Lid sinds

4 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

# 117 Wat zich elders afspeelde tijdens de Beeldenstorm...

'Vertrouw op jezelf.' De woorden van haar ouders indachtig, rende ze voor haar leven. Er is geen God die je bijstaat, er is geen duivel. Volg je intuïtie, jij beslist over je bestaan. Dingen die haar losbol van een moeder en een dronkaard van een vader haar hadden ingeprent. De weinige wijze woorden die ze hen ooit had horen uitspreken, maar in haar hart leefde toch iets dat ze geen naam kon geven. “Waar is die heks?” Stemmen uit het duister, fakkels lichtten nu en dan op. Haar achtervolgers kwamen dichterbij. “Idioot, je steekt het bos bijna in de fik.” Ze herkende de stem, de hardheid erin was veelbelovend. Berend ging haar niet laten ontsnappen. Zijn volgers stonden hem na, wist ze. Die sukkels bleven als één man bij hem. Nooit verspreidden ze zich. Ze tilde haar rokken en rende zo goed en zo snel als ze kon in een boog om het groepje heen. Als kind had ze uren in het bos rondgezworven. Bessen geplukt in de zomer. Met de konijnen gespeeld. Uit noodzaak waren ze later haar voedsel geworden. Uilenballen opgeraapt en uit elkaar getrokken. Botjes en knoken uit holle bomen gevist, en als een ketting aan elkaar geregen. Haar grote interesse voor alles wat de natuur met zich meebracht, werd altijd met argusogen gevolgd. Ze was geen heks. Nooit geweest. Uitgeput kwam ze aan bij de dikke eik, aan de rand van het bos. Voor haar weerspiegelde het bosmeertje het licht van de volle maan. Vlak en… nee, niet rimpelloos. Een bries stak op en won snel aan kracht. Ze hield niet voor mogelijk dat de hemel nog donkerder kon worden. “Daar… daar staat ze.” Ontzet keek ze opzij. Zes mannen kwamen op haar af, hun grimmigheid voelde ze tot in haar tenen. Het fakkellicht trok woeste schaduwen over hun gehavende gelaat. “Weerstand is overbodig, heksje.” Berend zette een stap naar voren. Een knappe kerel, maar van binnen rot. Een bliksemflits sloeg in. Berends gezicht verkrampte terwijl hij geruisloos door zijn benen zakte. De neerpletsende regen doofde elk licht.

Lid sinds

6 jaar 6 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
@Marlie, ik heb een vermoeden dat je een stuk laat lezen uit een groter geheel. Klopt dat? Ik hervind je stijl erin door spanning op te voeren. Ik zie niet echt het verband met de opdracht van deze week en wellicht kan je meer naar de kant van 'het te laten zien' op. Ik heb je graag gelezen.

Lid sinds

7 jaar 8 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Hoi, Marlie. Ik dacht dat de heksenjachten rond 1560 al afgelopen waren, maar ik zie op Wikipedia dat het in die periode juist het ergst was. Weer wat geleerd. Over je tekst: ik begrijp niet helemaal waar het vertrouwen van je hp vandaan komt. Ze lijkt geen moment echt bang te zijn (tot het moment dat ze de mannen ziet), en ze lijkt zelfs blij dat de mannen bij elkaar blijven. Het verhaal lijkt te suggeren dat je hp de blikseminslag aan heeft zien komen - of die zelfs veroorzaakt. Dus ik ben een beetje in de war. Is ze toch een heks of een magiër? Vlot geschreven. Ik zou de aanhalingstekens rond de eerste zin weglaten (het is een gedachte, toch?). Graag gelezen.

Lid sinds

8 jaar 11 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
@marlie, ik zie haar wel rennen, haar lange rokken optillend. Ik zie ook het natuurkind voor me. En de grimmige sfeer waarin ze opgroeide. Voor mij hangt het mysterie, het boeiende, rond deze zin: "De weinige wijze woorden die ze hen ooit had horen uitspreken, maar in haar hart leefde toch iets dat ze geen naam kon geven." Spannend, en graag gelezen. :thumbsup:

Lid sinds

50 jaar 8 maanden

Rol

  • Anoniem
Hallo Marlie, De heksenjacht; een ‘oud’ verhaal op oude muziek. Een mix van vertrouwen op jezelf, intuïtie en angst voor onrecht, juist om wie of wat je bent. ‘Uit noodzaak waren ze later haar voedsel geworden.’ Hieruit spreekt heel mooi hoe ze noodgedwongen zelfstandig is geworden, zichzelf heeft moeten redden. Het is een heftige inhoud voor een kort verhaal. Mooi gedaan. Schrijfcoach Corrie

Lid sinds

12 jaar 3 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Dag Marlie, mooie en spannende tekst. Graag gelezen. En inderdaad ook bij rijst het verlangen om meer te weten te komen over dit heksje tijdens de Beeldenstorm. :o

Lid sinds

4 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Dank je wel allemaal voor de reacties. Ik probeer (meestal en in de mate vh mogelijke) wat spanning op te wekken. En nee, het is geen deel van een groter geheel, dus geen vervolg. Beelden en indrukken komen in me op en daaromheen tracht ik woorden te vinden om er een scene van te maken. Ostinato, je kan er iets bij denken als je rent voor je leven. Dan ben je angstig om zonder meelij te worden afgemaakt. Ze is niet zozeer blij dat de mannen, de sukkels, samen blijven; maar het maakt haar ietwat zekerder dat ze mss een kans heeft om te ontsnappen. Geen heks, puur volle maan toeval, met de nodige weersomstandigheden. Aanhalingstekens mogen idd weg.