Lid sinds

4 jaar 11 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

#191 - (Later)

Later. Later omhoudt hij je met dompende klauwen, zengt barsten in je lichaam, kookt de lucht die door je longen straalt, en schorrelt cementen kiezels in je hoofd. Maar nu? Nu tilt hij met zijn lichtstgroene vingers zijn gezicht behoedzaam boven de aarde en groet schuchter de wereld. Nu is hij lief.

Lid sinds

3 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Ontroerend mooi, de tegenstelling maakt het krachtig, ‘nu is hij lief’ ontroerend :thumbsup:

Lid sinds

6 jaar 6 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Gijs, ik vind het tillen en lichtstgroene vingers zo fijntjes. Wat wordt het dat barsten zengt? Weer heb je mooi met taal gespeeld.

Lid sinds

2 jaar 9 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Het woordje 'dompende' haakt een beetje als een woldraadje aan mijn schrale winterhuid. Maar het laatste beeld in de eerste strofe schorrelt wel lekker het lezersbrein. Laatste regel is inderdaad aangenaam beladen. Lekker gelezen.

Lid sinds

7 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
De lente zal veranderen in een schroeiende zomer die je beletten goed te denken door die rammelende cementen kiezels. Maar nu nog niets van dat alles ... Je hebt een verrassend gedicht geschreven, Gijs. :nod: :thumbsup:

Lid sinds

3 jaar 3 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Beste Gs, wat een prachtige eerste strofe! Heel beeldend, mooi doorgevoerd en origineel. Ik heb het heel graag gelezen. Dank je wel hiervoor. Schrijf ze, Greetje Kruidhof

Lid sinds

4 jaar 6 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
GS echte lente en aan straks nog even maar niet denken, laatste zin veelzeggend. Mooi in een korte zin zo'n lading weten te scheppen. Fijne zondag.

Lid sinds

4 jaar 11 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Allen, veel dank @schrijvenmaar (ik ook) @Mili, mijn gedachte liepen langs de barsten in verdroogd akkerland en de zon die daar meedogenloos op schijnt. Maar… andere associaties zijn welkom. @Tilma, ben je je schrale winterhuid nog niet kwijt, dan?