Dit is het winnende verhaal van 'De Toren': De Toren van Tirania van Charissa de Regt

Eerder presenteerden wij de winnaar van de schrijfwedstrijd De Toren. Graag delen we het winnende verhaal, dat binnenkort ook te lezen is in Schrijven Magazine.

De Toren van Tirania

In een land hier niet zo ver vandaan, nog niet zo heel lang geleden, had een meisje natte sokken. Daantje opende ‘s ochtends vroeg het gammele deurtje van de hut waar ze met haar moeder woonde. Ze stak één teen naar buiten. Nat. Toen voorzichtig haar hele voet. Ook nat. Het gras onder haar was zompig, als een spons. 
Het had de avond ervoor hard geregend in Tirania. En de avond daarvoor. En die dáárvoor ook al. Zuchtend keek Daantje de straat in. Alles stond blank. Elke houten hut, elke plastic tent. Alsof het dorp langzaam in een aquarium veranderde.
‘Kom, Daan,’ zei haar moeder vanuit de deuropening. ‘Er is nog een beetje rijst.’ 
Daantjes maag rommelde. Het eten begon op te raken. Alle groenten en granen waren verdronken. 
‘Mam,’ zei ze met volle mond. ‘Moet de koning hier niet iets aan doen?’
Haar moeder lachte schamper. ‘De koning? Die zit lekker hoog en droog.’ Ze knikte naar de gouden toren, blinkend in het waterige zonlicht.
‘Misschien… kunnen we het vragen?’
‘Ach, meid. Hij ziet ons aankomen.’

Diezelfde ochtend nam Daantje een besluit. Er was weinig vervelenders dan natte sokken. Als niemand iets deed, ging ze zelf wel naar de koning. 
Op haar sokken waadde ze door het water. Schoenen hadden geen zin meer. Bij elke stap slurpte de modder aan haar voeten. En steeds trok het gewicht van haar volle plastic tas haar een stukje terug. 
Maar ze liep door. 
Ze moest.

Even later stond Daantje onderaan de gouden toren. Ze keek naar de lange, blinkende brandtrap omhoog, haalde diep adem en begon te klimmen. 

‘Wat moet dat?’ De stem van de koning was hoger dan Daantje verwacht had. ‘Wie ben jij?’
‘Daantje, uit Tirania.’
De koning grinnikte. ‘Onderdaantje, bedoel je. Wat moet je?’
‘Tirania staat onder water, majesteit. We hebben uw hulp nodig.’
De koning haalde zijn schouders op. ‘Ik heb nergens last van.’
‘Maar u zit hoog en droog, majesteit,’ zei Daantje. 
‘Kijk,’ begon de koning, ‘natuurlijk kán ik helpen. Maar iedereen is verantwoordelijk voor zijn eigen geluk. Mijn leven is ook niet altijd makkelijk.’
Daantje keek de enorme, poepchique kamer rond. Toen draaide ze zonder aarzelen de plastic tas om. Een plens water klotste op het fluwelen tapijt, recht over de koninklijke sokken. 
‘Wat is dit?!’ riep de koning.
‘Alles wat ik heb, majesteit.’
‘Goed dan,’ bromde de koning. ‘Er is weinig vervelenders dan natte sokken.’

Over de auteur

Overdag schrijft Charissa voor bekende merken. ‘s Avonds verruilt ze haar laptop voor een notitieblok en schrijft ze kinderboeken vol avontuur, mysterie en een snufje humor. In 2024 volgde ze de schrijfcursus van kinderboekenschrijver Sanne Rooseboom. Thuis vertelt ze het liefst zelfverzonnen verhalen aan haar dochters.