Start » Dossier » Alice XL

Alice XL

Tijd

Ik keek met blinkende ogen naar de bejaarde dame voor me, mevrouw Red.

De Brug

Voordat hij me redde had ik het me allemaal voorgesteld. Een eeuwigheid aan niets, de opluchting van een eindeloos wit en nog meer van die clichés. Het zijn maar woorden. Ze vullen de stilte en geven gedachtes een betekenis maar het is ook niet meer dan dat, opvulling. Taal is uitgevonden door mensen en geen mens
heeft ooit de dood meegemaakt om er daarna woorden aan te geven. Toch dacht ik dat het zou zijn zoals ik het me had voorgesteld. Ik hield me vast aan de illusie van de dood als een bevrijding van pijn. Ik dacht dat rust het woord was dat aan de rand van de leegte op me wachtte. Eindelijk zou alles stoppen. Maar hij redde me en nu zou ik het nooit weten. Ik stond al op de brugleuning met mijn tenen over de rand en mijn hielen die zich klaar maakten om te springen. Maar een miljoenste van een seconde voordat ik afzette hielden grote stevige armen mij tegen. Ze trokken mij van de leuning af en samen vielen we neer op het harde asfalt. Auto´s ontweken ons en toeterden, zich niet bewust van het drama dat zich voor hun ogen afspeelde.

Tobbend de vakantie door

Ik ben in Spanje met Chiara. We zitten in een hotel op één minuut lopen van het strand en twee minuten van het uitgaanscentrum van Platja D’aro. De lucht is blauw, de cocktails zijn goedkoop, het leven lacht ons toe, zou je denken. Maar niets is minder waar. Het is afzien. We tobben een eind weg. Het is overleven, zou ik bijna durven zeggen. Fuck it, ik zeg het gewoon. Het is overleven. 

Sneeuw

De koningin slaapt onder mijn dekens. Ze ligt stil. Ik zou best in het bed boven haar willen klimmen, maar er missen twee treden van de ladder en als ik val, wordt ze wakker. 

Zomerse Ultra Korte verhalen

Lekker los

Bamboleo, bambolea, zing ik uit volle borst mee. Ik ben zo aritmisch als een steunbalk maar het interesseert me geen biet. Op Ibiza kan alles.

Volle maan aan Galway Bay

Het zachte avondlicht verdoezelt het afbladderend pleisterwerk en geeft de witte Inn aan het einde van de weg een feeërieke uitstraling.

Ontspiegeling

Principes vallen losjes langs zijn gezicht
waaien op in veerkrachtige krullen
hij strijdt niet in gesloten rijen
verslindt steevast de laatste man

Kaarten en krukken

Nee, volgens mij zitten er geen goede kanten aan kanker. Zelfs geen kleine goede kanten. Niet voor niets heeft kanker geen verkleinwoord. Je kunt een verkoudheidje opgelopen hebben, last hebben van een buikgriepje, virusje hier of daar. Maar iemand met een kankertje?

Gekooid

Gevangengezet. In een kooi van krap 3 bij 3 meter. ‘Als een leeuw in een kooi’, heet het.
Ik ben geen leeuw. Ik ben een cheeta; het snelste roofdier ter wereld. Altijd aan het rennen. Dat kan nu dus niet. Hooguit een beetje om mijn eigen as draaien, wat ik ook voortdurend doe. Mijn lijf protesteert; wil sprinten, jagen, achter een prooi aan. Nog even en ik ga mezelf bijten.

Bloedige lente

Twee weken geleden begon de astronomische lente. Om de vrolijkheid van lammetjes en bloemetjes wat contrast te geven, organiseerden we een schrijfwedstrijd met als thema Bloedige lente. De afgelopen weken ontvingen we ruim 100 inzendingen. Hieronder publiceren we de top drie.

Wat nooit vergeten mag worden

Een man gaat zitten op een van de muurresten die nog overeind staan bij station Z. Ik staar naar hem, wil hem erop aanspreken, maar laat het net zo snel weer varen.

Zwarte lippen

Ik drenk haar woorden in de inkt van een
vulpen voor ik ze bewaar, en de woorden
druppelen, lopen uit, zij knippert de huifjes
van haar ogen, mascara trekt korrelige

Pensioen

‘Hou het maar stil, jongens,’ had hij zijn collega’s met een verlegen glimlach verzocht. Ze hadden zich er niets van aangetrokken. Iedereen wist het: vandaag was zijn laatste werkdag.

Ergens in de tachtig

In stoffige stilte lepelen
we ons slagroom advocaatje
sabbelend in onze
gemeenschappelijke mond.
Ergens in de tachtig,

met onze hond.

Quinoa

Terwijl ik een van de drieëntwintig ingrediënten,
voor een lauwwarme salade met Quinoa,
volgens recept,

Machoman

Wat zie ik toch in zo’n machotype? Oké, hij heeft een zelfverzekerde tred en zijn body is een lust voor het oog. Maar hij voelt zich overduidelijk wel erg prettig in zijn vel en dat maakt me eerlijk gezegd een beetje onrustig.
Zo’n echte he-man heb je nooit alleen. Overtuigd van zijn atletische figuur weet hij vele blikken te trekken. Een streling van zijn ego, die hem nog zelfverzekerder maakt.

Het leven is niet makkelijk

Toen ze zes waren, waren ze al eens getrouwd geweest,maar nu hadden ze dan werkelijk verkering. Dit moest volgens Sanne, en na wat overreding ook volgens Mark, gevierd worden met een romantisch etentje in de stad, zonder volwassenen. De moeders waren het echter niet met hen eens, dus had Sanne zich bij een etentje in de keuken thuis moeten neerleggen, onder voorwaarde dat de ouders zich nergens mee zouden bemoeien en dat ze het goede servies uit de kamer mochten gebruiken.

Schrijven

Ontvang de gratis nieuwsbrief boordevol tips, aanbiedingen en winacties!

Schrijf je in!
  • Uitgeven in eigen beheer wordt steeds volwassener: een overzicht van succesvolle en inspirerende zelf uitgegeven boeken en de auteurs die ze schreven
  • Schrijven vanuit je hart. Michelle Shanti legt uit hoe je dat doet – en geeft je oefeningen
  • Kathy Mathys geeft tips voor het schrijven voor young adults
  • Ruimte voor schrijven: je hebt ruimte nodig om jezelf te ontwikkelen. Hoe zorg je dat je die ruimte ook hebt?
  • Als schrijver op het podium staan, hoe doe je dat?
  • Nieuwe series: Het schrijfproces en fantasy.

Dit nummer niet missen, maar nog geen abonnee? Neem vóór maandag 24 september 16:00 u. een abonnement!

WORD ABONNEE