UKV's van de week: De zee vergat niet en Leeg

Iedere week zetten wij vijf ultrakorte verhalen in de schijnwerpers. Wil jij ook een ultrakort verhaal schrijven? Doe mee in onze Facebookgroep.

---

Mariam Lo Fo Wong - MANAGERS VAN DOOIE TAKKEN

17 juli

Mijn heg groeit sneller dan mijn goede voornemens. Tijd voor de snoeischaar. In de gezamenlijke achtertuin tref ik drie buren die over een struik vergaderen. “Plantenoverleg?” vraag ik. “Deze dode tak belemmert de transformatie van de plant,” zegt een buurman ernstig. “Dan snoei je die toch weg?” Ze kijken me aan alsof ik een misdrijf voorstel. “Het snoeiwindow is volgens Google gesloten.”

Een half uur later staat mijn kruiwagen vol. De drie bespreken alweer een struik. Managers van dooie takken. Vroeger op kantoor noemde we ze managers van lege dozen.

Gelukkig ben ik nu zzp’er. Mijn dode takken snoei ik gewoon, zonder te vergaderen.

Jacqueline Van Meerten - De zee vergat niets

19 juli

Ze hadden een huisje aan zee, in de Kop van Noord-Holland. Op zondagochtend renden ze langs de branding, alsof de dag hun toebehoorde. Na zijn dood bleef ze nog even. Daarna verkocht ze het huis.

Zijn as werd uitgestrooid in dezelfde zee. Jarenlang keerde ze niet terug. De plek droeg hem nog overal.

Tijdens een hittegolf reed ze erheen. ’s Ochtends zeven uur gleed ze het water in. De zee vroeg niets en nam niets.

Pas thuis brak het verdriet open. Misschien was ze niet teruggekeerd naar de zee, maar naar het deel van zichzelf dat daar was achtergebleven.

Debbie Weerts - Leeg

20 juli

Haar hand twijfelt op de deurklink. Misschien verwacht ze een lege kamer, misschien een stoel in het midden waar hij op zit te wachten, tikkend met zijn voet, zijn armen over elkaar geslagen. Met zijn gevoel voor drama kan ze alles verwachten. Maar toch denkt ze niet aan de strop, die hij met uiterste precisie aan het plafond heeft vastgemaakt. Ze denkt niet aan zijn bungelende voeten, een langzaam draaiend lichaam en lege ogen die haar beschuldigend aankijken. Die enkele seconden die ze twijfelt, zijn haar laatste seconden voordat die ogen haar de rest van haar leven zullen achtervolgen.

Luc Vos - Geen titel

21 juli

‘Zie je wel dat hij alles oplost,’ zegt een man tegen zijn vrouw in een diner, in the middle of nowhere.

Hij veegt zweetdruppels van zijn hoofd, de grote fan aan het plafond slaagt er niet in enig verschil te maken.

‘Hij zou de temperatuur verlagen en hij doet het.’

Ze schudt haar hoofd en richt zich naar de tv, waar de weerman met uitgestreken gezicht de voorspelling brengt.

‘Op presidentieel decreet gebruiken we vanaf nu Celcius ipv Fahrenheit.’ Hij aarzelt. ‘De temperatuur zal in de toekomst ver onder de 100° blijven.’

‘Held!’ zegt de man.

Haar vork klettert.

Mechtilde Meijer - Lieve Claire,

21 juli

Lieve Claire,

Keurig hoor, dat hij nog een jaar in je huis mocht blijven wonen. Met zijn maîtresse inmiddels, de botte vlerk. Of ik nog iets van jou wilde hebben, vroeg hij, toen de notaris je testament had voorgelezen.

‘Nee,’ zei ik. ‘De beautycase is genoeg. Daar hangen mooie herinneringen aan. Haar sieraden horen in de familie te blijven.’

In gedachten zie ik je gniffelen en je glas heffen. Hij moet zich rot gezocht hebben. Binnenkort heeft je dochter haar ouderlijk huis weer terug en zal ik mijn belofte aan jou inlossen. De beautycase met zijn dubbele bodem hoort bij haar.