Lid sinds

7 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

#136 – Water

Miljoenen diamantjes schitteren op het oppervlak. Ik loop vastberaden op het water af. Vlak voor de branding sta ik stil. Ik wacht tot eerste uitgerolde golfje over m'n voeten likt. De haartjes op m'n armen schieten acuut in de houding. Best koud nog. Ik loop door, blik vooruit op de golven die van zee aan komen rollen en langzaam groeien tot indrukwekkende hoogte voor ze breken in een prachtige witte kraag. Links en rechts van me wordt druk geoefend met golfsurfen. Jong grut in hippe wetsuits proberen al glijdend op een golf overeind te komen op de plank. Is best moeilijk, zo te zien. Het water staat nu tot m'n middel en dit is het moment. Het moment van twijfel omdat het toch echt heel koud is, en alles in m'n lijf schreeuwt “brr” en "veel te koud" en "kom, mooi geweest, lekker terug naar de handdoek". Ik sta stil. Ik wacht. Elke golf geeft een rilling. Ik hap naar adem en m'n voeten starten al de loop terug naar het strand. Dan roept ze. Dat kleine, witblonde meisje in alleen een zwembroekje. Ze springt en duikt in de golven en zwaait met twee armen naar me. "Kom nou! Het is echt lekker, helemaal niet koud! En de golven zijn zo leuk, kom op!" Ze heeft zo'n aanstekelijke pret in haar golvenspel, dat ik niet kan achterblijven. Ik haal diep adem en duik in een golf. De stilte onder water is onvoorstelbaar. Geen joelende kinderen, schreeuwende meeuwen, suizende wind. Adembenemend stil. Ik zwem onder water door. De kou trekt weg en maakt plaats voor hartverwarmende tintelingen. Ik kom happend naar adem boven. En ik ben bij dat witblonde meisje, dat met het allergrootste plezier in een golf duikt en zich mee laat drijven op het schuim. Ik ben haar.

Lid sinds

7 jaar

Rol

  • Gewone gebruiker
trieps, Mooi hoe de volwassene zich door het kind in haar laat overhalen. Netjes geschreven, toch een dingetje:
Ik wacht tot eerste uitgerolde golfje
- dat loopt niet. (tot het eerste)
blik vooruit op de golven die van zee aan komen rollen
- schrap: 'van zee' (gezien de situatie is dat de enige plaats waar de golven vandaan komen)
De haartjes op m'n armen schieten acuut in de houding.
Mooi beeld dat naar mijn smaak sterker is als je 'acuut' weglaat. Schieten is snel van zichzelf.

Lid sinds

7 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Dank je voor je reactie, Jan. En fijne feedback ook, waarin ik me goed kan vinden. Daar kom ik verder mee, dank. Groet, Patricia

Lid sinds

7 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Dank je voor je reactie, Jan. En fijne feedback ook, waarin ik me goed kan vinden. Daar kom ik verder mee, dank. Groet, Patricia

Lid sinds

3 jaar 2 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Beste Trieps, de strand/zee-ervaring is prachtig beschreven, ik beleefde het met je mee. Ook het moment dat je door het kleine hummeltje wordt overgehaald, zo gaat dat toch in het leven, nietwaar? Heel herkenbaar, ik heb het met veel plezier gelezen! Met vriendelijke groet, Ton Badhemd

Lid sinds

6 jaar 11 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Dag Trieps, Met ontroering en een beetje heimwee gelezen. Wat leuk dat je dat kleine meisje een belangrijke plaats wist te geven. Patricia, je hebt daar een mooi verhaal neergezet.

Lid sinds

3 jaar

Rol

  • Gewone gebruiker
Trieps, Mooi geschreven, je neemt mij echt met je HP mee. En origineel hoe je het weer kind (willen) zijn in een beeld neerzet. Heel fijn om te lezen.

Lid sinds

13 jaar 7 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Ik lees veel verwondering in jouw verhaal en beleef het echt mee, door de beelden en details daarin. Het kind in jezelf buiten jezelf plaatsen is interessant. Ik wil na het verhaal verder lezen, wil meer weten over de personages.

Lid sinds

7 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Dank jullie allemaal voor jullie positieve reacties! Ik ben een beetje overdonderd. Het is absoluut bemoedigend om te lezen dat jullie zo mee zijn in het verhaal. Ik hoop de komende tijd hier nog meer te posten. En kijk uit naar jullie reacties. Dank!