#591 De laatste keer

De operatie die voor mij op de planning stond, was er een uit de categorie: erop of eronder.
Dat is voor een fictief verhaal mooi meegenomen, maar wanneer het jezelf betreft, blijkt het toch minder aanlokkelijk bronmateriaal. Dat het graszoden zijn, waar in die uitdrukking naar verwezen wordt, daar was ik me voorheen nooit bewust van geweest. Nu zag ik mezelf ineens onder die zoden liggen. Ook begon ik na te denken over de kosten van mijn nooit te ruimen graf (wij joden verhuizen niet graag…) en het feit dat ik daar nog helemaal niks voor gespaard had.

Het bracht een spanning met zich mee waardoor ik het soort rotje was geworden, dat beter niet in de verkoop kwam. Mijn korte lontje was naar binnen gegroeid. Bij het minste of geringste was er ontploffingsgevaar.  Een fascinerend ander symptoom dat ontstond was, wat ik zal noemen: ‘Laatste-keer-ritus.’ Ik werd me veel te bewust van de mogelijkheid dat bepaalde activiteiten die ik deed, wel eens voor het laatst zouden kunnen zijn. Het bleek nog eens vreselijk besmettelijk te zijn ook. Ik zag het in de ogen van mijn vrienden, wanneer we hadden afgesproken voor een kop thee. We spraken het niet uit, maar ik kon het voelen, bij de omhelzing die net even langer aanhield.

Het weten dat iets voor het laatst zou kunnen zijn werkt verzwarend. Het geeft aan alles een onaangenaam gewicht. Als ik het met iets kan vergelijken: zwemmen met je kleren aan. Het zijn de waterschoenen die je naar de bodem willen trekken en als je eenmaal weer veilig op de kant staat, kost het moeite die natte kleding van je lijf te pellen.

Nog altijd sta ik nog een beetje op ‘laatste keer.’ afgesteld. Hoe enthousiast dit ook bezongen kan worden, ik leef liever niet alsof het mijn laatste dag is, Hazes. Ik leef liever zonder dit besef. Zonder die zwaarte, ik leef liever ontspannen, licht.

Op 12 maart 1982, elf weken voor de uitgerekende datum, beviel mijn moeder van een tweeling. Na een flinke woordenwisseling van haar artsen werden we zo snel mogelijk gehaald. Gelukkig maar, anders had ik meteen weer op de stoep gestaan waar ik dan ook maar mijn oorsprong had. Ik werd als eerste geboren. Door een combinatie van geluk en medische vaardigheid hebben we deze turbulente gebeurtenis allemaal overleefd. Het ontstaan van leven is altijd een wonderbaarlijk proces, maar dat we er in deze vorm en op deze plek zouden komen, was zeer onwaarschijnlijk. Mijn moeder was enkele jaren voor onze geboorte gesteriliseerd.

Dat het me gegund is er nog te zijn, maakt me blij. De operatie die ik moest ondergaan, afgelopen juni, was nog maar drie keer uitgevoerd, maar pakte goed uit. Wie weet lukt het me volledig tot bloei te komen als schrijver. En anders troost ik me met iets dat ik ooit schreef: ‘Magnolia’s bloeien ook maar kort, die bloemen zijn daar vast onverschillig over, maar ze hebben wel degelijk wat gebracht in de wereld. Wie weet is dat voor ons ook zo.’ Het ziet er met een beetje geluk naar uit dat ik toch geen Magnolia ben. Het is maar goed dat we onze eigen houdbaarheidsdatum niet kunnen lezen.

Liever lees ik andere zaken, jullie verhalen bijvoorbeeld!

Ik wil jullie heel hartelijk bedanken voor al het moois dat het forum gebracht heeft. Het gaf me de nodige afleiding en vooral heel veel plezier!