Lid sinds

5 jaar 11 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

# 114 Het Spanielvrouwtje

Het is een klein vrouwtje van rond de zestig. Dagelijks loopt ze enkele keren langs mijn huis. Als ze mij ziet, zwaait ze vriendelijk zonder wat te zeggen. Zo ging dat al vijf jaar, vanaf het moment dat ik hier ben gaan wonen. Ik noem haar tegenwoordig het Spanielvrouwtje, omdat ze altijd haar hondjes, twee Cocker Spaniels, uitlaat. Als ik probeerde een praatje met haar te maken, kwam er nooit reactie. Zeker een beetje seniel, dacht ik dan. Kennelijk een zielig eenzaam vrouwtje dat thuis in armoede en wanorde leeft. Deze vrouw had hulp nodig. Op een zekere dag, het had gesneeuwd, hoorde ik buiten een bonk. Ik zag twee hondjes wegrennen. Daarna ontdekte ik op de stoep het Spanielvrouwtje liggen. Toen ik bij haar kwam, keek ze mij met een van pijn vertrokken gezicht aan, maar zei ook nu niets. Ineens begreep ik het. Ze kon niet praten en even later ontdekte ik dat ze ook doof was. Met gebaren nodigde ik haar uit binnen wat te komen drinken. Daar zaten we dan. Het was een lastig mimegesprek, maar toch ook wel genoeglijk, want ze gaf me een rustgevend gevoel. Toen de honden terugkwamen, was het grootste leed geleden en met een briefje stelde ik voor haar naar huis te brengen. In haar flat aangekomen, viel ik om van verbazing. Geen armoede, geen wanorde, geen eenzaamheid. Overal zag ik prachtige schilderijen staan en hangen. Ze was dus kunstenares. Zoveel moois had ik hier niet verwacht. Ze pakte een mooi natuurschilderstuk en overhandigde het mij met een vriendelijk gebaar, duidelijk als dank bedoeld. Vanaf dat moment hangt er een fraai kunstwerk boven mijn zitbank en nodig ik het Spanielvrouwtje nu en dan uit om binnen een kopje koffie te drinken. En gek genoeg hebben we dan gezellige gebarendiscussies.

Lid sinds

5 jaar 11 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
@Jules, bij Spaniel hoort een trema op de e. Anders ga je het zo raar uitspreken en denk je dat de Spanielvrouw aan een of andere vallende ziekte lijdt. Ik heb geleerd zag ik/hoorde ik, te vermijden. Het maakt je tekst onnodig plat. Ik zou ook clichés vermijden als 'viel ik om van verbazing'. Je hebt een wonderlijk avontuur beleefd, dat wel.

Lid sinds

3 jaar 6 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Ik sluit me aan bij de feedback hierboven. Verder een leuk, uit het leven gegrepen verhaal. Paar kleine dingetjes nog: Deze zin loopt niet lekker: 'Daarna ontdekte ik op de stoep het Spanielvrouwtje liggen.' Je ontdekt haar op de stoep, of je ziet haar op de stoep liggen. ' Ineens begreep ik het. Ze kon niet praten en even later ontdekte ik dat ze ook doof was.' Dit zou je wat beeldender kunnen beschrijven. Hoe ontdekte je dat ze niet kon praten?

Lid sinds

3 jaar 6 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Ik sluit me aan bij bovenstaande feedback. Verder is het een leuk geschreven verhaal die laat zien hoe mensen zich in anderen kunnen vergissen.