De fantastische feelgood: de gespitste oren

Een feelgood is vrolijk, niet al te ingewikkeld en heeft voor de spanningsboog nog een beetje drama. Maar dat betekent niet dat het verhaal weinig inhoud heeft of eenvoudig is om te schrijven. In deze serie leer je hoe je het meeste haalt uit een ‘simpel’ genre en hoe je dat het nodige gewicht geeft. Deze week: de gespitste oren. 

Consternatie zorgt voor informatie 

Feelgood kan soms ook een wat duisterder pad nemen. In cozy murder mysteries worden er mensen vermist of zelfs vermoord. De uitwerking daarvan is wat minder bloederig of eng als in een thriller. En er komt ook een typisch feelgood-element bij kijken: de dorpsgenoten vinden er iets van, waardoor er roddel en verhalen ontstaan. En in dit geval is deze bron van gesprekken de doorslaggevende factor voor jouw hoofdpersoon om het mysterie op te lossen, waar de autoriteiten dat maar niet lukt.

De populaire oren

Jouw personage is de eigenaar van het dorpscafé of de plaatselijke boekhandel waar iedereen komt en alles bespreekt. Die hoort daardoor dingen die de politie niet hoort en kan daarmee terechte conclusies over het mysterie trekken.

Trouw aan het genre feelgood lijkt de onderliggende boodschap hier te zijn dat iedereen in de gemeenschap elkaar vertrouwt en kent, en er een gevoel van ‘wij’ is dat niet zomaar te breken is. Zelfs niet door de politie. De dorpsbewoners kunnen de politie wantrouwen of er eerlijk tegen zijn, toch moet dat ‘knusse’ gevoel blijven dat het mysterie in de vertrouwde setting wordt opgelost. En dus is het ook het meest vertrouwde en populaire personage dat met diens oren alles hoort en de juiste  conclusies trekt.

Dat algemene sfeertje moet je behouden voor dit genre, maar ga daarvoor wel goed na waar de grenzen liggen.

Waarom zou je vertellen dat….?

Jouw boekhandelaar of caféhouder is zeer goed in het trekken van juiste conclusies met de informatie die er is. Maar de hamvraag is: waarom zou een personage dat belangrijke informatie heeft dit überhaupt toegeven? Of dat nu in het openbaar is waar jouw hoofdpersoon het kan horen, tegen je held of tegen de politie?
Daar ligt zowel de valkuil als de oplossing om een cozy mystery te schrijven. Ga je te veel uit van het idee dat je bij een subgenre van feelgood niet te veel hoeft na te denken en het ‘dus gewoon zo is’, wordt het verhaal een opeenstapeling van deus ex machina.

Maar er is wel een reden dat iemand iets toegeeft of vertelt als diegene denkt dat:

• Deze informatie hier of bij deze persoon veilig is
• Hun ‘onbenullige’ gemeenschap immuun is voor zaken die passen bij de ‘grote boze wereld’
• Harry, die goeie vent, zou nóóit iets slechts doen. ‘Ik ken hem sinds de kleuterklas…’ Als Harry dan de slechterik is die we zoeken, kan hij misinformatie verspreiden in dit goedgelovige, knusse dorp.

Kortom: houd de setting en de sfeer op de oppervlakte en zelfs ook enigszins daaronder knus en vertrouwd en de hoofdpersonages in dat opzicht wat naïef. Dan kan je als lezer met een goed, zorgeloos gevoel lezen, terwijl er heel wat nare dingen gebeuren…

Over de auteur

Nadine van de Sande is freelance copywriter en schrijfster. Op verhaalentaal.blog post ze wekelijks een uitgebreide tip voor creatief schrijven. Als manuscriptredactrice en schrijfcoach helpt ze schrijvers het beste uit hun werk te halen. Ze geeft ook een cursus dialogen schrijven.