UKV's van de week: Kinderstemmen en Verbrijzeld

Iedere week zetten wij vijf ultrakorte verhalen in de schijnwerpers. Wil jij ook een ultrakort verhaal schrijven? Doe mee in onze Facebookgroep.

---

Jacqueline Van Meerten - De weg naar binnen

28 augustus

Vakantie was altijd vanzelfsprekend geweest. We wandelden, fietsten, trokken eropuit als gezin. Vorig jaar reisde ik driemaal met mijn zonen, in de hoop het gemis te verdragen.

Dit jaar zou ik alleen naar Santiago lopen. Een pelgrim worden, krachtig genoeg voor de lege plek naast mij. Maar hoe dichter de vertrekdag kwam, hoe sterker mijn weerstand. Niet iedere reis voert naar buiten.

Dus bleef ik in Amsterdam, tussen vrienden, feesten, yoga en lunches in het Vondelpark. Zonder koffer of bestemming wandelde ik door mijn stad. Ik sliep in mijn eigen bed en voelde: dit was mijn heerlijkste vakantie ooit.

Arjan Van Essen - Bohan

31 augustus

Mijn huisje staat tussen drie heuvels, ergens voorbij Bohan. Beneden heb ik geen bereik. Voor vier streepjes moet ik drie kwartier klimmen. Boven wacht de wereld. Beneden vierentwintig schapen.

’s Morgens pomp ik bronwater en breng ik ze naar hun bosweitje. ’s Avonds haal ik ze terug. Tweeëntwintig, drieëntwintig, vierentwintig. Hek dicht.

Daartussen lees ik, schrijf ik en denk ik na. Soms klim ik omhoog. Steeds minder vaak. Blijkbaar draait de wereld ook zonder mij. Langzaam verdwijnt het laatste licht achter de heuvels. Mijn telefoon ligt binnen. Geen bereik. Boven wacht van alles. Maar vanavond niet op mij.

Bob Faber - Kinderstemmen

31 augustus

Buiten hoort ze kinderstemmen. Iene miene mutte, tien pond grutten… Bij tien pond kaas schuifelt ze verward naar de koelkast. Vier pakken vla, twaalf pakjes boter, een pot pindakaas en twee pakken karnemelk, groen uitgeslagen. Naast een doos eieren liggen haar portemonnee en twee paar sokken.

Terug in haar stoel, tussen stapels oude kranten en prullaria, doolt ze met haar lappenpop op schoot weg in vage herinneringen.

De gordijnen blijven al dagenlang gesloten. De geur van vergankelijkheid vindt zijn weg door een open raampje.

Tessa te Loo - Verbrijzeld

31 augustus

Hij zet het glas aan zijn lippen en slaat de inhoud in één teug achterover. De goudbruine drank glijdt brandend door zijn keel.

Hij weet niet meer wat hij eerder registreerde, de klap of het geluid van gebroken glas. Hooguit tien seconden had hij zijn blik van de weg gehaald. Alleen om snel te checken wie hem een berichtje stuurde.

‘Nog één,’ zegt hij tegen de barman.

Zuchtend sluit hij zijn ogen en masseert zijn slapen. Direct verschijnt haar beeld weer op zijn netvlies. Haar gebroken lichaam, de wijd opengesperde ogen die niets meer zien.

‘Nog één,’ bromt hij.

Jup Goffin - Mijn complex

1 september

Ik heb al jaren last
van het syndroom van Lui
dan plof ik neer
geef aan alles de brui

Leef ik als een clochard
stinkend als een rottende pilchard

Er wordt gebeld
de pizzaboer is daar
ik wil opstaan doch
zelfs dat is te zwaar

Hij propt hem door de brievenbus
ik schrik van mijzelf het is disastrous

Ook een rat krijgt honger
begint aan mij te knagen
ik ben nog te lui
om het beest weg te jagen

Dan komt mijn huiself
met water, tabletten en een zweep
en na gedwongen inname
help ik mijn syndroom om zeep