UKV's van de week: Ouders en Vrede

Iedere week zetten wij vijf ultrakorte verhalen in de schijnwerpers. Wil jij ook een ultrakort verhaal schrijven? Doe mee in onze Facebookgroep.

---

Elka Le Mair - Ouders

11 september

‘Willen jullie ons ophalen? Anders nemen we een taxi.’

‘Doen we!’ haast ik me te zeggen. ‘We zijn superbenieuwd!’

‘Fijn,’ zegt hij, ‘ik bel je nog hoe laat.’

Wat rusteloos staan we in de wacht, want ja, hoe vaak maak je dit mee? En dit is onze eerste keer! Dan komt het verlossende telefoontje.

In het ziekenhuis speur ik de enorme hal af tot ik ze om de hoek zie verschijnen. Behoedzaam duwt hij haar rolstoel, teder houdt zij het pakketje vast. Glanzend en glimlachend is hun blik op het wondertje gericht. Geen twijfel mogelijk: hier zijn ouders geboren

Gea van der Helm - Pleinvrees

14 september

‘Je mag hier niet fietsen.’

De man riep het me na toen ik bescheiden bellend passeerde.

Sinds wanneer dan? schoot door me heen.

Ik stapte af en liep terug.

‘Wat zei u?’

Hij kwam mijn kant op.

‘Fietsen. Mag. Niet.’

Zijn gezicht stond op onweer.

Ik wees op het verbodsbord achter hem.

‘Uitgezonderd fietsers en voetgangers,’ las ik voor.

‘Maar ik ga niet in discussie met u.’

‘Dat zou ik zeker niet doen,’ zei de vrouw naast hem.

Ria Streng - Vrede

14 september

‘Waren we maar niet bij dit parkje gaan wonen.’ Carel draait zich om en kijkt de kamer in.

‘Die vent, die zwerver, die zit weer te zuipen natuurlijk, zogenaamd te lezen. Boek voor de schijn natuurlijk.

Als Carel de volgende avond weer begint, zegt ze:.

‘Ik ben even weg.’

‘Goedenavond, mag ik erbij komen zitten?’

Hij vertelt dat hij in zijn eigen land docent is .‘Vladimir, is mijn naam,’ zegt hij, ‘dan weet je het wel.’

Ze ziet de titel van zijn boek. О, как кричат ​​птицы

Oh wat schreeuwen de vogels, vertaalt hij. Prachtig triest boek.

мир

Robert van der Meulen - FILM NOIR

15 september

Hij was groot, blond en leek een beetje op een jonge Gérard Depardieu. Op een speelveldje stond hij te praten met een andere vader, een kleinere, donkere man die iets weghad van een vroege Dustin Hoffman. ‘Morgen wordt ze vier,’ sprak Gérard. ‘Alle vriendinnen van mijn vrouw komen, de beide opa’s en oma’s ook. En, ik ben vrij morgen.’ Hij zuchtte diep.

‘Man, hou op,’ zei Dustin. ‘Hij is vorige week vier geworden. We hadden Bennie de Ballonnenclown. Ik háát clowns.’

‘Ik ook,’ zei Gérard. Maar, jij bent een goede vader.’

‘Nee,’ zei Dustin. ‘Ik ben een goede overlever.’

Marijcke Cauwe - #37 - 2026

17 september

Twee bewoonsters van een rusthuis, Anna en Louise, zitten in de zon te praten over koetjes en kalfjes.

Een jong gezin met kinderwagen wandelt voorbij. Het doet Anna aan haar jonge jaren denken. Ooit was ze ook een trotse, jonge moeder. Louise ziet haar ontroering.

“Laten we je verzorger oproepen om een stukje chocolade te brengen. Zoetigheid helpt bij verdriet”.

Hark 708 komt met stijve passen naderbij. Overhandigd Anna een reep chocolade.

“Ik zou liever een knuffel krijgen”, zucht Louise.

De robot kijkt haar met zijn glazen ogen aan. Schudt zijn hoofd en zegt:

Robot 708 heeft 'knuffel' niet.