Lid sinds

6 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

#265 - Het slechte rapport

Heel langzaam en met tranen in zijn ogen, loopt Remi naar huis. Mama en papa zullen vast woedend zijn. Maar hij heeft zijn best gedaan, echt waar! Met zwetende handen houdt hij zijn rapport vast. Hij kijkt op en ziet dat hij voor zijn huis staat. 'Je kunt het,' zegt hij tegen zichzelf. Met kleine passen loopt hij naar de deur. Hij twijfelt en houdt zijn hand trillend op de deur. Dan klopt hij toch aan. Papa doet de deur open. 'Ah, Remi!' roept hij blij. 'Daar ben je eindelijk. Waarom ben je zo laat?' Remi kijkt papa met betraande ogen aan. Hij heeft het opeens erg warm. 'Nou?' vraagt papa. 'Het is allemaal de schuld van de stomme juf!' roept Remi kwaad. 'Pardon?' vraagt papa verbaasd. Remi loopt door naar de keuken. Mama maakt soep en roert rustig in de pan. 'Heb je een goed rapport?' vraagt ze. 'Ik heb trek,' zegt Remi en wijst naar de pan. Papa holt naar de keuken. 'Het moet niet gekker worden!' zegt hij kwaad. 'We vragen naar je rapport.' Remi kijkt ze allebei even aan. Hij pakt zijn rapport stevig vast. Dan gooit hij het met een klap op de tafel. 'Kijk zelf maar!' roept hij. Papa loopt naar de tafel toe en kijkt naar het rapport. 'Je had beloofd dat je hard zou werken,' zegt hij zonder naar Remi te kijken. 'Dat deed ik ook,' zegt Remi en veegt de tranen van zijn gezicht. 'Het was me ook gelukt als ik niet...' Maar dan houdt hij op met praten en laat zijn armen langs zijn lichaam hangen. 'Als je niet wat?' vraagt mama voorzichtig. Ze loopt rustig naar hem toe en steekt haar handen naar hem uit. 'Jullie snappen het toch niet,' zegt Remi en kijkt ze allebei recht in hun ogen aan. Stampvoetend rent hij naar zijn kamer. Papa en mama kijken elkaar verbaasd aan. Dan horen ze een harde klap...

Lid sinds

11 maanden 3 weken

Rol

  • Gewone gebruiker
Hoi Mosh, Ik vind het idee van je verhaal heel mooi. Ik zie de jongen met lood in zijn schoenen naar huis lopen. Toch rammelt het verhaal naar mijn idee op een paar punten, maar wellicht ben ik daarin de enige. Ik vond het bijvoorbeeld vreemd dat hij aanklopte bij zijn eigen huis, maar misschien hebben ze geen achterom en moet hij door de voordeur. Dan is het weer niet zo vreemd. Hij zegt dat hij trek heeft, maar ik kan me ook zo voorstellen dat hij dat niet meent, maar dat blijkt niet uit de tekst. Vader komt aangehold. Is er spoed? Het leest ook beter als je de gesproken tekst op een nieuwe regel begint. (zeg ik, die dat in het begin ook niet deed) Bijvoorbeeld: Dan klopt hij toch aan. Papa doet de deur open. 'Ah, Remi!' roept hij blij. 'Daar ben je eindelijk. Waarom ben je zo laat?' Remi kijkt papa met betraande ogen aan. Hij heeft het opeens erg warm. 'Nou?' vraagt papa. 'Het is allemaal de schuld van de stomme juf!' roept Remi kwaad. 'Pardon?' vraagt papa verbaasd. Papa en mama kijken en elkaar verbaasd aan. -- het woordje "en" hoort er niet. Tot slot laat je verhaal me ook met vragen achter: waarom was zijn rapport nou zo slecht en wat was het dat hem ervan weerhouden heeft om het beter te doen? Maar dat is misschien ook wel je bedoeling geweest.

Lid sinds

6 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Hoi Fief, bedankt voor de goede feedback! Nog even ter reactie op de onduidelijkheden in het verhaal: - Remi klopt inderdaad aan bij zijn eigen huis omdat hij nooit via de achterdeur gaat. - Hij geeft aan dat hij trek heeft zodat zijn ouders niet door blijven gaan over het slechte rapport - Vader komt aangehold omdat hij woedend is. Remi heeft immers een antwoord gegeven die niet naar wens is - De tip om een dialoog op een nieuwe regel te beginnen vind ik erg goed en zal ik ook voortaan meenemen :) - De zin waarin de ouders elkaar verbaasd aankijken heb ik ook aangepast - Het is inderdaad het begin van het verhaal waarbij ik wil dat de lezer vooral nieuwsgierig wordt en het vervolg van het verhaal wil lezen

Lid sinds

2 jaar 2 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Hi Mosh, je hebt show, don't tell al aardig onder de knie, zie ik! Probeer bijvoeglijke naamwoorden zoals je ze in je eerste zin gebruikt weg te laten. 'Met tranen in zijn ogen' mag blijven staan (ook al wordt dit heel vaak gebruikt en wordt het steeds meer een cliché), maar je kunt er misschien beter 'Met tranen in zijn ogen slentert hij naar huis' van maken. [quote: Mosh]Met kleine passen loopt hij naar de deur.[/quote] Hetzelfde geldt hier: iets als 'hij schuifelt naar de deur' zou ook kunnen... Graag gelezen!