#591 de laatste reis

'Enkele reis of retour.' Ik denk even na. Die vraag is moeilijker dan ik dacht. Wil ik terug? Kan ik terug?
'Doe maar een enkele reis.' Ze knikt, mompelt wat in onverstaanbaar Schots en stempelt iets op een kaartje. Ik betaal en loop terug naar de auto. Aan boord van de veerboot is het rustig. Weinig mensen wagen de oversteek met deze wind. Een enkele stoot van de scheepshoorn kondigt het vertrek aan en een paar minuten later varen we af. Een bordje geeft aan dat je niet in de auto mag blijven zitten en ik ga maar bij boeg staan. Niemand anders is zo gek. Logisch, want mijn handen vriezen bijna vast aan de reling. Kleine zoute spetters slaan stuk op mijn voorhoofd. De golven gooien de boot op en neer, en ik hoop dat de handrem het houdt.

Aan de overkant is nog minder te zien, dikke wolken op ooghoogte beperken het zicht. Ik rij de kleine haven uit, contouren van heuvels duiden aan waar in ieder geval geen zee is. Het asfalt glinstert zwart. Het stuur van mijn kleine rode Fiat is koel en afgesleten. Een koffiemok in de bekerhouder verteld me dat ik de beste meester van de wereld ben. Statistisch onwaarschijnlijk gezien de hoeveelheid leraren en het aantal van deze mokken dat verkocht wordt. Opeens staat ze daar. Het is dat ik langzaam rijd vanwege de mist, anders had ik haar niet gezien. Ik trap pompend op het rechterpedaal en de Fiat remt onwillig. Als ik stilsta ruik ik een vage brandlucht. 

Het meisje laat haar duim zakken en kijkt me hoopvol aan. Ze probeert het portier open te krijgen, maar dat lukt niet. Ik gebaar door het raampje dat ze moet wachten. Ongeduldig veeg ik de bijrijdersstoel leeg. Kartonnen zakken, lege koffiebekers, mijn slaapzak en een vieze sjaal worden naar de achterbank geslingerd. Als alles leeg is open ik de deur vanaf de binnenkant.
'Thanks a lot,' bibbert het meisje als ze met een rugzak op de stoel ploft. Ze trekt een vlaag kou en regen mee naar binnen. Ik hoor gelijk dat ze niet uit dit deel van de wereld komt.
'Welcome, where are you from?'
'Uit Nederland, jij ook?' Mijn accent had me al verraden. Ik trek aan de pook en probeer de auto in z'n versnelling te krijgen. Haperend trekt de auto op en al snel rijden we zwijgend verder.
'Ik heet Wessel, jij?'
'Marit, nogmaals dank voor de lift.' Ik haal mijn schouders op.
'geen probleem hoor. Durf je zomaar bij een onbekende in de auto te stappen?'
'Ach, wat is het risico dat er twee seriemoordenaars in één auto zitten,' antwoord ze lachend.
'En waar moet je heen?'
'Dat is pas een moeilijke vraag.' Het blijft even stil. Dan begint ze toch.
'Ik ben op een soort pelgrimstocht. Ik deed altijd mee aan een wekelijkse schrijfopdracht, maar die is gestopt. Nu wil ik een echt boek schrijven.' Ze kijkt naar een dropje dat op het dashboard geplakt zit.
Dus zoek ik inspiratie. Inspiratie om te schrijven. Ik dacht dat zo'n afgelegen eiland daar een goeie plek voor was.'
'En is dat ook zo?' Nu haalt zij haar schouders op.
'Nee, er is geen afleiding, maar er gebeurt ook weinig. Ze hebben alleen een paar oude huizen uit de steentijd. Er zouden walvissen zijn, maar die heb ik nog niet gezien. Ik wordt er eigenlijk een beetje somber van.' Ze draait zich naar mij toe, haar ogen glinsteren.
'En jij? Wat doet een jongen als jij hier?' Ik stel het antwoord uit door een slok koude koffie te nemen uit de mok met de onwaarschijnlijke tekst.
'Ik zoek mezelf. Of zoiets.' het klinkt eerder als een vraag dan als een antwoord.
'Volgende week ga ik trouwen, en dit is mijn laatste tocht in mijn eentje.' Ze knikt.
'En nu vraag je je af of je wel wil.' Ik antwoord niet. Stilte is ook een antwoord.
'Waar kijk je tegenop?' vraagt ze voorzichtig.
'De druk, de verantwoordelijkheid, de verwachtingen. Ik kan al nauwelijks voor mezelf zorgen, laat staan een vrouw of kinderen. En toch mis ik haar.'

Ze zwijgt weer en begint dan met de radio te prutsen. Die heeft geen ontvangst, maar als ze de cassettespeler aanzet klinkt er een hoge ritmische koeienbel, waarna de stem van Buck Dharma begint te zingen over de seizoenen en het gebrek aan angst voor magere Hein.

'Hoor je de muziek? De enige manier waarop je die hoort is door te luisteren naar de stiltes. Als je de stiltes niet hebt, hoor je de klanken ook niet.' Ik kijk haar aan. Ze ziet dat ik het nog niet snap.
'Als je maandag gewoon braaf voor het altaar staat, kan je de stiltes altijd nog opzoeken. Maar als je niet terug gaat, en hier blijft heb je alleen de stiltes. Dan wordt het een stuk moeilijker om de muziek op te zoeken.'

De auto staat inmiddels stil. De koeienbel sterft weg en we kijken samen over de grijze oceaan.
'Is het met verhalen dan niet hetzelfde? Moet je niet juist de verhalen tussen de letters lezen? En de woorden in de leegtes zoeken?' Het meisje knikt en lacht weer.
'Je hebt gelijk. Bedankt, soms is het fijn als iemand anders dat tegen je zegt.'

Als ik de auto weer wil starten klinkt er een kuchend gepruttel. Op hetzelfde moment begint het te sneeuwen. 
'Als ik niet beter zou weten, is dit het begin van een goed verhaal.' mompel ik zenuwachtig.