Lid sinds

1 jaar 2 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

#345 - Verweven tijd

 

Verweven tijd

Het eentonige gedreun van de koelingssystemen in de supermarkt overstemde de luidruchtige studenten die bij het vriesvak een discussie voerden. Sinds ik die ochtend mijn ogen had geopend, was mijn zicht bedolven geweest onder een donkergrijze waas. Mijn oren, die zich ervan bewust waren dat ze het missende zintuig moesten compenseren, amplificeerden de toonhoogtes die zich het makkelijkst rond mijn lichaam vormden; die niet verloren gingen in de waas rond mijn hoofd. Iets raakte mijn schouder aan en in mijn blindheid draaide ik me verwoed om, klaar om ieder mogelijk gevaar aan te vallen.

“Hé, jij ook hier… Dat is lang geleden.” Mijn hartslag stokte verschrikt. De stem klonk bekend, maar mijn hersencellen voelden zich te onzeker om connecties te leggen zonder input van mijn meest vertrouwde zintuig. Ik wist dat iemand me nu verwachtingsvol moest aankijken- kon ik nog doen alsof ik het niet gehoord had? Ik probeerde me om te draaien, maar de hand was opnieuw op mijn schouder.
“Je weet wel wie ik ben, toch? Of?” Vurig wenste ik dat mijn zicht op dat moment terug zou komen, zodat ik mezelf uit de verstrikkende situatie kon trekken. Ik voelde hoe de andere persoon me peinzend bekeek.
“Wat doe je nu? Studeer je aan de universiteit? Heb je een tussenjaar?” Een vriendelijkere toon bij het zien van mijn paniek. Het was een uitnodigende stem, een liefkozing, een herhaling van het verleden. De stem klonk zoveel wijzer dan ik me ooit had gevoeld en hoewel ik van nature barstte van de jaloezie, drukte de stem me in een omhelzing waar ik absoluut niet uit wilde.
“De universiteit,” fluisterde ik, wetend dat het geluid anders verloren zou gaan in de mist rondom mijn hoofd. De hand lag nog steeds op mijn schouder; een zachte hand, besefte ik, maar met genoeg kracht om me op de vloer te houden. Dat was een neiging die ik die dagen had; eerst waren het mijn ogen, dan werd mijn gezicht bedolven onder een donkergrijze, grijpende materie en als laatste halte van de trein naar het Negende Rijk werd ik gewichtloos. Om in het laatste stadium niet de ruimte in te vliegen, hield ik me aan alles vast wat ik kon vinden in mijn blindheid; vaak de rand van mijn bed of de poot van een stoel. Het resulteerde gewoonlijks in uren- of dagenlang gespannen op de vloer liggen tot mijn gewicht haar spel beëindigde en weer in me zakte.

“Sorry, heb je me verstaan?” De waas was sterker; de woorden waren niet binnengedrongen. “Geeft niet, ik vroeg of je het feestje van Vera nog kan herinneren? In de zesde klas?” Opgelucht knikte ik; eindelijk wist ik met wie ik te maken had. Nu ik weer iets van grip op de situatie had, hoefde ik mijn handen niet meer tot vuisten te ballen. De stem praatte verder.
“Het was de eerste keer dat we meer alcohol op hadden dan we aan konden en na afloop liepen we in de kou terug naar huis. Halverwege besloten we dat het gras aantrekkelijker was dan wat ons thuis te wachten stond en hebben we urenlang naar de hemel gestaard alsof het de meest fascinerende film ooit was, weet je dat nog? Er was geen enkele ster te zien die nacht, maar het onbetwistbare feit dat zich achter die bergachtige wolken een prachtig schouwspel van ontdekkingen verschool- die waarheid was genoeg.” Ik glimlachte, verrukt van het weten en het herkennen, van mijn voeten die weer stevig op de grond stonden. De hand verdween van mijn schouder en ik zag dat de persoon me alleen had achtergelaten bij het zuivelschap. Nog steeds glimlachend pakte ik een pak melk uit de koeling, grabbelend naar mijn boodschappenlijstje. Ik beeldde me die achtergelaten nacht in; hoe ik zonder afscheid te nemen van mijn vrienden van het feestje was weggelopen, de koude nacht in. En hoe ik in m’n eentje in het vochtige gras was gaan liggen, wachtend op de onvermijdelijke helderheid, in het gezelschap van de onzichtbare sterren. Hoeveel visieloze dagen moet je betalen om de wolken te verdrijven?

 

Lid sinds

2 jaar 4 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Hadie,

Ik vind dat je de benauwdheid van je HP sterk hebt uitgedrukt, ik werd er soms zelf benauwd van. De nood voor witregels terzijde, kan ik best fijn zijn innerlijke leven volgen.

Wat plot betreft, het lijkt me dat de HP een hangover heeft, zijn oude (on)bekende ontmoet, een enkel blijk van reciprocatie geeft en dan opgelucht is dat het contact ophoudt. De dikte van je proza nodigt dan wel uit om te blijven verkennen, maar er zit denk ik niet genoeg actie in om de lezer uit te nodigen het opnieuw te lezen. Als het ware moet je er dan op vertrouwen dat de lezer leest omdat die in het verhaal gelooft, niet omdat er een spanningsmechanisme is in het verhaal.

Afijn, sterk affectief geschreven, maar niet heel spannend of met een vervullend eind. Maar ik vind je woordkeuzes wel mooi.

 

Lid sinds

3 jaar 2 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Hoi Eli, welkom op het forum. Je hebt een intrigerend verhaal geschreven, maar ik moet heel eerlijk zeggen dat ik niet goed weet hoe ik het moet plaatsen. Het zicht van de hp is bedolven onder een donker waas? Is ze 's morgens ineens blind geworden? 
Het is mooi geschreven, maar ik begrijp er niet veel van. Dat ligt ongetwijfeld aan mij. Ik ben benieuwd naar de reacties van de andere forumleden.

Mijn hartslag stokte verschrikt. ---> naar mijn idee zeg je dat over de ademhaling, dat die stokt. Je hart kan een slag overslaan, maar als je hartslag stokt heb je toch een probleem.

Dat was een neiging die ik die dagen had; eerst waren het mijn ogen, dan werd mijn gezicht bedolven onder een donkergrijze, grijpende materie en als laatste halte van de trein naar het Negende Rijk werd ik gewichtloos. Om in het laatste stadium niet de ruimte in te vliegen, hield ik me aan alles vast wat ik kon vinden in mijn blindheid; vaak de rand van mijn bed of de poot van een stoel. Het resulteerde gewoonlijks in uren- of dagenlang gespannen op de vloer liggen tot mijn gewicht haar spel beëindigde en weer in me zakte.

Hier raakte ik het spoor bijster. Wat mis ik?

bij het zuivel schap. ---> zuivelschap

Misschien kun je het verhaal nog opdelen in alinea's. Daarmee leest het verhaal prettiger. Het is nu een blok tekst.
Je hebt een mooie titel verzonnen. De titel van de opdracht hoef je er niet bij te zetten. Alleen het nummer is voldoende. 

Lid sinds

5 jaar 9 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

@ Algemeen: we krijgen tegenwoordig het ene bizarre verhaal na het andere te verwerken.

Lid sinds

1 jaar 2 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Eli,

Interessante en bloemrijke tekst. Ik vind hem creatief geschreven en heb met belangstelling gelezen, al denk ik wel dat er hier en daar nog wat bij te schaven valt. 

- Ik zou - zoals eerder al werd genoemd - de tekst indelen in alinea's. Je schrijft lange en 'volle' zinnen. Voor de lezer is het dan prettig om wat ruimte te krijgen.  
- Je schrijfstijl is vrij beeldend en 'vol'. Dit is interessant, maar pas op dat het niet té wordt. Probeer de lengte van je zinnen af te wisselen en je woordkeuze soms iets aan te passen. Te veel 'moeilijke' woorden in de tekst, kan ten koste gaan van leesbaarheid en inhoud. Door hier en daar te schrappen, krijgt dat wat overblijft meer ruimte en aandacht. 
- Het viel mij op dat je af en toe gebruik maakt van personificaties waar ik die niet helemaal zou verwachten. De hersencellen zijn verlegen, de hartslag is verschrikt, gewicht speelt... Is dit een bewuste keuze? Ik vond het persoonlijk niet storend, maar wees er bewust van dat het in sommige gevallen vervreemdend kan werken. 

Bedankt voor je mooie inzending, het was een zeer boeiend om te lezen!