Lid sinds

16 jaar

Rol

  • Gewone gebruiker

#36 Roodkapje

Dan hoort ze een geluid vlak achter haar. Schielijk draait ze zich om en ziet een wolf, staand op twee poten. Ze giechelt: een wolf loopt altijd op vier poten. Ze kijkt nog eens goed. Die kop daar is ook wat mee. Over de schouders ziet ze flapjes hangen die bijna dezelfde tint hebben als de steengrijze vacht. ‘Grappig, hoor,’ zegt Roodkapje. ‘om me zo te laten schrikken. Maar ik ben lekker toch niet bang.’ Ze draait zich om en loopt rustig bij de wolf weg. Ze heeft nog geen twee passen gezet of de wolf loopt naast haar, nog steeds op twee poten. ‘Waar ga je naar toe?’ vraagt de wolf. ‘Naar mijn opoe,’ zegt ze kortaf. ‘Trouwens. wat gaat jou dat aan?’ ‘En waar woont jouw opoe?’ vraag de wolf. ‘Duh, in het bos. Waarom zou ik hier anders lopen? Het is de kortste weg. Mam zei nog dat ik over de grote weg moest gaan, maar dat is zo een eind om, dat doe ik niet hoor.’ De wolf loopt een stukje zwijgend naast Roodkapje. Ze zet er stevig de pas in en als ze na een poosje flink doorstappen naast zich kijkt, is de wolf verdwenen. Ze haalt opgelucht adem: een beetje bang was ze toch wel. Als ze eindelijk bij het huis van opoe aankomt, staat de deur al open. Vreemd, denkt Roodkapje bij zichzelf. Ze gaat naar binnen, sluit de deur achter zich en gaat naar de slaapkamer van opoe. Als ze dichter bij het bed komt, ziet ze meteen dat niet opoe maar de wolf likkebaardend in het bed ligt, zijn voorpoten over zijn dikke buik wrijvend. Voor domme vragen heeft ze geen tijd. Ze pakt haar mobiel uit het rieten mandje en belt 112: ‘Ambulance. Mijn opoe is opgegeten door de boze wolf.’

Lid sinds

7 jaar 2 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Hallo Eswee, prachtig, zo'n kordate Roodkap. Voor domme vragen heeft ze een tijd. en ze ziet ook meteen dat dit haar grootmoeder niet is. Voor het eerst twijfel ik aan de oorspronkelijke versie: hoe is het mogelijk dat Roodkapje dat niet meteen zag? Je schrijfstijl komt soepel over. Alsof je de zinnen uit je mouw schudt. Je invulling is origineel en van deze tijd. Je zet het personage duidelijk neer met een heel herkenbare eigenschap, waardoor je verhaal meer body krijgt, meer samenhang, mooi

Lid sinds

16 jaar

Rol

  • Gewone gebruiker
HOEZEGIKDAT: Dank je wel voor je snelle commentaar, daar houdt Roodkapje van. SCHRIJFCOACH: Roodkap past ook beter bij haar. Dank voor je complimenten.

Lid sinds

6 jaar 4 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Die laatste zin. (Voor domme vragen heeft ze geen tijd. Ze pakt haar mobiel uit het rieten mandje en belt 112: ‘Ambulance. Mijn opoe is opgegeten door de boze wolf.’) Hilarisch. Ik vond het prettig lezen.

Lid sinds

6 jaar 11 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Siv schreef het al. Maar ik vind het einde briljant. Toch wel handig zo'n mobiele telefoon. Gelukkig had ze bereik in het bos. Grappig verhaal dit. Doe je nog eens mee aan de wekelijkse schrijfopdracht? Het lijkt me leuk nog eens iets van je te lezen.

Lid sinds

14 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Leuk zo'n moderne switch aan het verhaal! Wel grappig dat je zowel ouderwetse woorden (schielijk) als moderne woorden (duh) gebruikt. : ) Dat bijt elkaar een beetje. Maar voor de rest erg prettig om te lezen!

Lid sinds

7 jaar

Rol

  • Gewone gebruiker
Een leuk einde. Je maakt van Roodkapje een ander personage, terwijl je toch aan het oorspronkelijke verhaal houdt. Dat vind ik knap gedaan. Graag gelezen :thumbsup:.

Lid sinds

16 jaar

Rol

  • Gewone gebruiker
JOHANNA B.: Dank voor de uitnodiging. Ik schrijf iedere dag aan mijn roman en gun mezelf dan geen tijd voor andere schrijfsels, maar nu ben ik het overzicht kwijt. Dit was een test of ik een schrijversblock heb: nee dus. Het is waarschijnlijk het syndroom van het bos zien zonder bomen te onderscheiden. LADYBIRD: Grappig dat je ouder- en nieuwerwetse woorden hebt ontdekt. In het begin dacht ik nog in sprookjestaal, denk ik. ANNE BORNEMAN: Dank je voor de duim. Ik had ook nog iets met carnaval in gedachten. Vandaar die flappen op de schouders van de wolf.

Lid sinds

16 jaar

Rol

  • Gewone gebruiker
MARIETJE: uitdaging aangenomen. SAMANTHA87: Dank je wel! (ook met uitroepteken)