Lid sinds

6 jaar 2 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

#283 Generaties

 

Laura

‘Goedemorgen, kom binnen.’ Laura schudt haar de hand.
‘We kunnen de afspraak verzetten als je dat prettiger vind.’
‘Ik heb al de hele nacht in het ziekenhuis doorgebracht. Ik wil dolgraag weten hoe het met haar gaat.’
Kim knikt begrijpelijk en begeleid haar naar het bed.
‘Je kent de procedure inmiddels, probeer ontspannen te liggen en doe je trui omhoog.’

De gel voelt koud aan op haar buik, vervelend is het echter niet. Laura kijkt rustig mee op de monitor terwijl Kim haar werk doet.
‘Ze ligt er perfect bij, alles ziet er netjes uit.’
‘Mijn meisje.’ Tranen rollen over Laura’s wangen.
Een witte vlek wordt zichtbaar naast haar dochter.
‘Kim stop eens, wat is dat?’
Kim staat ook voor een raadsel. Zo snel als het verscheen is het ook weer weg.
‘We hebben pas nieuwe software, als het iets ernstigs was, dan bleef het zichtbaar. Maak je maar geen zorgen, met je dochter is alles in orde. Ze maakt de buik schoon en bedankt Laura voor haar komst.
‘Heel veel sterkte gewenst, ook voor de rest van de familie.’
Laura geeft Kim een knuffel.

Diane

‘Volg niet het witte licht zeggen ze altijd. Nou wat een geweldig advies. Is deze donkere, vochtige krocht het dan? Op het meest cruciale moment van je leven maak je alsnog de verkeerde keuze. De massa liegt. Het witte licht was wellicht een betere keuze geweest. Wat is dat constante geklop? Ga je me nou echt vertellen dat dit het is? De rest van je onaardse bestaan in een kille mechanische fabriek? Zo stond het niet in de brochure. Gelukkig heb ik dit touw als houvast. Wacht eens even…’
De ruimte licht voor een moment fel op en ze aanschouwt het meest prachtige wezen.
‘Dit meen je niet… Dank u Heer.’ Ze neemt de nog prille handjes vast en fluistert:
‘Zorg goed voor je moeder. Ik zal voor altijd bij je zijn.’

Lid sinds

1 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Hoi Richard, mooi verhaal. Graag gelezen.
Kleine opmerking over de tekst:
Zo snel dat het verscheen is het ook weer weg.  --- volgens mij moet het 'zo snel als het verscheen..' zijn.

Lid sinds

14 jaar 1 maand

Rol

  • Gewone gebruiker

Wat ik er goed aan vind is dat je het hebt aangedurfd om het verhaal vanuit twee perspectieven op te tekenen. Dat maakt het verhaal interessanter. Het tweede stuk vind ik minder helder geschreven dan het eerste. Welke massa wordt er bedoeld? Hoe kan iemand in een buik weten van een massa? Welk leven je bedoelt 'Op het meest cruciale moment...', een vorig of het huidige laat je me naar raden waardoor ik verward raak en het niet meer kan volgen. Interessant onderwerp.

Lid sinds

6 jaar 2 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

@fief, bedankt voor reactie. De aanpassing is doorgevoerd, bedankt voor het lezen. 

@Odile, dank je, het kwam al snel bij me op dat ik het op die manier wilde verwoorden. 
Op basis van je punten:,

De massa, is verwijzing naar de meeste mensen die zeggen dat bij het sterven niet richting het witte licht moet gaan. Eerst is de geest verward en boos, maar zodra ze realiseert voordat ze volledig overgaat naar de gene zijde haar kleindochter nog kan aanschouwen. 

Meest cruciale moment, eigenlijk in contrast met bovenstaand. Het moment dat ze sterft en de keuze moet maken tussen het licht of de andere kant op gaan. 

Hoop dat het iets meer verheldering geeft in het verhaal. 

Goed weekend dames!

Lid sinds

14 jaar 1 maand

Rol

  • Gewone gebruiker

Ah, maar mijn massa is niet die van jou dus dat geeft verwarring. Soms helpt een halve zin, soms een alinea om dit te verduidelijken zonder uitleggerig te worden.

Dat cruciale moment vermoedde ik wel, maar ik twijfelde. Dank je voor de verheldering. Het blijft lastig omdat zoveel mensen verschillende symbolen en betekenissen in hun hoofd hebben en je kunt het ook niet iedereen naar de zin maken.