Lid sinds

7 jaar 8 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

#181 — Valentijn

Ze wandelt langzaam maar vastberaden over de gracht richting de grote markt. Af en toe blijft ze staan voor een etalage. Eerst een schoenenwinkel en vijftig meter verder een juwelier. De rode roos, in transparant folie, draagt ze losjes in haar rechterhand. In haar linker, haar wandelstok. Ze ziet er eenvoudig maar verzorgd uit met haar met bont afgezette kobaltblauwe winterjas en bijpassende wollen muts en handschoenen. Haar haar oogt pas gekapt en heeft dezelfde kleur als de zilvergrijze broche op de lapel van haar jas. Als ze op de markt aankomt wordt haar aandacht afgeleid door een vlucht ganzen die in V-formatie luid gakkend overvliegen. Ze lacht en loopt weer verder richting het park. Een jonge dame spreekt haar aan. Zo te zien een bekende, ze zoenen elkaar op de wang, de stok valt. De jonge vrouw bukt om de stok op te rapen en ziet de roos. Ze vraagt ernaar of maakt er een opmerking over. Het antwoord vertedert, ze omhelst de oude vrouw en ze nemen afscheid. De vrouw met de roos wandelt verder door het park, de ander kijkt haar na een veegt een traan weg. In het park houdt ze links aan en loopt ze rechtstreeks naar de hoek, waar een metalen hek toegang geeft tot een begraafplaats. Halverwege, rechts van het hoofdpad blijft ze staan bij een donkergrijs granieten grafmonument. “Onze lieve man, vader en opa” staat er op de hoofdsteen. Ze veegt een paar blaadjes weg, haalt de roos uit het folie en legt deze zorgvuldig op het graf. Met haar hand op de granieten vloerplaat blijft ze zo even in gedachten verzonken op haar hurken zitten. Dan komt ze moeizaam overeind, strijkt haar jas recht en verlaat de begraafplaats. Buiten het hek wordt ze opgewacht door een oude man. Ze omhelzen. Hij neemt haar stok over en biedt zijn arm aan. Samen lopen ze het park uit.

Lid sinds

4 jaar 8 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Ik vind het heel mooi geschreven. Mooi ook, het antwoord vertedert. Ik zie het allemaal voor me.

Lid sinds

11 jaar 11 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Mooi. 'houdt ze links aan' mag wat mij betreft vervallen, voegt niets toe en leidt af. Maar verder een heel fijn verhaal om te lezen.

Lid sinds

2 jaar 1 maand

Rol

  • Gewone gebruiker
Hele knappe tekst! Het was een lastige opdracht, die je technisch heel goed hebt ingevuld. De tekst is suggestief, hetgeen ik ook wilde bereiken met de opdracht. Graag gelezen!

Lid sinds

2 jaar 1 maand

Rol

  • Gewone gebruiker
Charmant verhaal, inderdaad rustig, en ontspannend om te lezen. Mooi zoals je beeldend en toch objectief de genegenheid weet te vatten die de gesoigneerde, beetje klassiek aandoende vrouw uitstraalt en ontmoet. En dan de genegenheid voor haar overleden echtgenoot en het geluk te kennen weer een tweede partner te hebben. Er moet me wel van mijn hart, dat ik deze vrouw niet eenvoudig gekleed vind gaan ( als ik zo naar de vrouwen om heen kijk) -kobaltblauwe lange mantel? bont? broche? Ze is erg aardig maar wel tot in de puntjes in alles. Pijnlijk netjes. Zelfs de blaadjes veegt ze weg.

Lid sinds

7 jaar 8 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Dank allemaal voor het lezen en de vriendelijke woorden. Deze opdracht lag enigszins buiten mijn comfortzone, maar was daarom een nuttige oefening. Ik was bang dat het wat te tam zou zijn, maar ik ben blij dat jullie het mooi vonden.