#591 De laatste keer

Wanneer je in het perspectief van de meisjes wil blijven zou je kunnen overwegen het:  Ze laat de deur op een kier. te vervangen door iets als: Ze horen de deur niet sluiten. Dat sluiten kunnen de meiden niet zien, maar wel horen.  

Mooi dit: Ze is de jongste van de twee, maar de betere onderhandelaar.

‘Dit is de laatste keer. (Hier mist nog iets als: riep moeder)  'De volgende keer kom ik naar boven en dan zwaait er wat.’

Je wisselt op dat moment in het verhaal van perspectief. Naar dat van de moeder. Je zou dat gedeelte weg kunnen laten, omdat later, in de scene met de pantoffel, wel duidelijk wordt dat ze ook een spelletje speelt. 
Het verhaal was heel herkenbaar voor mij, als deel van een tweeling heb ik lange tijd samen met mijn zusje dit soort strapatsen uitgehaald. :-)

Geweldig, heel herkenbaar, vanuit de rol van de moeder. Ook hier is de jongste de beste onderhandelaar en verhuizen ze binnenkort naar aparte kamers, al zullen er denk ik wel logeerpartijtjes volgen. Ik vind dat je de dynamiek tussen de zusjes heel treffend hebt beschreven, knap gedaan.

dag Ancenita

Dank voor je verhaal, waarin je heel wat moeite hebt gestoken. De sterkte ervan is dat het een scène is die zo uit het leven gegrepen is, en die effectief eindigt in 'de laatste keer', maar ik zou het precies wat strakker of zelfs levendiger hebben gemaakt, door ook wat meer personages, eventueel beeldspraak in het geheel te integreren.

Maar toch knap gedaan.

Johanna

Mooi gedaan! Ik zie de scene zo voor me, alsof het bij ons thuis was, alleen dan met jongens en een vader met een houten lepen. 

Hoi Ancenita,

Wat een lief en warm verhaal. Leuk zo'n laatste keer. ZGG! Bedankt voor al je verhalen en aanwezigheid hier. Hopelijk zie ik je elders nog! 

Hallo 

@Emmy: ik wissel inderdaad een paar keer van perspectief. Of het handig en geoorloofd is weet ik eigenlijk niet. Ik had niet de indruk dat het storend is in dit verhaal. Maar je suggestie om vanuit het perspectief van de kinderen te blijven schrijven, is wellicht eleganter en mooier.

Je oppert om het stukje waar moeder roept: 'dit is de laatste keer', weg te laten maar dat was voor deze opdracht natuurlijk een cruciaal stukje. Niet alleen op het einde maar ook hier wilde ik de laatste keer benadrukken. 

Leuk dat je het herkent. Ik las in jouw eigen verhaal ook dat je van een tweeling bent. 

Bedankt weer voor je waardevolle feedback en het lezen. 

Hallo 

@Mespunt: Leuk dat het zo herkenbaar is, ook vanuit de rol van de moeder. Dankjewel voor het compliment. 

Hallo 

@Johanna: bedankt voor je fijne reactie. Je hebt gelijk dat ik weinig gedaan heb met beeldspraak. Wat wel meegegeven was in de opdracht. Ik zat wat in tijdnood en kwam daar niet zo goed in. Maar wilde mezelf uitdaging om zo'n alledaags tafereel toch zo neer te schrijven dat het leuk zou zijn om te lezen. Dat is dan in ieder geval gelukt. 

Hallo 

@Huub: haha, ja de houten lepel kwam bij ons ook wel eens voorbij. Maar nooit hardhandig, altijd als spel, gelukkig. Dankjewel voor je leuke reactie. 

Hallo 

@sonnema: jij ook bedankt. We gaan elkaar weer treffen bij vertelvuur, denk ik. 

Tot gauw. 

Hoi Ancenita,

Dit is leuk. Ik zie ze zo liggen, twee hoofden half in een kussen geperst, veel te warm onder die deken en dan toch doorgaan. Die “tol betalen” is ook echt zo’n kinderregel waar je niet tegenin komt.

Er zit alleen af en toe een zin tussen die net wat netter wil klinken dan de rest (bij dat bed met die “laatste tonen” en zo). Ik zou die gewoon simpeler maken, dan blijft het allemaal dezelfde toon houden.

En bij de pantoffel: dat beeld is meteen duidelijk en grappig. Je hoeft daar niet veel bovenop te leggen. Laat die klap op het linoleum en dat gegil het werk doen.

O ja, dat kusjes-tellen stukje leest nu wat gepropt. Iets meer ruimte daar en je bent er.