
"Getverdemme!" riep ik geirriteerd. "Het is december, dit is weer voor oktober, man!"
December is gewoonlijk toch kouder dan oktober? Verwoord eens anders wat je hier wilde zeggen? 

Deze zin staat hier wat verloren en past beter op een andere plek: Het is dat we een verplichting hadden, anders waren we niet gegaan.

Hopelijk kan je wat met deze feedback?

 

   

Lid sinds

6 jaar 1 maand

Rol

  • Gewone gebruiker
22 februari 2020 - 20:47

Dag Kerstvrouw. Duidelijk verhaal, ik zie het voor me. Leuk ook dat je de spijt door het verhaal hoort zoals "anders waren we niet gegaan..." (tenminste, zo lees ik het :) ). 

Misschien zou er nog iets meer emotionele waarde aan de sjaal in het verhaal kunnen? Het is fijn dat het een mooie sjaal was, maar als er een band mee is wordt het verlies misschien tastbaarder (maar misschien ben ik ook gewoon een man die zich minder goed kan inleven in een verloren sjaal :) ). 

Lid sinds

8 jaar 2 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
23 februari 2020 - 10:48

Je verhaal leest als een feest van herkenning en je beschrijft na jaren het gevoel van verlies van je bijzondere sjaal.

Hierboven al veel tips gekregen, dus ik kan lekker lezen hier.

Bedankt voor je verhaal, graag gelezen op deze stormachtige zondagochtend.

Fijne dag.