# 591 De laatse keer

# 591 De laatste keer

‘Eveline kom eens helpen’
 ‘Wat is er nu weer,’ zucht ze, terwijl ze haar boek, met de rug omhoog, als een tentje op een wei, naast haar op de groene bank legt. Ze duwt zich met tegenzin op en sloft met haar gezicht op onweer naar buiten. Het is koud. Een gure wind blaast minuscule sneeuwvlokken over de patio. IJskristallen plakken tegen de ramen van de oude Peugeot als kleine Swarovski diamanten. ‘Hoe oud is dit vooroorlogse barrel eigenlijk wel niet?’
‘Niet zeiken Eef. Meestal doet ie het. Hij is overigens van 2008, dus dat valt nog wel mee.’ De motorkap staat open, daaronder Julia starend naar het motorblok. Haar handen besmeurd, haar witte blouse bevlekt als de huid van een Dalmatiër. ‘Kun jij achter het stuur gaan zitten en het ding starten als ik het vraag?’
Eveline trekt de deur van het wrak open, kijkt met afgrijzen naar binnen en gooit hem weer dicht. ‘Je denkt toch niet dat ik in mijn nieuwe jurk op die gore stoel ga zitten? Ik trek eerst iets anders aan.’
‘Doe niet zo flauw meid. Die zitting geeft echt niet af.’
Eveline draait zich pissig van haar weg en loopt het huis weer in, pakt een vaatdoek om op te zitten en trekt een dikke jas en wanten aan, voor ze weer de vrieskou instapt.
‘Hè, hè, dat duurde even zeg. Ik sta hier te vernikkelen,’ zegt Julia als haar dik ingepakte vriendin weer naar buiten komt.’
‘Trek dan óók iets warms aan. Ik kruip alvast in je bolide, maar schiet wel op.’ Eveline’s boze bui is overgewaaid. Eigenlijk heeft ze wel zin in een ritje naar het theehuis van Sien. Ze draait de contactsleutel om, maar meer dan een korte reutel komt er niet onder de motorkap vandaan.
‘Wat doe je nu! Ik zei toch wachten tot ik een seintje geef. Misschien heb je hem nu in de soep gedraaid, trutje.’ Gehuld in een tot op de draad versleten parka, duikt Julia weer onder de kap. ‘Ja, nu!’
‘Uw, wuuw, wuuww wu,’ doet de motor. Daarna geeft ie geen kik meer. Shit, ik denk dat de accu het begeven heeft. Ik loop even naar de buurman, misschien kan die helpen met startkabels of zo.’

Eveline kijkt Julia na als ze met grote mannenpassen wegbeent. Ze houdt van dit stoere wijf. Ze kwam haar drie jaar geleden, rond kerstmis, tegen op de parkeerplaats van het wandelbos. Toen ook met panne. ‘Kan ik je helpen?’ vroeg ze toen.
‘Ik krijg hem niet meer aan de praat, kun je misschien duwen,’ antwoorde Julia.
Eveline kreeg het meteen warm van haar rauwe altstem. Hoe ze ook duwde, ze kreeg geen beweging in de auto.
‘Ga jij maar achter het stuur zitten dan duw ik wel. Als ie rolt zet je hem in zijn twee en hopelijk start ie dan.’ Na drie pogingen sloeg hij aan. ‘Sodeju, daar ben ik blij om,’ schalde Julia over de parkeerplaats. ‘Zin in een bakkie in het dorp?’
‘Ik wilde eigenlijk een rondje gaan lopen.’
‘Oh meid, doe niet zo flauw, ik wil je gewoon even bedanken.’
‘Koffie met een appelflap, of liever een glühwein?’
‘Doe maar een glühweintje, ik heb het koud gekregen.’
‘Appelflap erbij?’
‘Ja graag,’ glunderde Eveline. Zo begon hun prille liefde. Ze moest even wennen aan deze onbehouwen tante. Er was altijd wat; of ze had pech met haar auto, of ze kwam thuis met een gebroken arm, omdat ze onderuit was gegaan met het skaten, of ze viel voor Pampus naast haar op de bank, omdat de vrimibo uit de hand gelopen was. Maar ze was altijd positief: Hij doet het toch weer! Ik heb mijn rechterarm nog. Morgen is het wel weer over hoor.

‘Hoi Eveline, in slaap gevallen?’ toetert John door de hermetisch gesloten zijruit. In zijn handen rode en zwarte accuklemmen.
‘Nee joh, ik was even in gedachten,’ glimlacht Eveline met natte ogen. Zeg het maar als ik iets moet doen.’
Julia komt na John het erf opstampen met een accu onder haar arm.  ‘Reserveding van John.’ Kom jij er maar uit, ga maar thee zetten voor straks. Wil jij ook een kop thee als we klaar zijn John?’
‘Start die kar nou maar en laten draaien als ie aanslaat, roept John. Stotterend komt de oude Peugeot tot leven. Okay, dat klinkt goed! Niet afzetten! Ik ga er meteen vandoor. Ik denk dat je een nieuwe accu moet aanschaffen. Deze is echt over de houdbaarheidsdatum. Doei!’
‘Hey Eveline,’ roept Julia. ‘Peugje moet blijven draaien, zin in een ritje? Thee bij Sien?’
‘Ja, leuk!’
Even buiten het dorp valt de motor stil.
 Eveline ontploft: ‘Dit is echt de laatste keer dat ik in dit barrel ben gestapt,’ krijst ze als ze de portier met een knal achter zich dichtsmijt en Julia verbaasd achterlaat.