Lid sinds

10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Alwetende i

Hallo allemaal, 

Ik heb een prangende vraag. Ik heb mijn eerste hoofdstukje in het 'heden' geschreven. In het tweede hoofdstuk wil ik terug de kindertijd van het personage (in H1 was ze ong. 16 en nu wil ik vanaf baby af aan gaan vertellen). Kan ik het maken om in de ik-tijd te blijven schrijven? Als ik vertel dat de moeder van het personage het zwaar had, kan ik dan haar emoties beschrijven in een navertelling? In die tijd wat het hoofdpersonage natuurlijk nog een baby. Voorbeeld:

'' 'Goed, waarvoor kom je hier?' Had hij aan mijn moeder gevraagd. ''

''Ik krijste nachtenlang. Vanaf het moment dat ik geboren was, liep mijn moeder dag en nacht met mij in haar armen.' 

Alvast bedankt voor het reageren

 

Lid sinds

10 jaar 2 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

 

Alles kan. Zolang je het maar op een overtuigende manier neerzet.

Ik denk dat je de vraag stelt omwille van het mogelijke bezwaar: hoe kan de ik-persoon zich dat nou herinnering, als ze nog maar een baby was?

Er zijn verschillende manieren om daar omheen te werken. Je zou het kunnen doen zoals mensen ook wel autobiografieën schrijven: dat ze over haar baby-tijd alleen vertelt wat ze redelijkerwijs gehoord kan hebben van anderen.
De voorbeeldzinnen die je zelf geeft passen heel goed in dat perspectief.

Het wordt moeilijker als je wilt inzoomen op de personages uit haar babytijd. Wat gek zou staan, bijvoorbeeld:
Mijn moeder krabde zich in het haar en doofde net haar sigaret toen ze de bel hoorde gaan. - zulke details zou de ik niet kunnen weten.

Maar zelfs hier zijn creatieve manieren omheen te bedenken. Het hangt er een beetje vanaf hoe en waarom, en met welke insteek de verteller het verhaal vertelt. Je kunt ermee wegkomen om een vertelling neer te zetten met meer details dan de verteller feitelijk kan weten, bijvoorbeeld als ik-persoon daarbij wel laat doorschemeren dat ze de boel bij elkaar zit te verzinnen. Er zijn zeker fictieve verhalen die hiermee spelen. Uit mijn hoofd: De valse dageraad van Jan van Aken, Eva Luna van Isabel Allende. Maar met deze optie neem je misschien wel wat meer hooi op je vork dan je wilde.

 

Lid sinds

10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Als antwoord op door Diana Silver

Ja, dat mogelijke bezwaar is iets waar ik constant aan denk als ik op deze manier schrijf. 

Het navertellen over dingen die ze gehoord kan hebben doe ik inderdaad nu. Mijn angst is wel dat het een beetje op de oppervlakte blijft, omdat je maar tot een bepaalde mate kan vertellen, wil het nog logisch klinken. 

Bedankt voor je reactie in ieder geval!

Lid sinds

10 jaar 2 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

@Anna. Een mogelijke manier is dat je een vertellend personage opvoert die de "ik" vertelt hoe het er in haar vroege jaren aan toeging: een grootouder bijvoorbeeld. Het hangt van je doel af en van de context van je verhaal of dat werkt en of dat in jouw situatie zinnig advies is.