De fantastische feelgood: er kan mij niks gebeuren

Een feelgood is vrolijk, niet al te ingewikkeld en heeft voor de spanningsboog nog een beetje drama. Maar dat betekent niet dat het verhaal weinig inhoud heeft of eenvoudig is om te schrijven. In deze serie leer je hoe je het meest haalt uit een ‘simpel’ genre en hoe je dat het nodige gewicht geeft. Deze week: een groot misverstand onder bepaalde personages: er kan mij niks gebeuren.   

Bakbeslag en doodslag?

In sommige feelgoodverhalen kan de hel losbarsten en de sfeer alsnog relatief gemoedelijk zijn. Meerdere moorden? Ach… schouders eronder en weer verder met je knusse leventje. Nu moet in cozy murder of feelgood de sfeer wel gemoedelijk blijven, maar er zijn grenzen. In dit artikel kijken we hoe je in een fijne sfeer kan blijven, zonder je personages schijnheilig kalm of lief te maken. Want kun je echt nog van ‘feeling good’ spreken als je je meer op de naam van het genre let dan op de logische inhoud van je verhaal?

De twee taboes van feelgood

Voor feelgood gelden er twee heel stellige regels: het moet ‘knus en veilig’ voelen en de inhoud moet niet te ingewikkeld worden. Breek je daarmee, dan bevind je je op het terrein van het taboe. Zelfs als er iemand vermoord is, moet er nog een gemoedelijk sfeertje zijn. Lees die zin nog eens. Waar gáát dat over? Als je deze vraag niet als een retorische ziet, ben je al dichter bij een betere invulling van je verhaal.

Want wat is de basis van je verhaal nog als je zó ver afdwaalt van wat logisch is? Dan wel vanuit het idee dat iets gruwelijks in een verhaal belandt waar je je goed bij hoort te voelen, ofwel vanuit het perspectief dat je je goed moet blijven voelen als er wordt gemoord of een andere zware misdaad wordt begaan? Ook die vraag is niet retorisch. Je wil íets zeggen hiermee, via een verhaalthema of met een verhaal.

Mooi in eenzaamheid of verdriet

De kans is groot dat je met dit verhaal iets wil zeggen over dat je steun aan elkaar kan vinden in tijden van serieuze angst of verdriet. Dat is een heel mooi raakvlak tussen feelgood en de meer thrillerachtige elementen in je verhaal. Je slaat alleen de plank mis als je dat nare element gaat overromantiseren. Dat heeft vaak een averechts effect. Zeker als je doet alsof iets dat overduidelijk heel heftig is, zomaar langs je heen kan gaan. Dat is niet geloofwaardig meer, waardoor de kans enorm wordt vergroot dat je lezer je boek niet serieus neemt en weglegt.

Om dat te voorkomen moet je juist laten zien dat mensen steun aan elkaar hebben door juist ook het achterliggende verdriet de ruimte te geven. Oók in een feelgood. ‘Troost’ betekent niet veel als het lijkt alsof de betrokken personages die niet nodig hebben, omdat ze in hun zachtheid alles wel aankunnen.

Troost als toverwoord  

Een misverstand dat voor feelgood snel geboren is, is dat verdriet als emotie niet mag overheersen, vanwege het genre. Dat klopt, maar alleen als je denkt aan hysterische huilbuien. In ieder genre komt het verhaal op slot te zitten als personages gedurende het hele verhaal worden gevloerd door verdriet. Dat zet bijna iedere heldenreis op slot.

Maar de emotie van verdriet an sich kan juist een hele mooie plaats hebben in een feelgood. Troost zoeken en krijgen kan heel heilzaam en gevoelig lezen. Zet troost eens centraal in je verhaal- of themauitwerking en kijk wat er gebeurt. Dan blijft het geruststellende gevoel dat een feelgood nodig heeft, zonder dat je ‘slechte’ emoties of situaties hoeft te vermijden.
En als je die situaties en gevoelens de ruimte geeft, zal er niemand in je boek zijn die bijna fluitend door de straat loopt als er voor de derde keer in de maand een moord wordt gepleegd.

Over de auteur

Nadine van de Sande is freelance copywriter en schrijfster. Op verhaalentaal.blog post ze wekelijks een uitgebreide tip voor creatief schrijven. Als manuscriptredactrice en schrijfcoach helpt ze schrijvers het beste uit hun werk te halen. Ze geeft ook een cursus dialogen schrijven.