Lid sinds

7 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

#119 - Dwangbuis

Wekenlang had ze uitgekeken naar deze dag waarop het zou gebeuren. De deuren zouden opengaan. Bevrijd uit de dwangbuis zou ze kunnen gaan en staan waar ze wilde en niemand zou haar tegenhouden. Hier kon ze niet blijven, dit was geen plek voor haar. Ze moest en zou vertrekken. Stap voor stap haar eigen weg bepalen, haar eigen fouten maken. Nooit meer iemand vertellen wat ze zou doen of waar. Haar koffers had ze die weken geleden al ingepakt, of eigenlijk nooit uitgepakt. Gisteravond haar wekker gezet voor dit moment waarop de deur van het slot zou gaan en ze de vrijheid zou kunnen omhelzen. Vandaag mocht ze gaan. En nu stond ze daar, met de wereld aan die ene voet die al over de drempel was vertrokken. Niemand die haar tegenhield, die haar vroeg waarheen ze zou gaan of wanneer terug. Niemand die op haar zou wachten. Niemand... Verankerd door de voet die nog op de drempel stond, keek ze de wereld in. Ze zag de weg die voor haar lag, de fouten die op haar wachtten en ze wist: ook de vrijheid was geen plek voor haar. Nergens was ze thuis. Wekenlang had ze verlangd naar dit moment, waarop ze het zou weten: ooit zou ze vertrekken, maar voorlopig bleef ze hier.

Lid sinds

5 jaar 7 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Mooi geschreven en een mooie, onverwachte omwenteling. Ik vraag me nu wel af wat maakt dat ze blijft en waar ze eigenlijk blijft. :)

Lid sinds

13 jaar 11 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Dag Gayalnidiya, een bevreemdende tekst, daarom juist boeiend. Ik bleef met veel vragen achter. Dat is wellicht de bedoeling? Ik wens je een fijn weekend toe. :o