Lid sinds

6 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Het mag niet van papa # 25

Het mag niet van papa. Het mag niet van papa, maar ik wil zo graag. Even maar, een poosje. Hij kan mij toch niet zien. Ik hoef alleen de deur maar open te doen en te gaan zitten. Even voelen aan het stuur. Ooo hij heeft zijn sleutels vergeten, zal ik het proberen? Alleen maar de sleutel om draaien. Straks hoort papa mij, ach nee hij kijkt tv, dat hoort hij niet. Ik doe het gewoon. Hoe deed papa dat ook al weer met zijn voeten, waar zit het gas, ik denk dat het deze is. En dan een hendel naar beneden, ja zo. En nu mijn voet naar beneden drukken een heel klein stukje maar. Dat gaat goed, ik rij, ik rij echt!! Nog een stukje verder en dan stop ik. Waarom wordt het zo donker. Bladeren van een boom. Stop nu stomme rot auto. Daar staat een ......Auuuw Oooo!!! Papa zal niet blij zijn. Hij is vast heel erg boos. Dat wil ik niet. Ik zeg niets, de auto is gewoon vanzelf tegen de boom aangereden, ik heb niets gedaan.

Lid sinds

6 jaar 6 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Daar ben je klaar mee. Een kleine joyrider. Wat ik leuk vind is dat het kindje besluit om net te doen alsof hij niets heeft gedaan. Dat doen ze, die kleine slimmeriken:)

Lid sinds

6 jaar 8 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Leuk gegeven. Alleen het volgende citaat:
Oei hoe moet dat, waar is de rem? Ik zie een boom, .
dat doet gekunsteld aan, alsof je hier niet goed raad wist met je stijlmiddel. De vorm werkt nu tegen je, waardoor je verhaal aan kracht inboet, dat is jammer Wanneer je het verhaal anders opbouwt kan het op het einde een verrassing zijn dat een kind dit doet, waardoor je verhaal sterker wordt

Lid sinds

6 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Bedankt voor je feedback Henny, misschien komt het wat gekunsteld over, maar het was mijn bedoeling om de lezer nu eens niet te verassen met een andere wending. Dit deed ik de afgelopen verhaaltjes wel. Ik wilde nu iets anders. Ik heb geprobeerd om binnen een monoloog te schrijven en vanuit de gedachtes van het kind te schrijven. Ik heb de discussie bij het verhaal van janpmeijers en Leonardo Pisano gevolgd en geprobeerd de handelingen via de gedachtegang van het kind te beschrijven zodat het mijn in ziens een monoloog blijft.

Lid sinds

6 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
# Maddbrug , ja hij is de on schuldigheid zelve. #Lilithx, dank je wel. #Johanna B., ja of ze geven hun buurmeisje de schuld. # Bartsnel, Ik ben benieuwd hoe jij denkt dat vader zal reageren en wat de gevolgen zullen zijn..... :unibrow: #W. Rynlandt, herkenning in een verhaal doet je terugdenken aan die tijd, dat is mooi. Is het wel goed afgelopen met jou en de bromfiets?

Lid sinds

8 jaar 3 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Ik stel me voor dat het jongetje met een schaafwond op zijn hoofd binnenkomt. Hij had immers zijn gordel niet om. Papa, nog niet wetend in welke staat hij later zijn auto zal aantreffen, wil er een kusje op geven. The rest, as they say, is history })

Lid sinds

7 jaar 6 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
schrijvengeluk, Leuk verhaal. (Paar taalzeurtjes: 'klein poosje' is dubbel -schrap 'klein'; Ik rij - ik rijd; aan gereden - aan elkaar.)

Lid sinds

6 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Leuk dit kleine-kindjes-perspectief. Door de onschuldige toonzetting kun je al niet meer boos op hem (hem?) worden. "ik rij, ik rijdt echt!!" Haha zelf had ik die gewaarwording pas op mijn 19e, bij mijn eerste rijles.

Lid sinds

6 jaar 8 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Goed geschreven vanuit het oogpunt van het kind. Wel een dondersteen! :nod: Een originele invulling van de opdracht!

Lid sinds

6 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
# Fatamorgana, dank je wel. Ja zelf was ik 18 toen ik voor het eerst achter het stuur zat en zelf reed. Mijn oudste dochter zat met 1,5 al achter het stuur, dan wel zonder sleutels te verstaan, en veel te korte beentjes om bij het gas pedaal te komen, gelukkig maar want anders...... # Marietje dank je wel, ja wat een dondersteen is hij hè. # Henny, dank je wel, fijn dat je mijn reactie gelezen hebt en terug hebt gereageerd, dat waardeer ik zeer.

Lid sinds

6 jaar 6 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Het is schattig en lijkt mij lastig om vanuit zo'n knulletje te schrijven. Ik zeur even maar dit kan niet. [ ik rij, ik rijdt echt!!]

Lid sinds

8 jaar 3 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Als ik dan even advocaat van de duivel mag spelen; ik hoor in dit stukje een kind praten en in mijn wereld zegt een kind "ik rij" en niet "ik rijd" Áls je "ik rijd" schrijft mag het natuurlijk niet met dt, dat is duidelijk. ;)

Lid sinds

7 jaar 4 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Heerlijk in passende taal geschreven en wat een slimme aanpak om struiskuikentjespolitiek te bedrijven

Lid sinds

6 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Ja, ik denk ook dat het kind zegt:' IK RIJ, IK RIJ ECHT! ' Trouwens, al doordenkend denk ik (pfffffffft ik denk wat af!) dat in een monoloog ook een volwassene het zo zou zeggen. Niemand zeg: IK RIJD. Dat schrijf je alleen maar. Toch?

Lid sinds

6 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
# Bartsnel ik heb bij deze de knoop definitief doorgehakt en ga het na deze niet weer veranderen het wordt 'ik rij ik rij echt' omdat het vanuit het kind is geschreven. Ik vind dit toch het beste in deze tekst passen. Ik heb er nog wel over na gedacht of het 'mag', maar ik heb laatst met een verhaal een bundel gehaald waar zelfs de titel van het verhaal een 'schrijffout' bevat, ook bewust omdat het past bij het verhaal. Dank voor het meedenken.

Lid sinds

6 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
# Fatamorgana dank, je hebt helemaal gelijk, ik ervaar dit net zo, maar omdat ik graag foutloos probeer te schrijven sloegen de twijfels toe, ik heb inmiddels de knoop doorgehakt en het in zijn oorsprong hersteld. Dank voor het meedenken.

Lid sinds

9 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
@schrijvengeluk Je hebt de gedachtenstroom goed vanuit het kindperspectef beschreven (woordkeus; zinsbouw). Heel knap. Eens met het eerste deel van Henny #6 (die boom als rem). Ik zou niet zo snel kiezen om het kind als verrassende ontknoping te gebruiken. (Dat vereist sowieso dat je het vertelperspectief wijzigt, maar dat terzijde). Als je het spannend zou willen maken, kun je het resultaat van de joy-riding langer in het ongewisse laten. Hij rijdt, weet niet hoe hij moet stoppen, kakofonie van verkeerslawaai, hij kijkt nauwelijks over het stuurwiel heen, een fietser op de weg die hij net kan ontwijken (ik noem maar wat in willekeurige volgorde). Als de lezer weet dat het een kind is, zal die spanning voelen, omdat hij zal aannemen dat het kind handelingsonbekwaam is. De term hiervoor die ik ooit eens heb opgepikt is napalm: dat gegeven brandt tot op het bot en het zet de lezer scherp. Het kleurt zijn/haar lezersbeleving. Als de lezer denkt dat het een willekeurige volwassene is en het blijkt een kind, dan heb je een verrassend einde, maar een kabbelende aanloop. Naarmate de scène langer is, zal je een grotere kans hebben dat je lezer afhaakt.

Lid sinds

6 jaar 7 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Grappig stukje. Leuk gedaan zo uit het perspectief van een klein kind. Het enige wat ik snap is dat het een klein kind is, gezien de gedachten, maar hoe komt die dan bij de pedalen en kan hij tegelijkertijd nog boven het stuur uitkijken? Ik hoop dat mijn eerste rijles toch wat anders gaat verlopen ;). Nog een half jaar te gaan, dan mag ik!

Lid sinds

8 jaar 3 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Ongetwijfeld gaat dat anders verlopen, Anne. Als jij op zoek bent naar een boom als "rem" denk ik dat je wel een ingreep zult krijgen. :-)